Czego historia Bhad Babie i OnlyFans nauczyła mnie o wychowaniu dzieci

Była 7:14 we wtorek. Stałam przy wyspie kuchennej w szarym szlafroku ciążowym z sieciówki, który szczerze mówiąc powinnam była spalić jakieś trzy lata temu, i po prostu gapiłam się w telefon. Maya (lat siedem, mentalnie dwadzieścia pięć) głośno błagała o iPada mojego męża, żeby móc oglądać, jak jakaś jaskrawa youtubowa rodzinka odpakowuje plastikowe śmieci, podczas gdy czteroletni Leo próbował zjeść niebieską kredkę pod stołem w jadalni. Wzięłam łyk całkowicie letniej, wczorajszej kawy i jeszcze raz przeczytałam nagłówek. Danielle Bregoli. No wiecie, ta dziewczyna od "cash me outside". Właśnie skończyła 18 lat i w pierwszym roku zarobiła jakieś pięćdziesiąt milionów dolarów na tworzeniu treści dla dorosłych.

Na moich mamusinych czatach wszystkie dziewczyny po prostu wariowały. Moja przyjaciółka Jen napisała: "Widziałaś te przecieki bhad babie z onlyfansa na Twitterze?", bo ona wiecznie siedzi w sieci. Z kolei mój mąż dosłownie napisał do mnie z biura z pytaniem "co to jest ten bhad babi" – bez E na końcu – bo tak naprawdę jest starszym panem uwięzionym w ciele millenialsa i nie ma pojęcia, kim w ogóle jest Danielle Bregoli. Tymczasem Maya agresywnie szarpała mnie za szlafrok, trzymając tę przerażającą plastikową lalkę, na którą uparcie woła "babie" – dokładnie tak, przez "ie" na końcu, bo zasady pisowni w pierwszej klasie to najwyraźniej tylko luźna sugestia.

Ten kontrast uderzył mnie jak tona cegieł. Oto ja, kłócąca się z małym człowiekiem o czas przed ekranem, podczas gdy internet przeżuwa i wypluwa prawdziwe dzieci w ułamku sekundy, gdy tylko osiągną pełnoletność. I szczerze mówiąc, to przeraża mnie do szpiku kości.

Największe kłamstwo, jakie sobie wmawiamy na temat "wiralowych dzieci"

Największym, najbardziej pocieszającym kłamstwem, jakim karmimy się jako rodzice, jest to, że te wiralowe, zagubione w sieci dzieciaki to zupełnie inny gatunek niż nasze własne. Patrzymy na tę całą sytuację z Bhad Bhabie i OnlyFans i myślimy: „oj tam, to dotyczy tylko »trudnych« dzieci”, „to zdarza się tylko w Hollywood”, czy cokolwiek innego, co pozwala nam spokojnie zasnąć. Wmawiamy sobie, że ponieważ kupujemy ekologiczne przekąski i czytamy blogi parentingowe, nasze słodkie aniołki są odporne na tę cyfrową maszynkę do mięsa.

Ale to bzdura. Kompletna bzdura. Algorytm przyjdzie dosłownie po każdego. Pamiętam, jak Danielle była zaledwie trzynastoletnim dzieckiem, które sprawiało problemy w telewizji śniadaniowej – zaraz, czy Dr Phil w ogóle jeszcze jest nadawany? Nie oglądałam telewizji w ciągu dnia od mojego urlopu macierzyńskiego z Mayą, ale nieważne, chodzi o to, że była dzieckiem. Dosłownie dzieckiem, które stało się wiralem, a internet po prostu usiadł z włączonym odliczaniem, czekając, aż skończy osiemnaście lat, by móc rzucić w nią milionami dolarów za treści dla dorosłych. To tak strasznie przerażające, że nie jestem w stanie o tym zbyt długo myśleć.

Prawda jest taka, że to my dajemy im do rąk narzędzia, które wciągają ich w tę pustkę. Dajemy im iPady, żeby mieć te pięć minut na wzięcie prysznica bez kogoś wrzeszczącego po drugiej stronie szyby kabiny. Zakładamy im profile. Robimy im zdjęcia. Wszyscy po prostu jakoś brniemy przez ten cyfrowy koszmar, udając, że w ogóle mamy nad nim jakąkolwiek kontrolę.

Mój lekarz próbował mi wytłumaczyć, jak działa mózg nastolatka

Byłam tak przerażona tym wszystkim, że poruszyłam ten temat podczas bilansu czterolatka Leo. Dr Miller, nasza pani doktor (która nieraz widziała, jak płaczę w jej gabinecie z powodu infekcji ucha), westchnęła tak bardzo zmęczonym, aż do bólu znajomym westchnieniem, gdy zapytałam ją o ekspozycję na ekrany i trwałość rzeczy w internecie.

Powiedziała coś o tym, że kora przedczołowa nie jest w pełni „upieczona”, dopóki nie skończą, no wiecie, 25 lat. Nie znam się dokładnie na neuronauce, szczerze mówiąc ledwo zdałam biologię w liceum i z grubsza pamiętam tylko sekcję żaby, ale sens był taki, że nastolatki dosłownie nie mają sprzętu w mózgu, aby zrozumieć długoterminowe konsekwencje. Fizycznie nie są w stanie. Ich mózgi to w gruncie rzeczy wielkie dziury bez kontroli impulsów, zawinięte w paczkę z hormonami.

Więc kiedy nastolatek podejmuje głośną, nieodwracalną decyzję w internecie w dosłownie pierwszej sekundzie po ukończeniu osiemnastu lat, to nie jest to jakaś świadoma biznesowa decyzja podjęta ze stanowiska władzy. To „nieupieczony” mózg reagujący na drapieżny system. Dr Miller powiedziała mi wprost, że naszym jedynym zadaniem na ten moment jest opóźnienie ich wejścia na cyfrową arenę tak długo, jak to tylko ludzko możliwe, bo kiedy już tam wejdą, ich mózgi po prostu nie są gotowe na tę presję. To było niesamowicie budujące, ale z drugiej strony sprawiło, że miałam ochotę wrzucić każdy router w naszym domu do oceanu.

Przemysł „obozów dla trudnej młodzieży” to dosłowny koszmar

Muszę przez chwilę pomówić o tych obozach behawioralnych, bo rany boskie, przemysł oparty na trudnej młodzieży to koszmar na jawie, o którym chyba nikt nie chce mówić głośno. Po tym całym wiralowym zamieszaniu z memami, mama Danielle wysłała ją do Turn-About Ranch – jednego z tych surowych obozów przetrwania w stanie Utah, gdzie w zasadzie próbuje się złamać psychicznie dzieci po to, by je „naprawić”.

Rodzice są doprowadzani do absolutnej granicy wytrzymałości, mierząc się z zachowaniami, których nie rozumieją, a te błyszczące broszury obiecują, że oddadzą im potulne, naprawione dziecko. Ale one niczego nie naprawiają. Danielle w ostatnim czasie bardzo głośno błaga rodziców, aby nie wysyłali tam swoich dzieci, mówiąc, że wracają stamtąd z gigantyczną, skumulowaną traumą. Bierzesz dziecko, które sprawia problemy, bo jest przytłoczone lub sobie z czymś nie radzi, i izolujesz je na pustyni przy zerowym kontakcie z rodziną i surowych karach. To jest przerażające.

Chyba oszaleję myśląc o tym, jak ta branża działa całkowicie w cieniu, żerując na zdesperowanych rodzicach, którzy myślą, że postępują właściwie, a tak naprawdę po prostu zlecają swoją rodzinną traumę nieposiadającym licencji nieznajomym. Pęka mi serce, bo Amerykańska Akademia Pediatrii mówi, że powinniśmy stawiać na terapię opartą na rodzinie i budowanie więzi, a nie izolację, podczas gdy te obozy wciąż powstają jak grzyby po deszczu i niszczą dzieci.

Tak czy inaczej, aplikacje do kontroli rodzicielskiej czasu przed ekranem to w zasadzie taka cyfrowa taśma klejąca, którą każde w miarę sprytne dziecko potrafi obejść w dwanaście sekund, więc nawet nie zaczynajcie ze mną tego tematu.

Prawdziwe, fizyczne zabawki codziennie ratują moje zdrowie psychiczne

Skoro nie mam wpływu na to, że internet jest przerażającym piekłem, wraz z mężem ostro wzięliśmy się za kotwiczenie naszych dzieci w fizycznym świecie. Kiedy dotykają prawdziwych rzeczy, czują prawdziwe tekstury i bawią się w najprawdziwszym błocie, czuję, że robię coś dobrze. Namacalna rzeczywistość to jedyne antidotum, jakie na ten moment posiadam.

Kiedy Leo miał około czterech miesięcy i traciłam zmysły, próbując go zabawić tak, by nie włączać mu Miss Rachel w telewizji przez czwartą godzinę z rzędu, mój mąż kupił mu drewniany stojak edukacyjny Rainbow Baby Gym od Kianao. Szczerze? To najlepsza rzecz, jaką mamy. To po prostu prosta, solidna drewniana rama w kształcie litery A, z której zwisają małe zwierzaki, ale sęk w tym, że jest prawdziwa. Drewno w dotyku przypomina drewno. Mały wydziergany słoń ma fakturę. Leo po prostu tam leżał i uderzał w nie rączkami, a to dawało mi dwadzieścia minut czystego, bezcyfrowego spokoju z dala od ekranów. Jego mały mózg faktycznie tworzył wtedy prawdziwe, fizyczne powiązania w rzeczywistym świecie, zamiast być przebodźcowanym migającymi pikselami.

Wiadomo, nie wszystko od razu jest gigantycznym sukcesem. Na przykład kupiłam mu kiedyś body niemowlęce z bawełny organicznej, bo miałam taką fazę, w której myślałam, że wszystko, co dotyka jego skóry, musi być nieskazitelne i bliskie naturze. I słuchajcie, to świetna rzecz. Bawełna jest miękka, do tego organiczna, więc chyba w minimalnym stopniu ratuję planetę i nie dostał od tego wysypki. Ale w ciągu tygodnia natychmiastowo przelała mu się w nim pielucha aż dwa razy, a tak szczerze, to po prostu bluzeczka, która i tak cała pokrywa się papką z marchewki. Jest fajne, ale nie zmieniło mojego życia.

Tym, co zmieniło moje życie, był etap ząbkowania, istny horror. Leo obgryzał nogi od stołu jak jakiś dziki szop, a ja byłam w takiej desperacji, że prawie pozwoliłam mu żuć moje etui na telefon. Zamiast tego kupiliśmy silikonowy gryzak Panda i o rany, to naprawdę zadziałało. Jest płaski, łatwy do trzymania przez jego malutkie, nieskoordynowane rączki i wprost rzucił się na niego z zapałem. Zakotwiczenie ich w fizycznym świecie oznacza dawanie im rzeczywistych rzeczy do interakcji, nawet jeśli ta interakcja polega po prostu na wściekłym przeżuwaniu silikonowej pandy podczas gdy ja piję moją smutną, zimną kawę.

Jeśli szukasz sposobu, by fizycznie zakotwiczyć swoje dziecko w prawdziwym świecie, możesz z powodzeniem odkryć naszą kolekcję ubranek z bawełny organicznej, która przynajmniej zapewni im ciepło i wygodę, kiedy tak bardzo cię ignorują.

Jak naprawdę trzymamy się ziemi w naszym domu

Szczerze mówiąc, po prostu staramy się rozsypać po domu tyle namacalnych, rzeczywistych gratów, by zamiast z desperacją wyrywać iPada z ich lepkich rączek i z płaczem na siłę zmuszać do zabaw sensorycznych, same naturalnie potykały się o drewniany klocek i zajęły się czymś innym.

Oto jak naprawdę wygląda chaotyczna rzeczywistość naszej strategii „bycia offline”:

• Często „przypadkowo” pozwalam na to, by bateria w tablecie się rozładowała, a potem na jakieś trzy dni robocze wygodnie zapominam, gdzie jest ładowarka.
• Mój mąż zarządza obowiązkowe sesje w ogrodzie, podczas których po prostu siadamy na trawie i gapimy się na robaki, dopóki ktoś nie zacznie marudzić, że się nudzi, co zmusza ich do wymyślenia zabawy z patyków.
• Zostawiamy absurdalną ilość otwartych zabawek sensorycznych na samym środku dywanu w salonie, tak żeby dosłownie musieli się o nie potknąć.

To nie jest system idealny. Czasami wciąż chowam się w spiżarni z garścią kawałków czekolady, podczas gdy Maya ogląda filmiki z unboxingów, bo po prostu jestem zbyt zmęczona, żeby o to walczyć. Ale celem nie jest doskonałość. Celem jest po prostu danie ich rozwijającym się mózgom wystarczająco dużo czasu w prawdziwym świecie, żeby kiedy w końcu skończą te osiemnaście lat, mieli rzeczywisty fundament na którym mogą stanąć, zamiast być tylko cyfrową personą, czekającą na spieniężenie.

Gotowi na odłożenie ekranów na jakiś czas? Sprawdźcie naszą kolekcję gryzaków i złapcie coś, w co wasze dziecko może z czystym sumieniem wbić zęby, bez konieczności używania połączenia Wi-Fi.

Moje chaotyczne FAQ od niewyspanej matki o tym wszystkim

Jak odciągnąć dziecko od internetu, żeby przy tym całkowicie nie oszaleć?
O rety, jeśli znajdziesz na to idealną odpowiedź, proszę, natychmiast mi ją prześlij. Szczerze mówiąc, ja po prostu staram się chować ładowarki i podsuwać naprawdę angażujące zabawki w fizycznym świecie. To codzienna, wyczerpująca walka na wycieńczenie. W niektóre dni wygrywam ja, w inne wygrywa iPad, i musiałam po prostu zaakceptować taką równowagę.

Czy Danielle Bregoli naprawdę zarobiła tyle pieniędzy na platformach dla dorosłych?
Tak, to chore. Zarobiła z milion dolarów w ciągu pierwszych sześciu godzin, w większości od dorosłych mężczyzn, którzy dosłownie po prostu czekali, aż nastolatka skończy osiemnaście lat. Żołądek przewraca mi się na samą myśl o tym, gdy zastanawiam się nad tym dłużej niż pięć sekund.

Czy te obozy dla trudnej młodzieży są naprawdę tak okropne, jak mówią?
Zgodnie z tym, co powiedziała mi dr Miller i dosłownie każdy psycholog dziecięcy, z jakim kiedykolwiek miałam do czynienia – tak. Są okropne. Wykorzystują izolację i kary, by wymusić posłuszeństwo, co po prostu rodzi jeszcze głębszą traumę. Jeśli Twoje dziecko zmaga się z problemami, znajdźcie prawdziwego, licencjonowanego terapeutę rodzinnego, który korzysta z praktyk opartych na dowodach, a nie na dziwnym ranczu na końcu świata.

W jakim wieku powinnam dać mojemu dziecku smartfon?
Mój mąż uważa, że nie powinni go dostać, dopóki nie skończą trzydziestki i nie będą mieli kredytu hipotecznego. Ja celuję w okolice starszych klas podstawówki? A może po prostu zwykły telefon z klapką, aż do liceum. Szczerze mówiąc, po prostu spycham ten problem na później i modlę się, by nasza kultura w tej kwestii zmieniła się, zanim Maya skończy dwanaście lat.