Cała prawda o wełnie z baby alpaki (i dlaczego moje dzieci ją noszą)

Do dziś pamiętam zapach skwaśniałego mleka i własnej paniki. Był luty 2018 roku, a ja stałam na środku zatłoczonej kawiarni na Brooklynie, pocąc się we własnym płaszczu i gorączkowo próbując rozpiąć mojego czteromiesięcznego synka z czegoś, co uważałam za najsłodszy zimowy strój pod słońcem. To był gruby, brązowy, mocno ocieplany poliestrowy kombinezon misia. Wyglądał w nim jak dosłowny pluszowy niedźwiadek. Ubrałam go tak na dwudziestominutowy spacer z wózkiem w siarczystym mrozie, będąc absolutnie przekonaną, że właśnie wygrywam w macierzyństwo.

Ale kiedy weszliśmy do środka i rozpięłam ten kombinezon, żeby go z niego wyciągnąć, Leo wydał z siebie przeszywający wrzask. Jego mała buzia była purpurowa, włosy przyklejone do czoła od potu, a klatka piersiowa całkowicie mokra. Dosłownie się tam gotował. Rozebrałam go do samej pieluszki prosto przy gablotce z ciastkami, podczas gdy ludzie się gapili. Ręce mi się trzęsły, bo czułam się jak najgorsza matka na świecie. Zasadniczo owinęłam własne niemowlę w plastikową torbę i zabrałam na spacer.

Musiałam zostawić na ladzie moje w połowie wypite latte. Prawdziwa tragedia.

To był dokładnie ten dzień, w którym zaczęłam agresywnie googlować naturalne włókna w telefonie, siedząc w ciemności i usypiając go przy piersi. I w ten oto sposób, moi drodzy, wpadłam po uszy w bardzo drogi, bardzo dziwny i zaskakująco magiczny świat wełny baby alpaca.

Mój pediatra mimochodem przeraził mnie tematem przegrzewania

Kilka dni po incydencie z kombinezonem misia siedziałam w gabinecie doktor Miller na wizycie kontrolnej Leo. Przyznałam się jej do całej tej spoconej awantury pod gablotką z ciastkami, spodziewając się, że po prostu to obróci w żart. Zamiast tego spojrzała na mnie bardzo poważnie. Powiedziała mi, że przegrzewanie to tak naprawdę ogromny problem w przypadku niemowląt. To jeden z uznanych czynników ryzyka SIDS (Zespołu nagłego zgonu niemowląt), co natychmiast wywindowało mój niepokój poza skalę.

Wyjaśniła, że maluchy zasadniczo fatalnie radzą sobie z regulowaniem własnej temperatury ciała. Kiedy ubieramy je w syntetyczne materiały, takie jak poliestrowy polar – który jest dosłownie po prostu uprzędzionym plastikiem – ich pot zostaje uwięziony tuż przy skórze. Nie mogą się schłodzić. Po prostu duszą się we własnym sosie. To przerażające.

Zasugerowała, żebym rozejrzała się za naturalną wełną, ale wełna owcza przyprawia mnie o wysypkę, więc uznałam, że Leo pewnie odziedziczy to nieszczęście. I wtedy natknęłam się na pewne forum, gdzie mamy wychwalały pod niebiosa włókno z alpaki. Podobno wełna tych dziwnie uroczych zwierząt z Ameryki Południowej jest w środku pusta. Nie do końca rozumiem tutejszą fizykę – wyobrażam to sobie jako mikroskopijne plastikowe słomki? Ale tak czy owak, ta pusta przestrzeń podobno zatrzymuje ciepło ciała, gdy na zewnątrz jest mróz, a jednocześnie jakoś magicznie oddycha i pozwala potowi odparować, gdy zrobi się im ciepło. Kupiłam jeden maleńki, absurdalnie drogi sweterek zrobiony z przędzy baby alpaca i to naprawdę zadziałało. Leo już nigdy nie obudził się wilgotny.

Czym to w ogóle jest?

Dobra, a oto coś, o czym nie wiedziałam, dopóki nie zakopałam się po uszy w nocnym czytaniu Wikipedii. W świecie odzieży ten termin wcale nie oznacza, że strzyżesz maleńkie, nowo narodzone zwierzątko. To po prostu klasa włókna. Odnosi się do pierwszego w życiu strzyżenia dorosłej alpaki, co zwykle ma miejsce, gdy ma około roku. Runo z tego pierwszego strzyżenia jest najbardziej miękkim, jakie wyprodukują przez całe swoje życie.

Włókna te są mierzone w mikronach, co brzmi jak coś ze Star Treka, ale najwyraźniej wszystko poniżej 22,5 mikrona otrzymuje tę luksusową etykietę. Oznacza to po prostu, że jest to niezwykle cienkie włókno, które w dotyku nie przypomina wełny stalowej.

O tym, jak zrujnowałam pięćdziesiąt dolarów w zlewie

Słuchajcie, kocham ten materiał, ale musimy porozmawiać o praniu, bo nikt mnie nie ostrzegł, a to jakiś koszmar. Jestem osobą, która zostawia mokre pranie w pralce, aż zacznie pachnieć jak bagno, po czym puszcza cykl od nowa, by ostatecznie potraktować je najwyższą temperaturą w suszarce. NIE WOLNO robić czegoś takiego z wełną najwyższej jakości.

Przekonałam się o tym na własnej skórze przy wspaniałym małym kardiganie, który moja teściowa kupiła dla Mai, gdy się urodziła. Maya ulała przetartą marchewką na cały kołnierzyk. Ja byłam permanentnie niewyspana. Wrzuciłam go do pralki na cykl "delikatne", a potem, w chwili totalnego zaćmienia mózgu, przerzuciłam do suszarki. Kiedy go stamtąd wyciągnęłam, skurczył się do rozmiaru, który idealnie pasowałby na średniej wielkości wiewiórkę. Te puste w środku włókna po prostu trochę się stopiły i zbiły w twardy, gęsty filc. Płakałam. Dosłownie usiadłam na podłodze w pralni i płakałam nad swetrem.

Oto, co naprawdę musisz zrobić, i tak – to straszny wrzód na tyłku. Musisz napełnić zlew letnią wodą. Nie gorącą, nie lodowatą. Wlewasz kropelkę specjalnego płynu do wełny albo szamponu dla niemowląt. Zanurzasz ubranko i po prostu dajesz mu tam leżeć. Nie pocierasz. Nie ugniatasz. NIE WYŻYMASZ. Jeśli je wykręcisz, rozciągniesz włókna i sweterek skończy wyglądając jak zwiotczały top. Musisz delikatnie wycisnąć wodę, następnie położyć na płasko na suchym ręczniku, zwinąć ręcznik jak burrito, żeby wycisnąć resztę wilgoci, i na koniec położyć na płasko na suszarce na jakieś... dwa dni robocze. To jest cała wielka operacja.

Warto też dodać, że alpaki tylko skubią czubki trawy zamiast wyrywać ją z korzeniami i mają miękkie, wyściełane stópki zamiast kopyt, co sprawia, że są niesamowicie ekologiczne i przyjazne dla gleby.

To z hipoalergicznością to absolutna prawda

Kiedy Maya miała około sześciu miesięcy, dostała miejscowych, zaognionych plam egzemy na całej klatce piersiowej i plecach. Wszystko ją podrażniało. Lekarka przepisała nam krem, ale kazała bardzo uważać na to, z czym styka się jej skóra.

I tu jest najlepsze z wełną z alpaki: ma zero lanoliny. Lanolina to ten naturalny, woskowaty tłuszcz produkowany przez owce i to właśnie on sprawia, że owcza wełna jest dla niektórych (jak dla mnie) tak potwornie gryząca. Ponieważ runo alpak jej nie zawiera, jest uważane za naturalnie hipoalergiczne. Maya mogła nosić swoje urocze robione na drutach czapeczki i buciki bez pojawiania się wysypki, co było ogromną ulgą, bo utrzymywanie dziecka w cieple przy jednoczesnym łagodzeniu jego skóry to sport ekstremalny.

Mimo wszystko nadal używaliśmy bazowej warstwy pod spodem. Będąc całkowicie szczerą, przez większość dni po prostu wciskałam ją w Niemowlęce body z bawełny organicznej od Kianao. Nie jest to wymyślny ciuszek, to dosłownie zwykłe białe body bez rękawów, ale robi dokładnie to, co powinno. Ma to specjalne zakładkowe wycięcie na ramionach, więc możesz je zsunąć przez nóżki, gdy przydarzy się pieluchowa katastrofa, zamiast ściągać je przez głowę. Zakładałam jej to bawełniane body, a na nie wełnę. Proste, ale funkcjonalne.

Jeśli po przygodach z wysypką też popadasz w lekką paranoję na punkcie tego, co ma styczność ze skórą Twojego dziecka, możesz przejrzeć wszystkie niezbędne niemowlęce ubranka z bawełny organicznej tutaj. Poważnie, warto dla samego świętego spokoju.

Zaraz, musimy porozmawiać o samych zwierzętach

Mój mąż Mark totalnie zafiksował się na punkcie alpak w czasie pandemii. Obejrzał jeden dokument i nagle zaczął mówić o kupnie ziemi w stanie Nowy Jork, żeby założyć farmę. Musiałam mu stanowczo przypomnieć, że narzeka na zbieranie kup po naszym psie we własnym ogródku, więc farma to chyba kiepski pomysł.

Jednak fakty, którymi rzucał we mnie przez dobre sześć miesięcy, były autentycznie fascynujące. Po pierwsze, mała alpaka nazywa się cria (wymawiane kri-a). Co jest absolutnie urocze.

Ale oto część, przez którą mam ochotę wysłać każdej mamie alpace kosz pełen owoców: ich ciąża trwa 345 dni. Trzysta czterdzieści pięć dni. To prawie jedenaście i pół miesiąca chodzenia z brzuchem. Ja byłam w ciąży z Leo przez 41 tygodni i pod koniec byłam gotowa bić się z obcymi ludźmi w markecie, bo czułam, jakby moja miednica pękała na pół. Wyobraź sobie bycie w ciąży przez prawie ROK. Absolutnie nie. Za nic na świecie.

Kiedy crias przychodzą na świat, podążają za czymś, co rolnicy nazywają zasadą 1-2-3. Zajmuje im jedną godzinę, żeby stanąć na swoich chwiejnych nóżkach, dwie godziny, żeby zorientować się, jak pić mleko od mamy, a po trzech godzinach mama powinna urodzić łożysko. A ponieważ rodzą się z koszmarną regulacją temperatury (zupełnie jak nasze ludzkie dzieci!), rolnicy wiosną naprawdę ubierają je w maleńkie kubraczki, żeby nie dostały hipotermii. Wyobraźcie sobie tylko takie małe zwierzątko w mikroskopijnej kurteczce. To zbyt urocze.

Ulubiony fakt Marka, który powtarzał na każdej imprezie, to to, że nie powinno się ich przytulać. Są niesamowicie słodkie, ale jeśli ludzie będą je za dużo głaskać i niańczyć, takie małe zwierzątko dorośnie, myśląc, że ludzie to inne alpaki. Prowadzi to do stanu psychologicznego zwanego zespołem zaburzonych zachowań (Aberrant Behavior Syndrome) – znanym też jako zespół złośliwego samca (Berserk Male Syndrome). Zasadniczo alpaka zapomina o swoich granicach i będzie agresywnie powalać i atakować ludzi, bo uważa, że to zabawa lub po prostu ustala swoją dominację w stadzie. Morał z tej historii: patrz, ale nie rzucaj się agresywnie z uściskami na puchate zwierzęta hodowlane.

Jedna zabawka, która naprawdę przetrwała w naszym salonie

Z powodu domowej obsesji na punkcie tych zwierząt, moją absolutnie ulubioną rzeczą, jaką mieliśmy podczas pierwszego roku życia Mai, był Zestaw stojak edukacyjny z alpaką.

Nienawidzę plastikowych sprzętów dla dzieci. Nienawidzę krzykliwych kolorów, nienawidzę migających światełek i naprawdę, ale to naprawdę nienawidzę tych elektronicznych pioseneczek, które wbijają mi się w głowę o 3:00 nad ranem. Ten drewniany stojak edukacyjny był tego dokładnym przeciwieństwem. Ma przepiękną, minimalistyczną ramę w kształcie litery A, a wiszące zabawki są po prostu zachwycające – jest mały drewniany kaktus, tęcza i przepiękna, szydełkowa alpaka.

Maya miała na jego punkcie absolutnego bzika. Kładła się na plecach i potrafiła wpatrywać się w tego małego szydełkowego zwierzaka przez bite dwadzieścia minut, co dawało mi dokładnie tyle czasu, ile potrzebowałam na zrobienie i wypicie kubka umiarkowanie ciepłej kawy z french pressu. Kiedy trochę podrosła i rozwinęła motorykę, zaczęła chwytać alpakę i próbować ciągnąć ją do buzi. Różne tekstury są świetne dla rozwoju sensorycznego, ale w pewnym momencie musiałam ją odpiąć i delikatnie wyprać ręcznie, bo była cała pokryta niemowlęcą śliną.

Kiedy zaczęła naprawdę mocno ząbkować i traktować drewniane nóżki stojaka jak gryzak, musiałam zainterweniować i sprawić jej Gryzak panda. Jest silikonowy, całkowicie wolny od BPA i mogłam go wrzucać do lodówki, żeby stał się chłodny dla jej opuchniętych dziąseł. Był prawdziwym wybawieniem, gdy przebijał się jej pierwszy ząb, a ona krzyczała bite dwa dni z rzędu.

Po prostu kupujcie to, co dobre

Słuchajcie, macierzyństwo to w dużej mierze zgadywanie i liczenie na to, że nie zepsujemy wszystkiego za bardzo. Przez ostatnie siedem lat kupiłam tyle rupieci, które po dwóch tygodniach lądowały w pojemniku na datki. Ale inwestowanie w naturalne, oddychające tkaniny dla moich dzieci, kiedy były malutkie i wrażliwe? To jedna z niewielu rzeczy, o których mogę szczerze powiedzieć, że zrobiłam to dobrze.

Niezależnie od tego, czy mówimy o prawdziwej wełnie z pustymi włóknami, które ogrzewają maleństwo na spacerze w wózku, czy po prostu o uroczym szydełkowym zwierzaku zawieszonym na drewnianym stojaku, by chociaż na chwilę zająć czymś dziecko i dać nam odetchnąć – to wszystko jest tego warte.

Gotowi na to, by wymienić dziecięcą garderobę na rzeczy, od których dzieci nie będą się pocić i które nie przyprawią ich o wysypkę? Kupuj z pełnej kolekcji Kianao w tym miejscu.

Zawiłe pytania, które wszyscy zadają (FAQ)