Dlaczego skrypt do gry Baby Kicking Simulator zmienił nasze podejście do zabawy

Byłem po łokcie w purée z dyni piżmowej, desperacko próbując przekonać dwójkę wrzeszczących dwulatków, że obiad to niezbędna funkcja życiowa człowieka, kiedy zerknąłem na mojego dziewięcioletniego siostrzeńca. Odwiedzał nas na weekend, rozwalony na naszej kanapie w pozycji sugerującej, że jego kręgosłup jest zrobiony z ugotowanego spaghetti, i agresywnie stukał w swojego iPada. Kiedy niewinnie zapytałem, co go tak pochłonęło, nawet nie podnosząc wzroku, mruknął, że szuka w internecie skryptu typu "auto-clicker", żeby szybciej wbić wyższy poziom w jakiejś grze na Robloxie.

Zapytałem z wymuszoną obojętnością wujka próbującego brzmieć modnie i na czasie, jak nazywa się ta gra. Westchnął ciężkim, umęczonym westchnieniem nastolatka, który musi tłumaczyć współczesny świat dinozaurowi.

"To symulator," powiedział. "Kopania niemowlaków."

Zamarłem z łyżką zawieszoną w powietrzu, podczas gdy moja córka, Eleanor, skorzystała z okazji, by wetrzeć sobie pomarańczowe purée prosto we włosy. Jestem prawie pewien, że mój mózg całkowicie się zaciął. Spędzasz dni, martwiąc się o ryzyko zadławienia i o to, czy hipoalergiczny proszek do prania jest wystarczająco delikatny, a tymczasem starsze dzieci traktują internet jak cyfrowy Dziki Zachód, gdzie kopanie niemowlaków to zwyczajna popołudniowa rozrywka.

Bardzo specyficzny rodzaj współczesnego koszmaru

Jeśli jesteś błogosławionym ignorantem i nie znasz mrocznego, absurdalnego podbrzusza platform z grami tworzonymi przez użytkowników, pozwól, że zrujnuję ten błogostan. Istnieją całe wirtualne gospodarki zbudowane wokół gier typu „clicker”, w których gracze wykonują powtarzalne, często całkowicie poronione czynności, aby zdobywać punkty. W tym konkretnym, chorym zakątku platformy cały żart – i używam tego słowa przez zaciśnięte zęby wyczerpanego rodzica – polega na czystym szoku. Wrzucają tam postać niemowlaka w niskiej rozdzielczości, a ty kopiesz ją po jaskrawo pokolorowanej mapie. Im dalej poleci, tym więcej cyfrowych monet zarabiasz. W założeniu ma to być ostry, ironiczny humor dla dzieciaków, których mózgi zostały dokumentnie usmażone przez algorytmy krótkich form wideo.

Ale sama rozgrywka to nawet nie jest najgorsza część. To, co naprawdę mrozi mi krew w żyłach, to kwestia „skryptów”. Dzieciaki nudzą się ręcznym klikaniem w ekran przez wiele godzin, więc wchodzą na niesamowicie podejrzane fora, żeby pobrać tak zwane „exploity” od osób trzecich – czyli w zasadzie linijki zhakowanego kodu – żeby zautomatyzować grę. Dosłownie polują na skrypt omijający zabezpieczenia w symulatorze kopania dzieci, co oznacza, że pobierają niezweryfikowane pliki wykonywalne od anonimowych nieznajomych z internetu.

Kumpel, z którym pracowałem za moich dziennikarskich czasów, mruknął kiedyś przy piwie, że te programy do odpalania exploitów to wielkie tylne drzwi dla złośliwego oprogramowania, keyloggerów i ransomware. Chociaż, szczerze mówiąc, moja wiedza o cyberbezpieczeństwie opiera się głównie na używaniu panieńskiego nazwiska mojej matki z cyfrą na końcu jako każdego hasła. Mimo to, wiem wystarczająco dużo, by zdawać sobie sprawę, że zapraszanie rosyjskiego oprogramowania szpiegowskiego na rodzinny tablet tylko po to, by wirtualny noworodek mógł zostać wystrzelony w stratosferę, to katastrofalny pomysł.

Mój brat uważa, że dawanie dziewięciolatkowi dostępu do internetu bez żadnych filtrów buduje charakter, co, szczerze mówiąc, wiele tłumaczy w kwestii jego własnych życiowych wyborów.

Co zrobiłem strasznie źle, gdy zawładnęły nami ekrany

Więc oczywiście zrobiłem dokładnie to, czego nie powinno się robić. Spanikowałem. Nie usiadłem spokojnie i nie wykorzystałem tego jako pretekstu do lekcji o cyfrowej higienie czy bezpieczeństwie w sieci. Rzuciłem łyżkę z dynią, podmaszerowałem do kanapy i fizycznie wyrwałem iPada z rąk siostrzeńca, głośno oświadczając, że Roblox dostaje dożywotniego bana w tym domu.

Awantura, która po tym nastąpiła, była wręcz spektakularna. Mój siostrzeniec krzyczał o straconym postępie w grze. Bliźniaki, wyczuwając nagłą zmianę ciśnienia atmosferycznego, natychmiast zaczęły szlochać w stereo. A ja stałem tam, trzymając zablokowany tablet, cały umazany warzywną papką i czułem się jak najgorszy dyktator w północnym Londynie.

Nasza położna środowiskowa wspomniała kiedyś, przy kompletnie letniej herbacie, że dzieci przetwarzają abstrakcyjną agresję zupełnie inaczej niż my, a zabieranie im rzeczy bez wyjaśnienia tylko sprawia, że zakazany owoc smakuje lepiej. Wyrywanie z rąk ekranu i krzyczenie w próżnię tak naprawdę nie rozwiązuje problemu cyfrowej znieczulicy; po prostu sprawia, że stajesz się czarnym charakterem w ich osobistej opowieści.

To, co w końcu zadziałało, to nie był sztywny zbiór zasad ani kłótnia z routerem wifi, ale po prostu niechlujny, niedoskonały powrót do prawdziwej, fizycznej rzeczywistości. Zamiast banować każdy piksel w domu i prawić im kazania o złośliwym oprogramowaniu do utraty tchu, po prostu zaczęliśmy mocno przechylać szalę z powrotem na stronę rzeczy, których można dotknąć, które można upuścić i poczuć.

Jeśli i ty czujesz podobne zmęczenie tym całym cyfrowym szumem, może zechcesz zerknąć na naszą kolekcję sensorycznych zabawek, które są cudownie ciche i nie wymagają hasła do wifi.

Powolny, błotnisty powrót do fizycznej rzeczywistości

Musieliśmy się uziemić. Chciałem, żeby moje dzieci i odwiedzający nas siostrzeniec przypomnieli sobie, czym jest prawdziwa fizyka. Chciałem, żeby zabawa była czymś, w czym bierze udział grawitacja, a nie złośliwy kod.

I tutaj w naszym mieszkaniu niespodziewanym bohaterem został Zestaw Miękkich Klocków dla Niemowląt. To piękne, mięciutkie, gumowe klocki w lekko stonowanych, pastelowych kolorach – co oznacza, że nie atakują moich siatkówek o 6 rano, gdy nieuchronnie na nie nadepnę. Bliźniaki mają na ich punkcie obsesję. Są na nich małe cyferki i symbole zwierząt, a ponieważ są trójwymiarowe i można je ściskać, Eleanor może z nich korzystać, by ćwiczyć swoje bardzo prawdziwe i bardzo fizyczne umiejętności rzucania.

Jest coś głęboko satysfakcjonującego w obserwowaniu dziecka, które buduje chwiejną, strukturalnie niestabilną wieżę, a potem przewraca ją własnymi rękami. To wymaga cierpliwości. To wymaga wyobraźni przestrzennej. Nie daje strzału dopaminy pod postacią cyfrowych monet, ale szczera radość na ich twarzach, kiedy klocki się rozpadają, jest w stu procentach prawdziwa. Poza tym, są rzekomo całkowicie nietoksyczne i wolne od BPA, co jest świetne, ponieważ Katherine spędza około 40% swojego czasu, w którym nie śpi, próbując zjeść je jak jabłka.

Ząbkowy rozpraszacz, który po prostu robi swoje

Skoro mowa o żuciu różnych rzeczy, byliśmy akurat w samym środku wielkiego kryzysu ząbkowania. Kiedy Baby K – to mój czuły pseudonim dla Katherine, kiedy zachowuje się jak miniaturowy, pokryty śliną boss mafii – zaczęła ząbkować, była wręcz dzika. Gryzła poduszki na kanapie, moje rzepki w kolanach, a od czasu do czasu nawet swoją siostrę.

Z czystej desperacji kupiliśmy Gryzak w Kształcie Pandy. Słuchajcie, to po prostu kawałek silikonu w kształcie misia. Jest absolutnie w porządku. Marketingowcy piszą, że ma powierzchnię o różnych teksturach, która masuje delikatne dziąsła, i faktycznie, córka dość radośnie go gryzie, o ile pamiętam, żeby go umyć. Ale nie będę udawał, że to cudowne lekarstwo na ząbkowanie; to w dużej mierze po prostu niezły pochłaniacz uwagi, który wyciągałem spod szafki pod telewizorem, pokryty obrzydliwą ilością paprochów, więcej razy niż chciałbym przyznać. Spełnia swoje zadanie, nie ma małych części, którymi można by się zadławić, i łatwo wrzucić go do zmywarki. Czasem to "w porządku" jest wszystkim, czego naprawdę potrzebujesz, gdy funkcjonujesz po zaledwie trzech godzinach przerywanego snu.

Prawdziwe małe stopy robiące prawdziwe rzeczy

Kontrast między agresywnym, bezsensownym kopaniem w tej przeklętej grze na tablecie a rzeczywistością rozwoju fizycznego dziecka naprawdę do mnie dotarł kilka tygodni później. Bliźniaki zaczęły podciągać się przy meblach, a ich małe nóżki chybotały się jak u nowo narodzonych jelonków. Prawdziwe kopnięcie niemowlaka to nie żaden cyfrowy żart; to zazwyczaj mała stópka lądująca prosto w twoich żebrach podczas zmiany pieluchy o 3 nad ranem.

Kiedy zaczęły domagać się spacerów po naszym wspólnym ogrodzie, zdałem sobie sprawę, że potrzebujemy prawdziwego obuwia. Purystyczni zwolennicy chodzenia boso w internecie będą krzyczeć do utraty tchu o naturalnym rozwoju stopy, ale ci ludzie najwyraźniej nie widzieli stanu londyńskiego chodnika w każdy wtorkowy poranek. Kupiliśmy im Trampki dla Niemowląt od Kianao.

Szczerze mówiąc, są genialne. Wyglądają jak malutkie buty żeglarskie dla dorosłych, co samo w sobie jest przezabawne, a do tego ich podeszwy są niezwykle miękkie i elastyczne. Nie krępują stopy jak te sztywne, wizytowe buciki dla niemowląt, które wyglądają jak miniaturowe wiktoriańskie narzędzia tortur. Dziewczynki czują podłoże pod stopami, co podobno pomaga im utrzymać równowagę, a zarazem są chronione przed ostrymi gałązkami i zdradliwymi kamyczkami. Co więcej, zadziwiająco dobrze trzymają się na stopach, mimo usilnych starań Eleanor, by skopać je prosto do najbliższej kałuży.

Nieco chaotyczne podejście do cyfrowej higieny

W naszym domu nie rozwiązaliśmy problemu czasu przed ekranem za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Mój siostrzeniec nadal gra w Robloxa po powrocie do siebie i jestem pewien, że wciąż pobiera podejrzane haxy, żeby zautomatyzować ten swój cyfrowy chaos. Ale w naszym mieszkaniu wypracowaliśmy inny rytm.

Trzeba po prostu usiąść pośród plątaniny kabli i na wpół zjedzonych biszkoptów, żeby sprawdzić, co tak naprawdę oglądają. Ufanie kategoriom wiekowym na platformach jest mniej więcej tak samo bezpieczne, jak zostawienie dwulatka z otwartym opakowaniem Sudocremu. Zastąpiliśmy bezmyślne klikanie spadającymi klockami, butami, które brudzą się w błocie, i gryzakami gubiącymi się w poduszkach na kanapie. Jest chaotycznie, wymaga to z mojej strony nieporównywalnie więcej energii, a nasze mieszkanie nieustannie wygląda, jakby wybuchła w nim fabryka zabawek.

Ale przynajmniej ten chaos jest prawdziwy. Przynajmniej kiedy u nas rzeczy są rzucane czy kopane, mogę je autentycznie podnieść, wytrzeć i podać z powrotem.

Jeśli jesteś gotów zamienić cyfrowy szum na naprawdę piękny, rzeczywisty chaos, odkryj pełną kolekcję ekologicznych produktów dla niemowląt Kianao, zanim Twoje dziecko odkryje, jak zhakować tablet.

Sekcja FAQ, o którą nikt nie pytał, ale i tak na nią odpowiadam

Jak powstrzymać moje starsze dziecko przed graniem w nieodpowiednie gry typu clicker?

Prawdę mówiąc, nie da się ich całkowicie powstrzymać, kiedy już wiedzą, że takie gry istnieją, ale można wejść w ustawienia prywatności aplikacji i zaostrzyć ograniczenia konta tak mocno, że aż będzie trzeszczeć. Nie sprawi to, że przestaną narzekać, ale zablokuje to wszystkie te dziwne rzeczy stworzone przez użytkowników. Przede wszystkim jednak usiądź obok nich i każ im tak długo tłumaczyć ten rzekomy żart, aż przestanie być dla nich śmieszny.

Czy te skrypty exploitów są naprawdę niebezpieczne dla naszych urządzeń?

Tak, absolutnie. Z tego, co wywnioskowałem z panicznych, nocnych poszukiwań w Google, tego typu programy od zewnętrznych twórców to w zasadzie otwarte zaproszenie dla złośliwego oprogramowania. Dzieci klikają „pobierz” kod ułatwiający grę i przypadkowo oddają klucze do domowej sieci w cudze ręce. Koszmar. Aktualizujcie oprogramowanie antywirusowe i tłumaczcie dzieciom, że w internecie naprawdę nic nie ma za darmo.

Dlaczego miękkie klocki są lepsze od standardowych drewnianych?

Ponieważ moje dzieci rzucają mi rzeczami w głowę. Następne pytanie. (Ale mówiąc poważnie, te miękkie są genialne w pierwszych miesiącach, kiedy umiejętności motoryczne dziecka praktycznie nie istnieją, a wszystko ląduje prosto w jego buzi. Są lżejsze, dają się ścisnąć i zdecydowanie mniej bolą, gdy stanie się na nie w ciemnościach).

Czy niemowlęta naprawdę potrzebują butów, zanim nauczą się dobrze chodzić?

W domu? Absolutnie nie, pozwólcie im łapać się podłogi gołymi palcami jak małe ssaki naczelne. Na zewnątrz? Tak, chyba że macie ochotę wydłubywać im ze stóp odłamki szkła i podejrzane zanieczyszczenia z chodnika. Buty z miękką podeszwą zapewniają im ochronę buta z elastycznością grubej skarpety, co wydaje się być jedynym kompromisem, na jaki zgodzą się bez krzyku.

Jak czyścić ten silikonowy gryzak, gdy nieuchronnie wyląduje w brudzie?

Zwykle po prostu myję go pod gorącą wodą z kranu z odrobiną płynu do naczyń i liczę na to, że zadziała, chociaż podobno można wrzucić go prosto do zmywarki. Tylko nie wygotowujcie go przez wiele godzin i nie zamrażajcie na kamień, bo twardy jak skała silikon nie przynosi zbytniej ulgi spuchniętym dziąsłom.