Cała prawda o szydełkowych kocykach po babci

Byłam w trzydziestym siódmym tygodniu ciąży z moim najstarszym dzieckiem. W samym środku upalnego lipca przepociłam na wylot szarą ciążową koszulkę, gdy moja babcia z dumą wyciągnęła z foliowej reklamówki gigantyczny, jaskrawożółty koc. Miał frędzle wielkości mojej pięści i splot z dziurami tak wielkimi, że można by przez nie przejechać resorakiem. Złota kobieta, spędziła trzy miesiące dziergając go dla swojego pierwszego prawnuka. Siedziałam na mojej wysłużonej kanapie, tak niesamowicie spuchnięta, że zniknęły mi kostki, i płakałam, bo nienawidziłam tego koca, a potem płakałam jeszcze bardziej z poczucia winy, że go nienawidzę.

Ta jaskrawożółta potworność to właściwie powód, dla którego mój najstarszy syn służy mi jako przestroga we wszystkim, co dotyczy rodzicielstwa. Ponieważ nie wiedziałam jeszcze wielu rzeczy, zaciągnęłam to wielkie, ciężkie coś na jego wizytę kontrolną w drugim tygodniu życia, głównie dlatego, że moja mama uparła się, że musi być nim przykryty w foteliku w mocno klimatyzowanej poczekalni. Myślałam, że wyglądamy jak urocza, tradycyjna rodzina, dopóki do gabinetu nie weszła doktor Evans.

Co tak naprawdę powiedziała lekarka

Doktor Evans rzuciła tylko okiem na ten koc i wyraźnie się skrzywiła. Myślałam, że po prostu ocenia ten agresywny żółty kolor, ale ona usiadła i właściwie napędziła mi porządnego stracha na temat bezpiecznego snu. Powiedziała mi, że Amerykańska Akademia Pediatrii zaleca, aby w łóżeczkach dziecięcych nie było żadnych luźnych kocyków, dopóki nie skończą co najmniej roku. To całkowicie zrujnowało wizję idealnego, rodem z Pinteresta pokoiku, którą budowałam w głowie przez dziewięć miesięcy.

Ale to, co naprawdę sprawiło, że żołądek podszedł mi do gardła, to moment, w którym włożyła długopis przez jedną z szerokich szczelin we włóczce. Powiedziała mi, że te piękne, ażurowe sploty, które tak cudownie wyglądają na noworodkowych sesjach zdjęciowych, stanowią ogromne zagrożenie, ponieważ małe paluszki rąk i nóg mogą się w nie zaplątać. Nazwała to "włosowatą opaską uciskową". I chociaż nie jestem pewna, czy w pełni zrozumiałam mechanizm medyczny tego, jak gruba włóczka działa dokładnie jak pasmo włosów odcinające krążenie, brzmiało to na tyle przerażająco, że natychmiast wepchnęłam ten koc na samo dno torby na pieluchy.

Wielka katastrofa z akrylową włóczką

Będąc upartą byłą nauczycielką i czując dziwne poczucie winy z powodu wygnania ciężkiej pracy mojej babci, postanowiłam, że znajdę bezpieczny wzór na szydełkowy kocyk i stworzę własne, gęsto tkane arcydzieło. Ponieważ mieszkamy czterdzieści minut drogi od najbliższego sensownego miasta, pojechałam aż do wielkiego sklepu z artykułami hobbystycznymi i kupiłam to, co kazały mi kupić wszystkie popularne blogi dla majsterkowiczów: tanią, pastelową włóczkę akrylową o rzekomo "miękkim jak dla dziecka" wykończeniu.

Muszę wam przez chwilę powiedzieć brutalną prawdę o akrylowej włóczce. To w zasadzie czysty plastik. Nie mam pojęcia, jak dożyłam dwudziestu ośmiu lat, nie zdając sobie sprawy, że ta miękka, skrzypiąca włóczka jest produkowana z pochodnych ropy naftowej. Wystarczyło jednak, że spróbowałam wyprać kilka kwadratów treningowych, które udało mi się wyszydełkować, by po wyjęciu z suszarki były w dotyku bardziej szorstkie niż druciak do garnków.

Zrzucanie włókien było całkowicie poza kontrolą. Mój syn był dokładnie w tym wieku, kiedy nieustannie się wiercił i ocierał buzią o wszystko, co znajdowało się w pobliżu jego ust. Ta tania włóczka zostawiała drobne, plastikowe mikrowłókna na jego spoconych policzkach pełnych noworodkowej wysypki. Materiał w ogóle nie oddychał, co oznaczało, że jeśli położyłam go na jego nóżkach podczas spaceru z wózkiem, natychmiast zaczynał się gotować w środku. Spędziłam trzy tygodnie w trakcie jego ulotnych drzemek, próbując nauczyć się dziergać gęsty ścieg mchu na tyle ciasno, by uniknąć tych strasznych pułapek na palce, o których ostrzegała mnie doktor Evans. Tylko po to, by zdać sobie sprawę, że poświęcam swoje zdrowie psychiczne, by zbudować mojemu niemowlakowi dosłowny szałas potu. Myślałam, że mogłabym sprzedawać moje gotowe dzieła w sklepie na Etsy, gdybym nabrała wprawy. Jednak patrząc na ten drapiący, plastikowy kwadrat, dotarło do mnie, że nie pozwoliłabym spać na nim nawet własnemu psu, a co dopiero cudzemu dziecku.

Jeśli chodzi o to, jak duży powinien być taki kocyk – szczerze mówiąc, zrób go po prostu na tyle małego, by nie ciągnął się po ziemi na parkingu przed supermarketem, ale na tyle dużego, by zakrył małe nóżki w foteliku samochodowym.

Co naprawdę się sprawdza, gdy jesteś wyczerpana

Ostatecznie odpuściłam sobie to marzenie o własnoręcznych robótkach w okolicach trzeciego miesiąca, gdy brak snu zaczął wywoływać u mnie halucynacje. Pamiętam to dokładnie, bo była trzecia nad ranem, mój najstarszy syn właśnie ulał pod ciśnieniem na moją ostatnią czystą pieluchę tetrową, a ja wściekle przewijałam telefon w ciemnościach. Wtedy właśnie kupiłam Bambusowy kocyk dziecięcy w liski.

Nie przesadzam mówiąc, że ta rzecz uratowała resztki mojego zdrowia psychicznego. To nie jest ciężka zimowa kołdra, ale to dokładnie to, czego potrzebujesz, gdy uświadamiasz sobie, że dzieci niezwykle łatwo się przegrzewają, i nieustannie drżysz na myśl, że zrobi się im za gorąco podczas snu. Jest tak niewiarygodnie miękki, że naprawdę chciałabym, aby robili go w rozmiarach dla dorosłych. Ponieważ to bambus, wydaje się naturalnie regulować temperaturę malucha, nie zamieniając go w spocony, lepiący się kłębek. W końcu używałam go do wszystkiego — podczas leżenia na brzuszku na naszym dywanie o wątpliwej czystości, zarzucając go na ramię, gdy musiałam karmić na tylnym siedzeniu mojego upalnego Subaru, czy po prostu składając go w torbie, bo nie zajmuje prawie wcale miejsca.

Moja mama, jak to bywa, uznała, że kocyk niemowlęcy musi być grubszy i bardziej tradycyjny. Kilka tygodni później kupiła nam więc Kocyk dziecięcy z bawełny organicznej w wiewiórki. Jest w porządku. Zdecydowanie spełnia swoje zadanie, a drobny leśny nadruk jest bardzo uroczy, zwłaszcza jeśli celujesz w neutralną, naturalną estetykę dziecięcego pokoju. Będę jednak z wami całkowicie szczera: i tak w dziewięciu przypadkach na dziesięć sięgałam po ten bambusowy, po prostu dlatego, że lepiej układał się na moim ramieniu i nie był masywny.

Znaleźć miejsce na rzeczy robione ręcznie

Prawda jest jednak taka, że nadal bardzo lubię wygląd rękodzieła. Cały mój biznes na Etsy opiera się na rustykalnych, ręcznie robionych rzeczach. Po prostu nie uważam, aby grube, ciężkie okrycie było właściwym miejscem na to rzemiosło, gdy niemowlęta są malutkie, kruche i podatne na zadławienia. Jedynym sposobem, w jaki pozwoliłam moim dwójce młodszych dzieci mieć wokół siebie szydełkowe rzeczy przed ukończeniem pierwszego roku życia, były wiszące zabawki, których nie mogły fizycznie ściągnąć i owinąć wokół swoich twarzy.

Doktor Evans zawsze powtarzała mi, że trzymanie zagrożeń całkowicie z dala od łóżeczka to zasada numer jeden, która nie podlega żadnym negocjacjom, ale nadzorowana zabawa na podłodze to już zupełnie inna bajka. Kiedy urodziła się moja córka, w rogu salonu postawiliśmy Stojak edukacyjny z alpakami, na którego drewnianym pałąku wiszą wspaniałe, malutkie, szydełkowe elementy. To dało mi ten rękodzielniczy, nostalgiczny klimat z lat 90., którego tak bardzo pragnęłam do jej pokoiku. Jednocześnie, zabawki wisiały bezpiecznie poza zasięgiem jej buzi, podczas gdy ona mogła po prostu leżeć na plecach i radośnie uderzać pulchnymi piąstkami w małą alpakę.

Gdy musisz poradzić sobie z babciami

Jeśli masz teściową lub ciocię, która absolutnie uparła się, że zrobi dla was coś własnoręcznie, i prosi o wybranie wzoru, musisz postępować z nią bardzo dyplomatycznie. Gorąco polecam poszukanie wyjątkowych szydełkowych wzorów, które wykorzystują bardzo gęste, ciasne ściegi — jak półsłupki lub ścieg muszelkowy — by nie zostawić maleńkim paluszkom żadnych szpar, w których mogłyby utknąć.

I na miłość boską, powiedz im, żeby zrezygnowały z frędzli. Frędzle, pompony i chwosty mogą wyglądać niesamowicie na zdjęciach na Pintereście, ale w prawdziwym życiu ząbkujący czteromiesięczniak w końcu na pewno oderwie tę włóczkę i spróbuje się nią zadławić, akurat kiedy odwrócisz wzrok na trzydzieści sekund, próbując załadować zmywarkę. Warto też najpierw wyprać każdą włóczkę, do której kupna uda ci się je przekonać, zanim spędzą sześć godzin robiąc koc na drutach (zakładając, że uważnie sprawdziłaś etykietę i upewniłaś się, że to nie jest tylko plastik udający miękki materiał).

Jeśli próbujesz zorientować się, czego jeszcze tak naprawdę potrzebujesz dla noworodka z rzeczy, które nie są wykonane z syntetycznych śmieci, tutaj możesz przejrzeć bezpieczne, organiczne opcje, aby dowiedzieć się, jakie w dotyku powinny być naprawdę oddychające materiały, zanim zgodzisz się, by ktoś zrobił ci na drutach sweterek.

Zanim w zeszłym roku na świat przyszło moje trzecie dziecko, moja babcia w końcu zrozumiała mój styl i tę intensywną paranoję na punkcie zasad bezpiecznego snu. Tym razem nie zrobiła gigantycznego, neonowego koca. Przyniosła malutką przytulankę-kocyk w kształcie kwadratu o boku trzydziestu centymetrów, wykonaną z ciasno tkanej bawełny organicznej. Była absolutnie idealna. Dziecko oczywiście nie mogło z nią spać w koszu Mojżesza, ale teraz wlecze ją za sobą po domu za jeden róg niczym swój mały, brudny talizman bezpieczeństwa.

Posłuchaj, rozumiem urok ręcznie robionych pamiątek. Naprawdę. Ale kiedy jesteś wyczerpana, przerażona i po prostu próbujesz utrzymać małego człowieka przy życiu, śpiąc zaledwie dwie godziny na dobę, praktyczność musi wygrać za każdym razem. Zostawcie te ciężkie sploty przewieszone przez oparcie fotela na biegunach dla czystej estetyki, a do przykrywania samego dziecka wybierajcie cienkie, oddychające materiały.

Jeśli jesteś gotowa, by przestać stresować się wskaźnikami grubości materiału TOG, mikroplastikiem we włóczkach i rygorystycznymi zasadami snu, a po prostu chcesz czegoś, co na pewno nie spowoduje katastrofy w łóżeczku, wybierz coś z organicznej kolekcji Kianao i wykreśl kolejną rzecz z twojej niekończącej się mentalnej listy zadań.

Trudne pytania, które często słyszę w tym temacie

Czy szydełkowe kocyki niemowlęce są naprawdę bezpieczne dla noworodków?

Szczerze mówiąc, tylko jeśli nie spuszczasz z dziecka wzroku. Doktor Evans bardzo wyraźnie wytłumaczyła mi, że absolutnie żadne luźne rzeczy nie mogą znaleźć się w łóżeczku, dopóki dziecko nie skończy dwunastu miesięcy. Używałam szydełkowych przedmiotów tylko podczas czasu na brzuszku na podłodze, kiedy siedziałam tuż obok, pijąc moją zimną kawę, albo gdy dziecko leżało z kocykiem na moich kolanach, kiedy je kołysałam. Zostawienie malucha samego z ręcznie robionym kocykiem to po prostu proszenie się o dodatkowy stres.

Co się stanie, jeśli ich paluszki utkną we włóczce?

To właśnie ten przerażający przypadek "włosowatej opaski uciskowej", przed którą ostrzegała mnie lekarka. Jeśli splot koca ma duże dziury, malutkie paluszki rąk lub nóg mogą się w nie wsunąć, a gdy dziecko zaczyna się wiercić, włóczka się zacieśnia i odcina przepływ krwi. Brzmi to dramatycznie, ale dzieci są niesamowicie dobre w znajdowaniu sposobów na wyrządzenie sobie krzywdy. Jeśli ktoś zrobi ci koc o luźnym splocie, po prostu powieś go na ścianie lub używaj jako rekwizytu do zdjęć.

Czy naprawdę muszę się przejmować tym, że włóczka jest akrylowa?

Odpowiem: zdecydowanie tak, głównie dlatego, że sama boleśnie się o tym przekonałam. Akryl to po prostu plastik. Nie oddycha, zrzuca z siebie mikrodrobinki, które osiadają na twarzy i rączkach dziecka, oraz sprawia, że maluch niesamowicie się poci. Jeśli ktoś zamierza spędzić wiele godzin na zrobieniu ci dziecięcego kocyka na szydełku, błagaj, żeby użył organicznej bawełny lub wełny merynosów z możliwością prania w pralce. W ten sposób twoje dziecko nie będzie w zasadzie zawinięte w przetworzoną butelkę po napoju.

Czy mogę pozwolić dziecku spać pod kocykiem, jeśli jest naprawdę bardzo cienki?

Nie. Całkiem poważnie – po prostu tego nie rób. Nieważne, jak cienki czy przewiewny wydaje ci się ten materiał. Niemowlętom brakuje jeszcze zdolności motorycznych, by zdjąć cokolwiek z twarzy, gdy w nocy materiał zsunie się do góry. Z całą trójką moich dzieci korzystaliśmy ze śpiworków do spania, dopóki nie były wystarczająco duże, by otwarcie domagać się kocyka. Zachowaj te urocze okrycia na spacery w wózku lub na czas przejażdżki samochodem, kiedy przez cały czas będziesz mogła obserwować buzię malucha.

Co zrobić, jeśli ktoś podaruje mi koc z chwostami albo pomponami?

Uśmiechnij się, powiedz "dziękuję", a potem schowaj go na dno szafy na przynajmniej trzy najbliższe lata. Mój najstarszy syn w wieku siedmiu miesięcy zdołał odgryźć kawałek frędzla z poduszki, a wydłubywanie mokrej włóczki z ust krzyczącego dziecka to absolutnie nie jest przeżycie, które chciałabym kiedykolwiek powtórzyć. Te urocze detale stwarzają ogromne zagrożenie zadławieniem, bez względu na to, jak mocno twoja ciocia przysięga, że zostały uwiązane.