Prawdy o macierzyństwie: o co naprawdę chodzi w "Brooklyn Baby" Lany Del Rey

Był rok 2017. Maya miała około sześciu miesięcy, a ja siedziałam na mocno porysowanej, drewnianej podłodze w naszym mieszkaniu na trzecim piętrze bez windy w Park Slope. Moje włosy były upięte w tłusty kok, który w 40 procentach składał się z suchego szamponu. Miałam na sobie poplamioną koszulkę Ramones, kupioną w lumpeksie w 2011 roku, i trzymałam kubek kawy z praski francuskiej. Mój mąż, Dave, zarzekał się, że ją wypije, zanim wybiegnie do pracy. Była lodowata. Maya krzyczała wniebogłosy, bo właśnie odkryła, że jej skarpetki można zdjąć, co z jakiegoś powodu głęboko ją uraziło.

Pamiętam, jak gapiłam się w sufit, huśtając płaczące niemowlę na kolanie, a mój mózg nagle podsunął mi tekst piosenki „Brooklyn Baby” Lany Del Rey, której jeszcze kilka lat wcześniej namiętnie słuchałam na słuchawkach. Znacie ten kawałek. Cała era albumu Ultraviolence. Beztroska, mglista, indie-popowa fantazja o byciu fajną dziewczyną w wielkim mieście, śpiewaniu o Lou Reedzie, hydroponicznej trawce i poezji vintage. Dosłownie wybuchnęłam śmiechem, co tak bardzo zaskoczyło Mayę, że aż przestała płakać na bite trzy sekundy. Ten absolutny zgrzyt między popkulturową estetyką „dziecka Brooklynu” a brutalną rzeczywistością wychowywania prawdziwego dziecka na Brooklynie jest po prostu komiczny.

Naprawdę myślałam, że będę wyluzowaną mamą

Zanim masz dzieci, snujesz w głowie całkowicie absurdalne wizje tego, jak będzie wyglądało twoje życie. Byłam święcie przekonana, że po prostu przywiążę sobie noworodka do klatki piersiowej w pięknie tkanej, ekologicznej chuście i będziemy spędzać popołudnia, buszując po niezależnych księgarniach. Myślałam, że będę jedną z tych minimalistycznych, estetycznych matek, które ubierają swoje dziecko tylko w neutralne kolory ziemi i nigdy, przenigdy nie mają na ramieniu śladów ulewania.

Ta piosenka maluje satyryczny obraz hipsterskiego stylu życia milenialsów, ale o rety, totalnie kupiłam jego wersję na moją rodzicielską drogę. Myślałam, że ten sam klimat jakoś magicznie się przeniesie. Tyle że niemowlęta mają w nosie twój klimat. Nie obchodzi ich twoja dopracowana siatka na Instagramie ani kolekcja płyt winylowych. Interesuje je tylko mleko, sen i agresywne próby wsadzenia palców do gniazdek elektrycznych.

Zabawnie jest spojrzeć wstecz na te oczekiwania w zderzeniu z codzienną harówką. Oto wysoce naukowa i niezwykle dokładna lista tego, co myślałam, że wiąże się z posiadaniem dziecka w mieście, kontra lekko szalona rzeczywistość:

• Oczekiwania: Spokojne spacery po ogrodzie botanicznym, podczas gdy moje dziecko śpi słodko w wózku za kilka tysięcy, stylizowanym na vintage.
• Rzeczywistość: Znoszenie wrzeszczącego malucha jak deski surfingowej po trzech piętrach schodów, bo kółka wózka zablokowały się jakimś tajemniczym, miejskim szlamem.
• Oczekiwania: Perfekcyjnie zaaranżowany pokoik z dokładnie trzema drewnianymi zabawkami, które pobudzają wyobraźnię.
• Rzeczywistość: Salon wyglądający tak, jakby wybuchła w nim bomba z plastiku w jaskrawych kolorach podstawowych – mimo moich szczerych chęci bycia minimalistką.
• Oczekiwania: Bezproblemowe zawieranie znajomości z innymi fajnymi mamami w rzemieślniczych kawiarniach.
• Rzeczywistość: Entuzjastyczne potakiwanie innej wykończonej kobiecie w alejce aptecznej, gdy obie kupujemy syrop przeciwbólowy dla dzieci o 20:00.

Wielka panika o jakość powietrza w naszym mieszkaniu

Kiedy mgła noworodkowych dni nieco opadła, dostałam absolutnej obsesji na punkcie środowiska, w którym wychowuję dzieci. Czytasz jeden artykuł o zanieczyszczeniu miast i nagle patrzysz na każdą przejeżdżającą furgonetkę dostawczą jak na osobiste zagrożenie dla płuc twojego dziecka. Nasza pediatra, dr Evans – która szczerze mówiąc, zawsze wygląda, jakby sama potrzebowała półrocznych wakacji – stwierdziła wprost, że miejskie powietrze to raczej nie jest górska bryza.

Podczas bilansu dziewięciomiesięcznego Mayi wymamrotała coś o pyle zawieszonym i rozwijającym się układzie oddechowym. Tyle wystarczyło. Razem z Dave'em natychmiast wpadliśmy do przerażającej internetowej króliczej nory. Kupiliśmy ten masywny, buczący oczyszczacz z filtrem HEPA, który zajmuje pół kąta w pokoju dziecięcym i brzmi jak mały samolot przy starcie. Czy działa? Nie mam zielonego pojęcia. Nauka jest skomplikowana, a połowa badań i tak sobie przeczy, ale lubię myśleć, że robi coś więcej niż tylko podbijanie rachunków za prąd. Przynajmniej generuje całkiem niezły biały szum, co było jedynym sposobem, żeby Maya przespała awantury naszych sąsiadów o to, kto znowu zapomniał kupić mleko owsiane.

Ubranka, które naprawdę przetrwają cały dzień

Przy ubieraniu miejskiego dzieciaka całe estetyczne marzenie zderza się z rzeczywistością w mgnieniu oka. W tych pierwszych dniach Dave zaliczył nocny szał zakupów na Amazonie i kupił mnóstwo tanich, jaskrawych pajacyków. To były mieszanki z poliestrem i w ciągu tygodnia na delikatnej skórze naszej malutkiej noworodkowej córeczki pojawiły się zaognione, czerwone plamy. Egzema. To było okropne. Maya cierpiała, ja płakałam, a lekarka tylko westchnęła i kazała nam przerzucić się na organiczne, naturalne włókna.

Wtedy właśnie odkryłam markę Kianao. Nie przesadzam, gdy mówię, że ich body bez rękawów z bawełny organicznej stało się moją absolutną deską ratunku. W przypływie paniki zamówiłam chyba z pięć sztuk. Są uszyte w 95% z bawełny organicznej i w 5% z elastanu, a różnica była kolosalna. Skóra Mayi uspokoiła się niemal natychmiast.

Ale prawdziwym powodem, dla którego je uwielbiam, nie jest tylko ta bawełna organiczna. Chodzi o elastyczność. Kiedy próbujesz ubrać wijące się, wściekłe niemowlę na przewijaku, który jest o drobinę za wąski, potrzebujesz materiału, który pracuje razem z tobą. Dzięki kopertowym wycięciom na ramionach, kiedy nieuchronnie zaliczała pieluszkowy armagedon – co zawsze zdarzało się akurat wtedy, gdy mieliśmy wyjść z domu – mogłam ściągnąć body w dół przez nogi, zamiast przeciskać je przez głowę. W każdym razie, wyrzuciłam ten cały syntetyczny badziew i nigdy nie pożałowałam. Materiał jest niezwykle miękki, a do tego przetrwał pranie w naszej koszmarnej pralce na monety w piwnicy, co samo w sobie jest cudem.

Jeśli jesteście na polu bitwy, próbując rozgryźć, co faktycznie służy skórze waszego dziecka, bez rezygnowania z uroczej estetyki w barwach ziemi, koniecznie sprawdźcie organiczne ubranka i kocyki Kianao. Oszczędzi wam to mnóstwo nerwów.

Kiedy estetyczne zabawki spotykają prawdziwego malucha

Ponieważ wciąż kurczowo trzymałam się tego niesamowicie fajnego brooklyńskiego klimatu, miałam obsesję na punkcie drewnianych zabawek. Żadnego plastiku – zapowiedziałam naszym rodzinom. Tylko zrównoważone, piękne przedmioty, które wyglądają, jakby wyciągnięto je prosto z magazynu o wnętrzach.

Tak więc sprawiliśmy sobie drewniany stojak edukacyjny od Kianao. Będę z wami szczera. Jest przepiękny. Drewniana rama w kształcie litery A, mały wydziergany na szydełku słoń, naturalne kolory tęczy. Na zdjęciach wygląda obłędnie. Tyle że Leo, który pojawił się na świecie trzy lata po Mayi, był małym łobuzem. Wcale nie miał ochoty leżeć spokojnie na plecach i wpatrywać się w piękne, wiszące kształty, żeby rozwijać koordynację wzrokową.

Ależ skąd, Leo wolał chwycić solidną, drewnianą nogę stelaża i próbować ściągnąć całą konstrukcję prosto na swoją twarz. Kiedy w końcu nauczył się siadać, chciał tylko agresywnie gryźć drewniane kółka. Z jednej strony, jest niesamowicie wytrzymały, skoro to przetrwał, i zdecydowanie pasuje do eko, nietoksycznego manifestu, który sobie założyłam. Ale czy zapewnił godziny spokojnej, samodzielnej zabawy w stylu Montessori, podczas gdy ja popijałam kawę? Nawet w przybliżeniu. Głównie służył za luksusowy gryzak. To świetny produkt, ale musicie znać swoje dziecko. Jeśli macie spokojnego malucha – sprawdzi się idealnie. Jeśli wychowujecie małą kulę wyburzeniową, miejcie go na oku.

Moja strategia przetrwania w transporcie publicznym

Prawdziwym testem miejskiego rodzicielstwa jest metro. Podróżowanie z dzieckiem komunikacją miejską to sport ekstremalny. Jest głośno, dziwnie pachnie, a przez fluorescencyjne światło wszyscy wyglądają na lekko chorych. Kiedy Leo ząbkował, musieliśmy przejechać pociągiem linii G aż do Queens na spotkanie rodzinne.

Był w nosidełku, dosłownie toczył pianę z ust, marudził i się wiercił. Ja byłam cała zlana potem. Ludzie się gapili. Sięgnęłam do mojej niesamowicie niezorganizowanej torby na pieluchy i wyciągnęłam drewnianą grzechotkę z misiem na ząbkowanie. Ten mały, ręcznie zrobiony na szydełku miś przyczepiony do bukowego kółka. Tego dnia uratował mi życie.

Drewniane kółko było wystarczająco twarde, żeby przynieść ulgę jego opuchniętym dziąsłom, a mały niebieski miś odwrócił jego uwagę akurat na tyle, by przestał wrzeszczeć. Uwielbiałam to, że to było nielakierowane drewno i stuprocentowa bawełniana włóczka. Gdy twoje dziecko pakuje coś do buzi w pełnym zarazków wagonie metra, chcesz chociaż, żeby sama zabawka była wolna od chemii. Chwycił to kółko tak mocno, że aż zbielały mu knykcie, i po prostu je żuł, podczas gdy pociąg stukał po torach. Przetrwaliśmy tę podróż, a po powrocie do domu natychmiast umyłam szydełkową część ciepłą wodą z mydłem, no bo wiecie, zarazki z metra.

Pożegnanie z fantazją

Po dwunastu latach pisania o rodzicielstwie i siedmiu latach prawdziwego macierzyństwa zdaję sobie sprawę, jakie to zabawne, że w ogóle próbowałam łączyć rozmarzoną estetykę indie-popu z szorstką rzeczywistością utrzymywania małych ludzi przy życiu. Trzeba po prostu śmiać się z samej siebie. Klimat brooklyńskiego dziecka brzmi fajnie na playliście, ale prawdziwe bycie rodzicem w mieście to bycie lepkim, wykończonym i niesamowicie głośnym.

Zamieniasz skórzane kurtki vintage na bawełnę organiczną, która wytrzyma cykl prania w wysokiej temperaturze. Nocne wyjścia do mrocznych barów zamieniasz na pobudki o 3 nad ranem z silikonowym gryzakiem w dłoni. Nie ma w tym za grosz blichtru, ale jest to dziwne, chaotyczne piękno, którego nie oddałabym za nic w świecie. Nawet, gdy po ciemku wdepnę na drewniany klocek.

Jeśli jesteście gotowi stawić czoła realiom nowoczesnego rodzicielstwa z produktami, które naprawdę dotrzymają kroku temu chaosowi, musicie sprawdzić resztę niezbędników Kianao. Wpadnijcie na Kianao.com, żeby obejrzeć ich pełną kolekcję organicznych, zrównoważonych akcesoriów dla niemowląt, które nie zmuszą was do chodzenia na kompromisy z własnymi wartościami (ani ze zdrowym rozsądkiem).

Trudne pytania, które wszyscy sobie zadajemy

Czy biały szum naprawdę pomaga zagłuszyć dźwięki ulicy?

Szczerze? Tak. Nie wymazuje magicznie dźwięku śmieciarki cofającej o 5 nad ranem, ale tworzy taką kurtynę dźwiękową, która zapobiega temu, by te nagłe, ostre miejskie hałasy wyrywały wasze dziecko ze snu. Dave kupił nasz sprzęt po tym, jak motocykl zawarczał pod naszym oknem i obudził Mayę z jej zaledwie 10-minutowej drzemki. Daję sobie za to uciąć rękę, choć nie do końca ogarniam, jak działają decybele od strony naukowej. Tylko nie kładźcie go zaraz przy łóżeczku.

Czy drewniane zabawki są naprawdę lepsze od plastikowych?

Z punktu widzenia ekologii i estetyki – zdecydowanie tak. Nie wymagają baterii, nie świecą, nie śpiewają irytujących piosenek, które wpadają w ucho na cały dzień, i zazwyczaj są nietoksyczne, o ile kupujecie je od sprawdzonej marki. Ale nie dręczcie się, jeśli wasze dziecko woli pobawić się plastikowym pojemnikiem na jedzenie. Drewniane rzeczy są piękne i trwałe, ale czasem trzeba po prostu przetrwać popołudnie. Jeśli plastikowa zabawka kupi wam dziesięć minut spokoju, dajcie im się nią bawić.

Dlaczego skóra mojego niemowlęcia w mieście tak wariuje?

Nasza lekarka powiedziała, że to w dużej mierze wina mieszanki twardej wody, suchego powietrza z kaloryferów zimą i ogólnych zanieczyszczeń środowiska. Niemowlęta rodzą się praktycznie bez bariery ochronnej skóry. Syntetyczne ubrania zatrzymują ciepło i pot, co tylko potęguje podrażnienia. Przejście na bawełnę organiczną dało nam najlepsze efekty, tuż obok smarowania dzieci grubą warstwą bezzapachowej maści każdej nocy.

Czy naprawdę muszę kupować bawełnę organiczną?

Kiedyś myślałam, że to tylko marketingowy chwyt, żeby wyciągnąć od rodziców więcej pieniędzy. Ale po zmaganiach z ciągłymi wysypkami Leo po prostu skapitulowałam. Zwykła bawełna jest obficie spryskiwana pestycydami, a tanie ubranka niemowlęce farbuje się naprawdę paskudnymi, syntetycznymi barwnikami. Nie musicie kupować wszystkiego organicznego, ale jeśli chodzi o te pierwsze warstwy – body czy piżamki, które dotykają ich skóry przez całą dobę – jest to inwestycja warta każdego grosza.

Jak przetrwać jazdę metrem z wózkiem?

Nie przetrwacie. Kupujecie dobre nosidełko i przyczepiacie to dziecko do swojego ciała. Jeśli absolutnie musicie wziąć wózek, kupcie najlżejszą i najbardziej lichego wyglądu spacerówkę-parasolkę, jaką znajdziecie. I tak nieuchronnie będziecie musieli wnosić ją po schodach, gdy ta jedna winda na stacji będzie zepsuta (czyli zawsze). I pamiętajcie: zawsze, ale to zawsze pakujcie więcej przekąsek i gryzaków, niż wam się wydaje, że potrzebujecie.