Dlaczego komedia "Brzdąc w opałach" przyprawia mnie dziś o ataki paniki

Wczoraj po południu, po łokcie w koszu agresywnie poplamionych skarpetek mojego malucha, desperacko próbowałam znaleźć choć jedną parę, kiedy mój mąż wszedł do salonu i rzucił na ławę płytę DVD. Znalazł ją w tutejszym lumpeksie za parę groszy i pomyślał, że naszym starszakom się spodoba. To był ten klasyczny film o przygodach niemowlaka z lat 90. Dokładnie wiecie, o którym mówię. Brzdąc w opałach. Ten, w którym absurdalnie bogaty dziewięciomiesięczny maluch zostaje porwany, ucieka przez okno i spędza popołudnie, raczkując w gąszczu samochodów w centrum Chicago, podczas gdy trzej nieudolni przestępcy raz po raz obrywają w krocze, próbując go złapać.

Jess sprzed ery dzieci uważała ten film za kinowe arcydzieło komedii slapstickowej. Pamiętam, jak oglądałam go na nocowankach z koleżankami i płakałam ze śmiechu. Ale Jess, mama trójki dzieci? Kochani, w dwunastej minucie dosłownie miałam hiperwentylację. Czułam ucisk w klatce piersiowej. Ściskałam zwiniętą skarpetkę z Psim Patrolem jak piłeczkę antystresową. Oglądanie przygód niemowlaka bez nadzoru w wielkiej metropolii to zupełnie inne przeżycie, kiedy ma się w domu niezwykle ruchliwe, wybitnie nieskoordynowane niemowlę, które właśnie w tej sekundzie próbuje zjeść kłębka kurzu z listwy przypodłogowej.

Moje wyobrażenia o niemowlętach a obecna rzeczywistość

Kiedy byłam w ciąży z moim najstarszym synem, Beau, naprawdę myślałam, że przez pierwszy rok życia dzieci tak po prostu siedzą w miejscu. Jak urocza mała roślinka doniczkowa, która od czasu do czasu zapłacze i potrzebuje świeżej pieluszki. Ach, to moje naiwne serduszko. Moja mama ciągle mnie ostrzegała. Mówiła: „Jess, w sekundę, w której nauczą się raczkować, już nigdy nie usiądziesz”. Moja babcia wtórowała jej, zawsze twierdząc, że ciche dziecko to wysoce podejrzane dziecko. Wywracałam tylko na nie oczami, święcie przekonana, że dramatyzują, jak to typowe kobiety z Południa lubiące sobie ponarzekać.

Ale będę z wami szczera – mój najstarszy to chodząca przestroga pokazująca, co się dzieje, gdy mobilność wyprzedza zdrowy rozsądek. Dziewięciomiesięczniak to w zasadzie maleńki, pijany kaskader bez absolutnie żadnego instynktu samozachowawczego.

Co sprowadza mnie z powrotem do tego filmu, który jest niczym senny koszmar. Jest tam scena, w której maleńki Bink wchodzi na stalową belkę na czynnej budowie drapacza chmur. Jest sto pięter nad ziemią. Wieje wiatr. A on po prostu chichocze i świetnie się bawi, raczkując za gołębiem, zawieszony wysoko nad miastem. Oglądałam tę scenę wczoraj i ciśnienie skoczyło mi tak bardzo, że aż zaczęło mi dzwonić w uszach. Macie pojęcie, co robi prawdziwe niemowlę na dużej wysokości? Skacze na główkę. Natychmiast.

Nie ma żadnego zawahana. Prawdziwe dziecko nie patrzy w dół, nie kalkuluje wysokości upadku i nie postanawia zostać na belce. Po prostu rzuca się głową w dół w otchłań, bo wydaje mu się, że zobaczyło na ziemi błyszczący paproch. Kiedy Beau skończył dziewięć miesięcy, wymyślił, jak wspiąć się na oparcie kanapy, i przysięgam na swoje życie, że łapałam go za kostkę w locie przynajmniej cztery razy w tygodniu. Uważał, że grawitacja to zaledwie luźna sugestia.

A to raczkowanie w gąszczu miejskiego ruchu ulicznego? Błagam. Prawdziwe dziecko zjadłoby trzy niedopałki, zakrztusiło się kamykiem i złapało dziwną infekcję bakteryjną, zanim w ogóle dotarłoby do pierwszego przejścia dla pieszych, nie mówiąc już o przetrwaniu całego popołudnia w pojedynkę w wielkim mieście.

Jeśli chodzi o porywaczy, którzy zostali podpaleni, spadali z budynków i byli miażdżeni przez ciężki sprzęt – całkowicie na to zasłużyli i w ogóle nie było mi ich żal.

Podejście pediatry do ruchliwości dziewięciomiesięczniaka

Kilka lat temu, podczas wizyty kontrolnej w dziewiątym miesiącu życia mojego średniego dziecka, wspomniałam o mojej nagłej, dławiącej panice związanej z jego mobilnością. Mój pediatra, doktor Miller, trochę się ze mnie śmiał, kiedy powiedziałam mu, że chcę owinąć moje dziecko w folię bąbelkową. Nie do końca rozumiem to pod kątem neurologicznym, ale z tego, co udało mi się wywnioskować, ich małe mózgi po prostu wysyłają sygnały do RUCHU bez żadnego filtra, który powiedziałby: „hej, może nie wchodź do tego otwartego kominka”.

Doktor Miller powiedział mi, że upadki są właściwie największym problemem w tym konkretnym wieku, co miało ogromny sens, biorąc pod uwagę, że podczas naszej rozmowy mój syn aktywnie próbował skoczyć na spadochronie z szeleszczącego papieru na stole do badań. Ich zdolności motoryczne nagle wchodzą na najwyższe obroty, ale ta część mózgu, która rozumie ciąg przyczynowo-skutkowy, jest w zasadzie jak miska musu jabłkowego. Są w stanie fizycznie dotrzeć w niebezpieczne miejsca, ale brakuje im zdolności poznawczych, by zrozumieć, dlaczego jest to dla nich groźne. To przerażające połączenie.

Jak okiełznać chaos i nie zwariować

Jeśli naprawdę chcesz zatrzymać dziecko w jednym miejscu przez więcej niż trzy sekundy, żeby móc w spokoju pójść do łazienki, musisz je fizycznie zablokować. U nas w domu zaczynamy od rzucenia Bambusowego kocyka dla niemowląt Kianao | Ekologiczny | Wzór w kolorowe liście na sam środek podłogi w salonie. Przyznam, że płacenie wyższych cen za rzeczy dla niemowląt zazwyczaj wywołuje we mnie mały dyskomfort, ale ten produkt naprawdę dobrze znosi trudy codziennego użytkowania. Podobno w siedemdziesięciu procentach składa się z organicznego bambusa, a reszta to bawełna, co chyba oznacza, że lepiej oddycha albo coś w tym stylu? Wiem tylko, że jest niewiarygodnie miękki i nie robi się mokry ani obrzydliwy, kiedy maluch wykonuje agresywne fikołki wprost na podłogę podczas leżenia na brzuszku.

Nad tym kocykiem rozstawiam Drewniany stojak edukacyjny | Tęczowy zestaw gimnastyczny z zabawkami w kształcie zwierzątek. Słuchajcie, to jasne, że nie powstrzyma on zdeterminowanego, pełzającego jak z filmu malucha przed ucieczką z pokoju. Ale kupuje mi dokładnie tyle czasu, bym zdążyła przełożyć pranie z pralki do suszarki, zanim ktoś pożre zagubioną psią chrupkę z dywanu. Ma takie urocze, małe drewniane kółeczka i wiszącego słonika. Uwielbiam go po prostu za to, że nie świeci, nie wymaga baterii i nie gra jakiejś irytującej elektronicznej melodyjki, która będzie mnie prześladować w koszmarach do końca życia.

Zróbcie sobie krótką przerwę, weźcie z mikrofalówki zimną kawę, którą zostawiłyście tam trzy godziny temu, i sprawdźcie kolekcję stojaków edukacyjnych Kianao, jeśli desperacko potrzebujecie pięciu minut spokoju.

Żucie dosłownie wszystkiego w zasięgu wzroku

Kolejna rzecz, która mnie dobija w tym filmie z niemowlakiem w roli głównej, to fakt, że to dziecko przez cały czas po prostu radośnie gaworzy do otoczenia. Ani razu nie wpada w histerię z powodu ząbkowania. Jeśli kiedykolwiek przebywaliście w tym samym kodzie pocztowym co prawdziwe niemowlę, dobrze wiecie, że odkrywa ono świat najpierw buzią, a ząbkowanie sprawia, że staje się wręcz zdziczałe.

Kiedy mój najstarszy syn przechodził etap ząbkowania, dosłownie obgryzł krawędź naszej szafki pod telewizor do gołej płyty wiórowej. Nie przesadzam. Wyglądał jak mały, wściekły bóbr. Wtedy w końcu się poddałam i kupiłam Silikonowo-bambusowy gryzak dla niemowląt Panda, który autentycznie uratował nasze meble. Teraz to moja absolutnie ulubiona rzecz, którą kupuję w prezencie na baby shower. Ma ten szeroki, płaski kształt, który jego małe, pulchniutkie rączki mogły naprawdę mocno chwycić bez upuszczania co pięć sekund. Teksturowany silikon wydawał się idealnie masować jego obolałe dziąsła, tak jak tego potrzebował. Wracałam go do lodówki na dziesięć minut, kiedy robiłam kolację, a schłodzona guma na tyle przynosiła ulgę, by powstrzymać go od krzyczenia mi przy kostkach.

Mamy też w pojemniku z zabawkami Silikonowy gryzak dla niemowląt Wiewiórka. Jest uroczy, nie zrozumcie mnie źle. Motyw małego żołędzia jest przesłodki i jest zrobiony z tego samego bezpiecznego silikonu spożywczego co panda, ale szczerze? Jest po prostu okej. Kształt pierścienia jest w porządku, ale jakimś cudem zawsze ląduje na samym dnie mojej torby na pieluchy i pokrywa się sproszkowanymi okruszkami po krakersach, więc zdecydowanie wolę płaski kształt pandy, który lepiej leży w rączce dziecka.

Nie zawracajcie sobie głowy chomikowaniem tych dziwnych, wypełnionych płynem plastikowych kółeczek do gryzienia z supermarketu, z których ostatecznie wylewa się jakaś dziwna, chemiczna woda na wasz dywan, gdy dziecko ugryzie je zbyt mocno; po prostu kupcie jeden solidny kawałek bezpiecznego silikonu, wrzućcie go do lodówki i liczcie na cud.

Czego tak naprawdę uczy nas ten absurdalny film

Jeśli zamierzacie pozwolić swoim starszym dzieciom obejrzeć tę perełkę w stylu vintage, powinniście wiedzieć, na co się piszecie. U nas w domu wywołało to mnóstwo dziwnych rozmów.

• Tłumaczenie kreskówkowej fizyki z lat 90.: Spędziłam połowę filmu, pauzując DVD, żeby powiedzieć mojemu czterolatkowi, że jeśli uderzysz prawdziwego złoczyńcę w twarz ciężką patelnią, to on nie potrząśnie tylko głową, nie wyda głupiego kreskówkowego odgłosu ćwierkających ptaszków i nie pójdzie dalej. Prawdziwe życie niesie ze sobą konsekwencje.
• Rozmowy o niebezpiecznych nieznajomych: Cała fabuła opiera się na porwaniu, co po głębszym zastanowieniu jest wręcz przerażające. Ale mój mąż wykorzystał to jako pretekst do przypomnienia starszakom, żeby trzymali się blisko nas w miejscach publicznych, i co robić, gdy obcy próbuje z nimi porozmawiać.
• Głębokie docenienie bramek zabezpieczających: Poważnie, patrząc, jak niemowlę wpełza na wybieg dla małp w zoo, miałam ochotę pojechać do sklepu po kolejnych sześć bramek i przykręcić je do każdego wejścia w moim domu.

To zabawne, jak film, który kiedyś uważałam za nieszkodliwą i głupiutką rozrywkę, teraz przypomina mi horror dla rodziców. Zanim zorganizujecie rodzinny wieczór filmowy i narazicie się na czysty niepokój podczas oglądania niemowlaka raczkującego przez ruchliwą autostradę, wpadnijcie do sklepu Kianao, żeby złapać trochę nietoksycznych akcesoriów i zabezpieczyć swój własny salon dla dobra dziecka.

Odpowiadam na wasze trudne pytania o bezpieczeństwo dzieci i zachowanie zdrowych zmysłów

Czy ten film o przygodach brzdąca z 1994 roku naprawdę nadaje się dla maluchów?

Szczerze mówiąc, to zależy od twojego dziecka. Ma kategorię wiekową od 7 lat, ale przemoc przypomina tę z Kevina samego w domu. Ludzie obrywający w krocze, płonący, spadający z budynków. Mój czterolatek uznał to za komiczne, ale musieliśmy mu w kółko tłumaczyć, że nikt tak naprawdę nie jest w stanie przeżyć upadku z dachu. Jeśli macie wysoko wrażliwe dziecko, sam wątek porwania na samym początku może je nieźle przestraszyć. Zaufajcie własnemu przeczuciu, ale najpierw może nalejcie sobie lampkę wina, żeby poradzić sobie z lękiem przy oglądaniu kaskaderskich wyczynów niemowlaka.

Jak powstrzymać raczkujące dziecko przed ucieczką z salonu?

Nie da się. Możesz je tylko trochę spowolnić. Barykaduję przejścia ciężkimi, plastikowymi bramkami dla dzieci, upewniam się, że telewizor jest przymocowany do ściany, by nie ściągnęły go sobie na głowę, i staram się trzymać z dala od podłogi wszystko, co jest mniejsze od rolki po papierze toaletowym. Mimo to, i tak znajdą pod kanapą jakąś zagubioną jednogroszówkę. Ciągła czujność to jedyna prawdziwa odpowiedź i to właśnie dlatego mamy raczkujących dzieci zawsze wyglądają na tak zmęczone.

Dlaczego dzieci w tym wieku ciągle próbują z czegoś spaść?

Ponieważ mają zepsute mózgi. Żartuję. Tak jakby. Z tego, co wyjaśnił mi mój lekarz, ich ciała uczą się, jak się wspinać i ruszać, na długo zanim ich mózgi zorientują się, że grawitacja boli. Mają zerowe postrzeganie głębi i w ogóle nie rozumieją konsekwencji. Widzą na podłodze coś, czego chcą, i po prostu po to idą, niezależnie od tego, czy znajdują się na dywanie, czy na szczycie przewijaka. Ty musisz stanowić ich zdrowy rozsądek.

Jak czyścić silikonowe gryzaki, gdy nieuchronnie wylądują w brudzie?

Z reguły jestem ogromnym leniem, jeśli chodzi o mycie zabawek, ale te silikonowe czyści się najłatwiej. Zwykle po prostu wrzucam je do zlewu w kuchni, używam zwykłego płynu do naczyń i szoruję je pod gorącą wodą. Jeśli byłyśmy akurat w miejscu publicznym i gryzak uderzył o podłogę w sklepie spożywczym, po powrocie do domu wrzucam go na najwyższą półkę w zmywarce, żeby wyparzyć zarazki. Po prostu nie używajcie drażniących chusteczek z wybielaczem do przecierania czegoś, co wasze dziecko za moment z powrotem włoży sobie bezpośrednio do buzi.