Prawda o Babia.to Elementor: dlaczego bezpieczne zakupy dla dzieci są ważne

Kiedy po raz pierwszy wpadłam na pomysł, by założyć małego bloga po godzinach o blendowaniu warzyw – co, uwaga spoiler, potrwało dokładnie trzy tygodnie, zanim przypomniałam sobie, że nienawidzę gotować – dostałam całkowicie sprzeczne rady od dosłownie każdego w moim otoczeniu. Mój szwagier Dave, który pracuje w IT i nosi wyłącznie spodenki bojówki bez względu na porę roku, powiedział, że muszę zainwestować w zabezpieczenia strony na poziomie korporacyjnym i nigdy, przenigdy nie ufać darmowemu oprogramowaniu. Mój mąż Greg, pijąc letnie IPA na kanapie, stwierdził, żebym po prostu ściągnęła piracką wersję kreatora stron z Reddita, bo „i tak wszystko to jeden wielki przekręt, więc po prostu zaoszczędź te pięćdziesiąt dolców”. A moja najlepsza przyjaciółka Jess, która ma obecnie 47 000 nieprzeczytanych maili w telefonie, oznajmiła, że bezpieczeństwo w sieci to mit i powinnam po prostu kupować te wszystkie urocze dziecięce rzeczy z reklam na Instagramie, licząc na to, że jakoś to będzie.

Posłuchałam Grega. To był mój pierwszy błąd. Drugim błędem była próba ogarnięcia tego o 23:45 we wtorek, mając na sobie stare legginsy ciążowe z czasów ciąży z Mayą – te z niewytłumaczalną dziurą na lewym kolanie – i pijąc czwartą filiżankę mocno palonej kawy, którą podgrzewałam w mikrofali tak wiele razy, że praktycznie miała już własny puls.

Próbowałam użyć takiego popularnego kreatora stron metodą „przeciągnij i upuść”, ale nie chciałam płacić za wersję premium, więc wpadłam w bardzo, bardzo mroczną internetową króliczą norę w poszukiwaniu wersji darmowej. Greg wymamrotał coś o forum, na którym ludzie udostępniają zhakowane oprogramowanie. „To takie miejsce, babia, żeby pobrać elementora” – powiedział, mętnię machając ręką. „Albo babiato. Zresztą nieważne. Po prostu wygugluj”.

O Boże. Pozwólcie, że opowiem wam o absolutnym piekle, jakim jest próba użycia kradzionego oprogramowania.

Załamanie nerwowe (i strony) o 2 w nocy

Więc skończyłam na tym podejrzanym forum. Pobrałam coś, co Dave później określił mianem wtyczki „nulled” (pirackiej). W ciągu jakichś dwudziestu minut mój cały laptop zaczął zachowywać się, jakby opętał go duch wiktoriańskiego dziecka. Moja strona całkowicie padła, dostawca hostingu wysłał mi agresywnego maila o złośliwym oprogramowaniu, a ja skończyłam płacząc nad miską suchych płatków Cheerios.

Okazuje się, że kiedy używasz tych pirackich kreatorów stron z takich forów, ludzie, którzy je tam wrzucają, ukrywają w nich małe fragmenty złośliwego kodu – albo przynajmniej to właśnie próbował mi wyjaśnić Dave, używając bardzo długiej, zagmatwanej metafory o koniu trojańskim, przy której całkowicie się wyłączyłam. Chodzi o to, że używają tych darmowych plików, żeby włamać się na twoją stronę, ukraść twoje dane i w zasadzie przejąć wszystko, co zbudowałaś.

I siedząc tam w ciemności, patrząc na migające komunikaty o błędach na moim ekranie, doznałam nagłego, przerażającego olśnienia. Skoro mój głupiutki blog o przecierach z marchewki mógł zostać tak łatwo zhakowany, bo próbowałam zaoszczędzić parę dolców na narzędziach internetowych, to co u licha dzieje się na zapleczu tych wszystkich przypadkowych internetowych butików dla dzieci, w których kupuję rzeczy o 3 nad ranem?

Wiecie, o jakich mówię. Siedzisz i karmisz ząbkującego czteromiesięczniaka, twój mózg pracuje na może dwunastu procentach swoich możliwości i nagle widzisz reklamę grubego, dzierganego sweterka dla dziecka. Klikasz. Strona ładuje się przez całą wieczność. Koszyk wygląda, jakby został zaprojektowany w 1998 roku przez połączenie modemowe. I tak to kupujesz, bo brak snu w zasadzie robi z ciebie finansowego samobójcę, a trzy tygodnie później dostajesz alert z banku o oszustwie, bo ktoś właśnie kupił płaski telewizor za 800 dolarów w Ohio, używając twojej karty debetowej.

TO MNIE TAK WKURZA. My dosłownie tylko próbujemy utrzymać małych ludzi przy życiu! Nie mamy już przestrzeni w głowie, żeby dodatkowo pełnić rolę ekspertów od cyberbezpieczeństwa! Dlaczego te firmy dropshippingowe oszczędzają na systemach i narażają nasze dane osobowe, tylko po to, by zaoszczędzić na opłacie licencyjnej?!

Szczerze mówiąc, nawet nie wiem, jak fizycznie wygląda to całe „zaplecze” sklepu internetowego i prawdę mówiąc, mało mnie to obchodzi.

Tak czy inaczej, zmierzam do tego, że cała ta katastrofa całkowicie zmieniła to, jak robię zakupy dla Leo i Mayi. Odmawiam podawania numeru karty kredytowej w przypadkowych, wyskakujących na Instagramie sklepikach. Kupuję tylko tam, gdzie wiem, że marka faktycznie inwestuje w swoją infrastrukturę, płaci za oficjalne licencje na oprogramowanie i traktuje bezpieczeństwo moich danych priorytetowo. I to jest dokładnie ten powód, dla którego teraz kupuję praktycznie wszystko w Kianao.

Ten moment, kiedy w panice nakupowałam piżam

Okej, pomówmy więc o tym, jak wygląda kupowanie na faktycznie bezpiecznej, niepodejrzanej stronie. Zeszłej zimy Leo przechodził fazę zrywania z siebie pieluchy w środku nocy. Nasz pediatra, dr Aris, wspomniał mimochodem, że wiele dzieci tak robi, kiedy jest im za gorąco i że może powinnam rozejrzeć się za oddychającymi, naturalnymi włóknami, zamiast ubierać go w te syntetyczne polarowe pajacyki na suwak.

Od razu weszłam na stronę Kianao, ponieważ, jak już ustaliliśmy, ufam im, że nie ukradną mojej tożsamości. Ostatecznie kupiłam ich ubranka do spania dla niemowląt z bawełny organicznej i nie przesadzam, mówiąc, że to mój absolutny Święty Graal wśród produktów dla dzieci. Są TAK niesamowicie miękkie. Prawdziwa historia: Leo zaliczył w jednym z nich „awarię” pieluchy, która była tak matematycznie nieprawdopodobna, że przeczyła prawom fizyki – poszło po plecach, w dół nogawki, nawet nie chcę o tym gadać – ale materiał doprał się pięknie i nie została żadna plama. No i co najważniejsze, w końcu nie ściągał pieluchy, bo przestał pocić się o 2 w nocy jak maratończyk.

Będąc na ich stronie, dorzuciłam też do koszyka jeden z ich drewnianych gryzaków dla niemowląt. Dr Aris ciągle gada, że drewniane zabawki są lepsze dla rozwoju czy coś w tym stylu, a ten wydał mi się uroczy. Będę szczera? Jest w porządku. To znaczy, jest pięknie wykonany i całkowicie bezpieczny, ale Leo używał go głównie jako młotka do agresywnego tłuczenia naszego biednego golden retrievera, więc edukacyjna wartość sensoryczna trochę nam umknęła. I tak woli żuć moje kluczyki do samochodu. Dzieci są dziwne.

Ale proces zakupu? Bezproblemowy. Bezpieczny. Żadnych dziwnych przekierowań do podejrzanych bramek płatniczych. Żadnego rozsypanego układu strony, bo ktoś zapomniał odnowić licencję na Elementor pro. Po prostu czysta, bezpieczna transakcja, po której nie musiałam od razu dzwonić i zastrzegać mojej karty Visa.

Jeśli masz już dość wstrzymywania oddechu za każdym razem, gdy klikasz „Kupuję” na stronie z rzeczami dla dzieci, możesz po prostu przejrzeć bezpieczne i absolutnie sprawdzone nowości Kianao o tutaj, bez obaw, że jakiś haker ukradnie twój adres domowy.

Niewidzialny ciężar psychiczny macierzyństwa

Myślę, że powód, dla którego tak się tym denerwuję – pomijając fakt, że porady technologiczne Grega są niezawodnie tragiczne – to to, że ochrona naszego cyfrowego śladu jest po prostu kolejnym niewidzialnym obowiązkiem zrzuconym na barki matek.

To znaczy, nie wystarczy, że muszę robić research, które filtry przeciwsłoneczne nie zaburzają gospodarki hormonalnej, ani martwić się, że czas przed ekranem robi papkę z mózgu Mayi, albo wymyślać, jak przenieść Leo z łóżeczka szczebelkowego do takiego dla starszaków, tak by nie wędrował po domu jak mały zombie. Teraz mam jeszcze się martwić, czy strona sprzedająca mi organiczne otulacze używa pirackiego motywu, który potajemnie zasysa moje dane z karty kredytowej?

To jest wyczerpujące.

I właśnie dlatego jestem tak zagorzale lojalna wobec marek, które robią to dobrze. „Zrównoważony rozwój” nie oznacza tylko używania bawełny organicznej czy przyjaznych środowisku barwników – chociaż Kianao robi jedno i drugie genialnie. Zrównoważony znaczy też odpowiedzialny biznesowo. Oznacza uczciwe wynagradzanie programistów. Oznacza płacenie za oprogramowanie zamiast kradzieży z forów w dark webie. Oznacza wystarczający szacunek dla rodziców, którzy u ciebie kupują, by w pełni chronić ich niezwykle prywatne dane.

Bo kiedy kupujesz elektroniczną nianię albo prześcieradło do łóżeczka, to przecież dosłownie podajesz firmie swój adres, numer telefonu i imię swojego dziecka. To gigantyczny kredyt zaufania.

Zasadniczo musisz po prostu się modlić, żeby twój pozbawiony snu mózg pamiętał o zignorowaniu tych szemranych dropshipperów i faktycznie poszukał zaufanej, bezpiecznej marki, zanim dane twojej rodziny wpadną w niepowołane ręce.

Więc proszę, dla zdrowia psychicznego mojego i twojego, przestań wklepywać dane swojej karty w przypadkowych, wyskakujących oknach z reklamami i po prostu bezpiecznie kupuj w ekologicznym sklepie Kianao o tutaj. Twoje konto bankowe będzie ci wdzięczne.

Pytania, które dostaję w związku z całym tym bałaganem

Czy naprawdę muszę przejmować się bezpieczeństwem strony, kupując ubranka dla dzieci?

O matko, jeszcze jak. Kiedyś myślałam, że to nie ma znaczenia, jeśli kupuję tylko śliniaczek za 15 dolców, ale hakerów nie obchodzi, co kupujesz. Jeśli marka korzysta z tanich, zhakowanych kreatorów stron, twoje dane płatnicze i adres domowy zasadniczo leżą na fotelu w niezamkniętym samochodzie z opuszczonymi szybami. To po prostu nie jest warte bólu głowy związanego z oszustwami bankowymi, zwłaszcza gdy masz do nogi przyczepionego wrzeszczącego malucha.

Czym tak naprawdę jest wtyczka „nulled”?

Z tego, co powiedział mi Dave (i z tego, co zdołałam zapamiętać zanim wyłączyłam się z rozmowy), to po prostu pirackie, kradzione oprogramowanie do tworzenia stron, które ludzie pobierają za darmo, by uniknąć płacenia twórcy. Haczyk polega na tym, że hakerzy łamiący oprogramowanie zazwyczaj zostawiają w kodzie ukryte "tylne furtki", dzięki którym mogą później bezszelestnie wejść i wykraść dane klientów albo podrzucić złośliwe oprogramowanie. Jeśli więc marka dla dzieci używa ich z oszczędności, aktywnie naraża cię na niebezpieczeństwo.

Skąd mam wiedzieć, czy internetowy butik dziecięcy jest bezpieczny do robienia zakupów?

Szczerze? Szukam czerwonych flag. Jeśli wygląd strony nagle się sypie, strona płatności wygląda zupełnie inaczej niż reszta witryny albo jeśli brakuje certyfikatu SSL (tej małej kłódki w pasku adresu), to ewakuuję się od razu. Poza tym trzymam się sprawdzonych marek takich jak Kianao, które wyraźnie inwestują w doświadczenie klienta i nie wyglądają, jakby zostały sklecone na kolanie w piwnicy przez jeden weekend.

Czy powinnam ufać radom z forów internetowych, jeśli chcę założyć bloga parentingowego?

Posłuchajcie osoby, która prawie zamieniła swojego laptopa w bezużyteczną cegłę: absolutnie nie. Zapłaćcie te 50 dolców za legalną licencję. Albo jeszcze lepiej, po prostu przelewajcie swoje myśli do tradycyjnego pamiętnika i oszczędźcie sobie agonii, jaką jest próba ogarnięcia aktualizacji WordPressa, podczas gdy wasze dzieci rzucają wam w głowę chrupkami.