What Is Love, Baby Don't Hurt Me: Maluchy i taneczne hity lat 90.

Jest 6:43 we wtorek, a ja obficie krwawię z nasady nosa, w myślach robiąc przegląd listy przebojów z 1993 roku. Moje lewe oko łzawi. Moja godność opuściła budynek gdzieś w okolicach wielkiego regresu snu w zeszłym roku. Florence, która jest o dokładnie dwie minuty starsza od swojej siostry bliźniaczki Matildy i dzierży to starszeństwo niczym średniowieczny despota, właśnie sprzedała mi perfekcyjnego „z byka” prosto w twarz, bo dałem jej ten niebieski kubek niekapek zamiast tego drugiego niebieskiego kubka.

Kiedy tak siedzę na kuchennej podłodze, przyciskając do twarzy wilgotną ściereczkę z motywem Psiego Patrolu i czekając, aż krwawienie ustanie, w moim niewyspanym mózgu zaczyna grać bardzo specyficzny kawałek. Łapię się na tym, że mruczę pod nosem słowa „What is love, baby don't hurt me” – nie jako nostalgiczny klubowy hit eurodance, ale jako desperackie, dosłowne błaganie skierowane do mojego własnego potomstwa.

Zanim pojawią się dzieci, zakładasz, że najtrudniejszą częścią rodzicielstwa będzie brak snu albo niekończący się cykl zmiany pieluch. Nikt cię nie ostrzega, że zanim skończą dwa lata, będziesz toczyć codzienną fizyczną i emocjonalną walkę z małym, pijanym awanturnikiem barowym, którego kochasz bardziej niż własne życie.

Dosłowna interpretacja klubowych hymnów z lat 90.

Istnieje szczególny rodzaj przemocy zarezerwowany wyłącznie dla dwuletnich ludzi. Jest szybki, całkowicie nieprzewidywalny i zazwyczaj ma miejsce, gdy uśmiechają się od ucha do ucha. Kiedyś myślałem, że tekst „baby don't hurt me” to tylko wpadający w ucho refren napisany przez faceta w błyszczącym garniturze, ale w rzeczywistości to podstawowa modlitwa każdego rodzica zostającego w domu, który kiedykolwiek próbował zmienić pieluchę rzucającemu się maluchowi, zachowując przy tym choć resztki bezpieczeństwa osobistego.

Sama prędkość ataku dwulatka jest oszałamiająca. Cechuje je przerażający brak wahania. Widzicie, Florence to metodyczny napastnik – czeka, aż pochylisz się do przytulasa, usypiając twoją czujność wielkimi, niewinnymi oczami, by nagle uderzyć cię głową w kość policzkową. Matilda, z drugiej strony, to muppet chaosu. Preferuje urazy tępym narzędziem, wykorzystując jako broń wszystko, co akurat znajduje się pod jej ręką.

Niedawno przeczytałem artykuł pewnej instagramowej guru rodzicielstwa, która sugerowała, że gdy dziecko cię uderzy, powinieneś kucnąć do poziomu jego oczu, uprawomocnić jego wielkie uczucia i delikatnie przekierować jego rączki. Uznałem, że to absolutny nonsens napisany przez kogoś, kto nigdy nie dostał drewnianą pałeczką od ksylofonu w rzepkę.

Zamiast próbować spokojnie wyznaczać granice i egzekwować zachowania zastępcze, będąc aktywnie atakowanym – co jest głęboko nienaturalną sekwencją zdarzeń – zazwyczaj po prostu ciężko wzdycham, chronię krocze i staram się usunąć wszelkie ciężkie przedmioty z ich bezpośredniego pola rażenia.

Dlaczego twój maleńki współlokator ciągle cię atakuje

W desperackiej próbie zrozumienia, dlaczego dwójka małych ludzi, których karmię, ubieram i kąpię, próbuje mnie wykończyć jak w mafijnych porachunkach, zapytałem o to naszą pediatrzkę. Jest cudowną, wyglądającą na wiecznie wyczerpaną kobietą pracującą na NFZ, która zazwyczaj patrzy na mnie z mieszanką zawodowej troski i głębokiej litości.

Wyjaśniła mi naukowy mechanizm agresji u dwulatków, który teraz wam przekażę przez mglisty filtr mojego własnego, niedoskonałego rozumienia. Zasadniczo, jestem prawie pewien, że powiedziała, że ich ośrodki emocjonalne to w gruncie rzeczy silnik Ferrari podłączony do hamulców rowerowych. Ponieważ kora przedczołowa – ta część mózgu odpowiedzialna za to, by nie zachowywać się jak socjopata – nie jest jeszcze w pełni ukształtowana, fizyczne wyładowanie to dosłownie ich jedyna opcja, gdy są przytłoczone zmęczeniem, głodem lub egzystencjalnym lękiem z powodu pokrojenia tosta w trójkąty zamiast kwadratów.

One po prostu nie mają jeszcze słownictwa, by powiedzieć: „Ojcze, tekstura tej owsianki obraża moje podniebienie, a szczekanie psa sprawia, że czuję się dość przebodźcowana”. Więc cię biją.

Aby dać wam wyobrażenie o wrogim środowisku pracy, w którym obecnie funkcjonuję, oto krótka lista rzeczy, których moje ukochane bliźniaczki użyły, aby fizycznie mnie skrzywdzić w tym tygodniu:

• Egzemplarz Bardzo głodnej gąsienicy w twardej oprawie (rzucony niczym gwiazdka ninja).
• Zbłąkany klocek Duplo, celowo podłożony tam, gdzie wychodzę spod prysznica.
• Elektroniczna zabawka – jeden z tych upiornych sprzętów, które śpiewają alfabet zrobotyzowanym głosem – wściekle wywijana za rączkę do noszenia.
• Ich własne czaszki, używane jako taran w chwilach czułości.

Przekierowanie uwagi i szydełkowa koala, która uratowała mi życie

W szczytowej fazie gryzienia u Florence (ponure dwa miesiące, kiedy moje przedramiona wyglądały, jakbym zawodowo siłował się z borsukami), położna zasugerowała, abym zaoferował jej bezpieczną alternatywę dla ludzkiego mięsa. Wiecie, taktyka dywersyjna. Przeszukałem internet i ostatecznie kupiłem Grzechotkę-Gryzak Koala od Kianao.

Nie przesadzam, gdy mówię, że ten maleńki, wydziergany na szydełku torbacz uratował mi życie, a przynajmniej ciągłość mojej skóry. Autentycznie uwielbiam tę rzecz. To tylko proste drewniane kółko z pięknie wykonanym, miękkim, bawełnianym misiem koala, ale połączenie tych dwóch tekstur działa jak bezpiecznik rozładowujący mordercze impulsy malucha.

Kiedy w oku Florence pojawiał się ten charakterystyczny, dziki błysk – ten, który oznaczał, że zaraz odepnie żuchwę z zawiasów i zaciśnie zęby na moim obojczyku – szybko wciskałem w jej ręce grzechotkę z koalą. Surowe drewno bukowe zapewniało twardy opór, którego jej ząbkujące dziąsła desperacko pragnęły, podczas gdy miękka włóczka stanowiła sensoryczną odskocznię. Rzadko zdarza się znaleźć produkt dla niemowląt, który faktycznie robi dokładnie to, do czego został stworzony, bez konieczności używania baterii czy instrukcji obsługi, ale ten mały gość wziął na siebie ciężar jej zębowej furii jak absolutny mistrz.

Incydent ze średniowiecznym cepem bojowym

Oczywiście nie każdy produkt to stuprocentowy sukces. Mniej więcej w tym samym czasie kupiłem też od nich Drewniano-Silikonowe Zawieszki do Smoczka. Na papierze brzmią świetnie. Są to całkowicie w porządku, estetyczne sznurki drewnianych i silikonowych (wolnych od BPA) koralików, które zapobiegają upadkowi smoczka na obrzydliwie lepką podłogę w naszej lokalnej kawiarni.

Zapomniałem jednak wziąć pod uwagę specyficzny rodzaj pomysłowości Matildy. Choć zawieszki absolutnie utrzymywały smoczek w czystości, Matilda szybko zorientowała się, że jeśli odepnie klips od koszulki, może chwycić za końcówkę ze smoczkiem i kręcić ciężką zawieszką z koralików wokół głowy niczym małym, przerażającym, średniowiecznym cepem bojowym.

Czy są bezpieczne, nietoksyczne i urocze z wyglądu? Tak. Ale w rękach mojej drugiej córki stają się bronią obrotową. Nadal ich używam, ponieważ odmawiam kupienia kolejnego smoczka po tym, jak upuściłem poprzedni do kałuży przed Biedronką, ale muszę zachowywać bezpieczny dystans, kiedy ma go w ręce. U nas sprawdzają się po prostu okej – głównie dlatego, że moje własne dziecko to tykająca bomba.

Jeśli ty też próbujesz przetrwać dzikie pierwsze lata bez zagracania domu brzydkim plastikiem, być może zechcesz przejrzeć kolekcję ekologicznych akcesoriów dla niemowląt od Kianao. Tylko, wiesz, załóż kask.

Kiedy ból fizyczny zamienia się w ten emocjonalny

Właśnie wtedy, gdy przyzwyczaisz się już do fizycznych ataków na etapie buntu dwulatka – wykształcając w sobie rodzaj nadmiernej czujności, dzięki której potrafisz w stylu Neo z Matrixa unikać latającego kubka niekapka – uderzają w ciebie czymś zupełnie nowym. Emocjonalną wojną.

Mniej więcej w okolicach ich drugich urodzin dynamika między bliźniaczkami uległa zmianie. Zaczęły nawiązywać prawdziwe, złożone interakcje społeczne w żłobku. Haddaway nie sprecyzował, czy ból (hurt) w jego piosence był ciosem fizycznym, czy miażdżącą rzeczywistością nieodwzajemnionego uczucia, ale dla rodziców maluchów wkraczających w wiek przedszkolny, to stanowczo jedno i drugie.

Matilda nawiązała głęboko intensywną przyjaźń na zabój z małym chłopcem w żłobku, którego rodzice nazywają Dzieciakiem D (ponieważ jest tam czterech Dawidów i najwyraźniej ten żłobek funkcjonuje jak hip-hopowy kolektyw z lat 90.). Dla Matildy słońce wschodzi i zachodzi dla Dzieciaka D. Zostawia mu w połowie zjedzone rodzynki. Agresywnie strzeże jego ulubionego miejsca na macie do zabawy.

Ale wczoraj Dzieciak D postanowił, że chce pobawić się przy wodnym stole sensorycznym z kimś innym. Patrzyłem, jak twarz mojej córki zapada się w czasie rzeczywistym. To było jej pierwsze zderzenie z brutalną rzeczywistością relacji międzyludzkich: możesz kogoś kochać, a on i tak może sobie odejść, żeby pobawić się plastikową łódką bez ciebie.

Czułem fizyczny ból w klatce piersiowej, gdy na to patrzyłem. Etapy pierwszego złamanego serca u malucha są szybkie i potworne:

1. Całkowite niedowierzanie, że wybrany przez nie towarzysz dopuścił się zdrady.
2. Drżąca dolna warga, która grozi wibrującym oderwaniem się od twarzy.
3. Nagły, katastrofalny upadek na podłogę, jakby wszystkie kości nagle się upłynniły.
4. Gardłowy zawodzący krzyk, który brzmi jak statek tonący w nocy.

Zgarnąłem ją z podłogi, czując się całkowicie bezużyteczny. Nie da się nakleić plastra ani dać Nurofenu na posiniaczone ego. Nie da się po prostu odwrócić ich uwagi wydzierganą koalą, kiedy boli je dusza. To ta część niemowlęctwa, na którą cię nie przygotowują – moment, w którym uświadamiasz sobie, że nie możesz ich ochronić przed emocjonalnymi siniakami.

Otulanie, dopóki burza nie minie

Kiedy szkody emocjonalne zostaną już wyrządzone, z moich obserwacji wynika, że działa tylko jedna strategia. Trzeba ich po prostu mocno trzymać i poskładać do kupy, dopóki te wielkie uczucia nie przepłyną przez ich maleńkie, nieprzystosowane ciała.

Po incydencie z Dzieciakiem D wróciliśmy do domu, a ja natychmiast wytoczyłem naszą ciężką artylerię: Kolorowy Bambusowy Kocyk w Jeżyki. Początkowo kupiłem go, ponieważ moja żona ma obsesję na punkcie jeży (bardzo długa, bardzo nudna historia o naszej pierwszej randce w rezerwacie dzikiej przyrody), ale z czasem stał się on naszym oficjalnym kocykiem wsparcia emocjonalnego.

Zrobiony jest z absurdalnie miękkiej, organicznej mieszanki bawełny i bambusa. Jest tak delikatny, że aż czuję się urażony faktem, że moje własne prześcieradła uszyte są z drapiącej, sieciówkowej bawełny. Kiedy Matilda jest całkowicie rozregulowana emocjonalnie – czy to z powodu żłobkowej zdrady, czy po prostu dlatego, że wiatr powiał w złą stronę – zawijam ją ciasno w ten kocyk, niczym bardzo smutne, pokryte smarkami burrito.

Nie próbuję odciągać jej od tych uczuć. Nie tłumaczę, że Dzieciak D jest kapryśnym przyjacielem. Po prostu siadam w fotelu bujanym z zawiniątkiem nieszczęścia w jeżyki na rękach i czekam, aż to minie. Bambusowa tkanina jest naprawdę genialna, ponieważ gdy mała płacze, robi się gorąca, a kocyk jakoś na tyle oddycha, że nie kończymy oboje jako spocony bałagan po dwudziestu minutach szlochania.

Bycie rodzicem dwulatka to w zasadzie oscylowanie między proszeniem go, żeby cię fizycznie nie krzywdził, a desperackim pragnieniem zabrania jego bólu emocjonalnego. To wyczerpujące, nieustępliwe i niechlujne. Ale w końcu płacz ustaje. Małe burrito rozwija się, wyciera nos w mój rękaw i żąda przekąski, jakby jego cały świat wcale nie zawalił się dziesięć minut wcześniej.

Czym jest miłość? To siedzenie na kuchennej podłodze z krwawiącym nosem. To tulenie załamanego dziecka, które właśnie odkryło, że przyjaciele nie zawsze chcą wspólnie bawić się przy wodnym stole. I szczerze? To przetrwanie do pory spania, żeby w końcu móc usiąść i w spokoju posłuchać muzyki dance z lat 90.

Gotowi, aby uzbroić się w odpowiedni sprzęt do przetrwania w emocjonalnych i fizycznych okopach bycia rodzicem małego dziecka? Odkryj bezpieczne, zrównoważone zabawki i akcesoria dla niemowląt od Kianao tutaj.

Moje wysoce nieprofesjonalne FAQ na temat przetrwania z maluchem