Mijn crisis om 3 uur 's nachts: de zoektocht naar een écht zeldzame meisjesnaam

Het was 3:14 's nachts, en de gloed van mijn MacBook verlichtte het half opgegeten chocoladekoekje dat gevaarlijk dicht bij de enorme, in het derde trimester verkerende buik van mijn vrouw lag. We waren verwikkeld in een felle, gefluisterde discussie over de vraag of "Lyra" in een plat accent te veel klonk als "liar" (leugenaar), en of "Zephyra" minder klonk als een vrolijk boselfje en meer als een vrij verkrijgbaar middel tegen hooikoorts. Het vinden van het perfecte label voor een klein mensje is een psychologische nachtmerrie, maar omdat het universum een ziek gevoel voor humor heeft, verwachtten we een tweeling. Twee meiden. Twee aparte identiteiten die op de een of andere manier bij elkaar moesten passen wanneer we ze over de overvolle parkeerplaats van de Albert Heijn zouden schreeuwen, maar toch individueel genoeg zodat ze over twintig jaar niet als "Tweeling A" en "Tweeling B" in therapie zouden eindigen.

De druk om een geweldige meisjesnaam te kiezen die niemand anders in jouw postcodegebied al heeft geclaimd, is een heel specifieke, moderne vorm van marteling. Je wilt dat ze opvallen, dat ze stoer en onafhankelijk zijn, maar je wilt ook niet dat hun toekomstige cv op een typfout lijkt. We hadden onszelf er op de een of andere manier van overtuigd dat als we maar lang genoeg naar het Excel-bestand zouden staren, de perfecte, nog onontdekte combinatie van lettergrepen zich op magische wijze zou onthullen tussen de kolommen met afgewezen vernoemingen en wanhopig hippe botanische zelfstandige naamwoorden.

De grote klinker-vervang-ramp

Ik was drie aaneengesloten, slaapverlovende uren in het donker bezig om mijn zwangere vrouw ervan te overtuigen dat het vervangen van de 'i' in een volkomen normaal woord door een 'y' niet daadwerkelijk een nieuwe klank creëert, maar dat het er gewoon uit laat zien alsof je gezakt bent voor je eindexamen Nederlands. Dit is de absolute valstrik van de moderne namencultuur, en het brak bijna mijn geest. Je duikt van die forums op waar mensen trots aankondigen dat ze hun kind "Madelynn" of "Ameelyah" noemen alsof ze zojuist de Enigmacode hebben gekraakt. Ze negeren daarbij volledig het feit dat wanneer de juf op de crèche de namen voorleest, het precies hetzelfde klinkt als de vier andere kinderen in de groep. Je kunt zoveel stille medeklinkers in een woord gooien als je wilt, maar stembanden geven niets om jouw creatieve spelling.

Volgens een taalkundig expert die ik om vier uur 's nachts diep weggestopt in een Reddit-draadje vond (ik geloof dat ze Laura heette, al was mijn brein op dat moment voornamelijk havermout), komt echte zeldzaamheid voort uit ritme en klankstructuur, en niet door gewoon een 'x' in het midden van Sarah te gooien. Het gaat erom hoe het woord van de tong rolt, de cadans ervan, de manier waarop het weigert op te gaan in de zee van zachte, klinkerrijke fluisteringen die momenteel de top 100-lijstjes domineren.

Ik raakte compleet geobsedeerd door dit idee van fonetische zeldzaamheid. Ik wees alles af wat eindigde op een "ie"-klank omdat het te passief voelde, en voerde agressief campagne voor harde medeklinkers in de stijl van Romeinse keizers. Mijn vrouw wees er terecht op dat het klonk alsof we gladiatoren aan het fokken waren in plaats van baby's.

Een of andere spreadsheet met overheidsgegevens verbergt blijkbaar elke naam die aan minder dan vijf baby's per jaar wordt gegeven, wat ik best interessant vind als je probeert je kind te vernoemen naar een lokaal weersverschijnsel.

De koffietent-test die ons bijna fataal werd

Onze verloskundige, een angstaanjagend bekwame vrouw genaamd Brenda die immuun leek voor onze millennial-neuroses, merkte terloops op dat wat we ook zouden kiezen, we het de komende tien jaar ongeveer veertigduizend keer per dag zouden zeggen. Dit niet-zo-perfecte wiskundige besef bracht me ertoe een hoogst onwetenschappelijk goedkeuringsproces te ontwikkelen. In plaats van een enorme lijst met regels over initialen en personal branding te maken, probeer je gewoon de potentiële babynaam door een drukke kamer te schreeuwen terwijl je een poepluier vasthoudt, en kijk je of je je een complete idioot voelt.

Ik nam dit nog een stapje verder en testte onze shortlist in de praktijk bij de lokale koffietent, wat misschien wel het dieptepunt was van mijn waardigheid voordat ik vader werd. Ik liep naar de toonbank, bestelde een trieste decafé flat white, en gaf de barista een van onze zorgvuldig geselecteerde, "unieke" opties om op de beker te schrijven.

• De spellingcatastrofe: Met een nogal zelfvoldaan gevoel gaf ik "Aurelia" op, om vervolgens een beker terug te krijgen met het woord "Orally". Ik kraste de naam meteen van de lijst af, terwijl ik van binnen een beetje stierf.
• De monogramramp: We vonden "Fiona Athena" even heel leuk, totdat ik het naast onze achternaam (Taylor) opschreef en me realiseerde dat we ons kind letterlijk zouden brandmerken met de initialen F.A.T.
• De historische-schurken-check: Je zou verbaasd zijn hoeveel prachtige, melodieuze namen permanent verpest zijn omdat ze een Google-zoekresultaat delen met een 19e-eeuwse gifmengster of een spectaculair ongepast internetforum.

Het is uitputtend. Je probeert dit wanhopige verlangen naar individualiteit in evenwicht te brengen met het verpletterende besef dat ze op een dag toch ergens een hypotheek moeten aanvragen.

Eco-strijders en mythische goden

Tegen de achtste maand hadden we de trends opgemerkt binnen onze eveneens uitgeputte vriendengroep. Iedereen probeert wanhopig origineel te zijn op precies dezelfde vier manieren. Je hebt de 'grandmillennial'-revival, waarbij mensen namen afstoffen die al sinds de Tweede Wereldoorlog niet meer het daglicht hebben gezien. Ik ken drie verschillende baby's van onder de één die Sybil, Agatha en Mavis heten, waardoor de babysensory-les klinkt als de rij bij het postkantoor in 1954.

Dan is er nog de aardse, ecologisch bewuste brigade. Aangezien we in een tijdperk leven waarin de planeet aan het smelten is, neigen ouders sterk naar botanische en natuurthema's, waarbij ze "Roos" en "Madelief" volledig links laten liggen ten gunste van "Juniper" en "Elowen". Mijn vrouw was dol op deze categorie, vooral omdat het paste bij haar esthetiek: ze wilde dat onze kinderen eruitzagen alsof ze biologisch ontkiemd waren in de groenteafdeling van de Ekoplaza.

Als je zelf ook diep in de loopgraven van het ouderschap zit en spullen moet kopen die echt jouw ietwat paniekerige, milieubewuste vibe weerspiegelen, neem dan even de tijd om rond te neuzen in onze collectie van biologische baby essentials.

Wanneer je je kleine baby een hyper-zeldzame naam geeft, veroordeel je jezelf tot een leven lang maatwerk bestellen. Je zult in een souvenirwinkel werkelijk nooit een mini-nummerbordje of een voorbedrukte mok vinden met de naam "Zephyra" erop. We realiseerden ons al snel dat als we zo pietluttig gingen doen over hun namen, we ook ongelooflijk bewust moesten zijn over de spullen die we voor hen kochten.

Kauwen op hout terwijl we vreemden corrigeren

De realiteit van je kind een zeldzame naam geven, is dat je ongeveer 40% van je volwassen leven besteedt aan het spellen ervan voor medisch receptionisten. Tijdens deze eindeloze bureaucratische uitwisselingen moet je kind wel stil zijn. Onze absolute redding was de Handgemaakte Houten & Siliconen Bijtring. Ik weet niet precies wat voor duistere magie er in het onbehandelde beukenhout is geweven, maar de tweeling kauwt op die dingen alsof de ringen ze geld schuldig zijn. Toen bij Tweeling A met grof geweld de snijtanden doorkwamen en ze gilde op een toonhoogte die bierglazen kon laten barsten, was deze bijtring het enige dat haar ervan weerhield om rechtstreeks op de plinten te knagen. De siliconen kralen zijn perfect in te drukken, en omdat het van nature antibacterieel is, raak ik niet meteen in paniek als ze hem onvermijdelijk op de vloer van de wachtkamer bij de huisarts laat vallen.

We wikkelen ze in het Kleurrijke Dinosaurus Bamboedekentje, vooral omdat het zacht genoeg is om mijn eigen tranen van uitputting weg te vegen, en door de biologische bamboe voel ik me moreel superieur aan de ouders die synthetische fleece gebruiken. Het reguleert de temperatuur briljant. Dat is essentieel, want ik ben constant doodsbang dat ze óf bevriezen óf koken, en de dinosaurusprint is op een grappige manier charmant zonder schreeuwerig te zijn.

We hebben ook de Houten Babygym. Die staat prachtig in de hoek van de woonkamer, hoewel ik er vrij zeker van ben dat Tweeling B de hangende houten olifant vooral als een persoonlijke belediging ziet en er agressief tegenaan trapt als ze zich verveelt.

Het definitieve oordeel over een meisjesnaam

Uiteindelijk kozen we twee namen die herkenbaar zijn als menselijke woorden, maar zeldzaam genoeg om ze in groep 1 niet met drie andere kinderen te hoeven delen. Ik ga je niet vertellen welke het zijn, vooral omdat ik doodsbang ben dat je ze steelt, en ik heb veel te veel emotionele energie in deze spreadsheet geïnvesteerd om het eindresultaat zomaar gratis weg te geven.

Maar de waarheid over het vinden van babynamen voor meisjes die uniek zijn voor jouw familie, is dat de naam het kind niet interessant maakt. Het kind maakt de naam interessant. Ze zullen die zorgvuldig geselecteerde, nauwgezet onderzochte naam bedekken met gepureerde worteltjes, ze zullen hem naar hun broertje of zusje schreeuwen vanwege een gestolen stukje plastic, en uiteindelijk zullen ze hem helemaal eigen maken. Je hoeft alleen maar eerst de 3-uur-'s-nachts-spreadsheet-fase te overleven.

Voordat je helemaal gek wordt van het staren naar wéér een internetlijst met mythische godinnen, haal even iets wat daadwerkelijk nuttig is om de pasgeboren-fase te overleven bij Kianao.

Vragen die ik mezelf 's nachts in het donker vaak stel

Moet ik mijn (schoon)familie laten stemmen over de shortlist?

Absoluut niet, tenzij je er echt op zit te wachten dat je schoonmoeder de komende zes maanden tijdens de zondagse lunch campagne gaat voeren voor 'Gerda'. Houd de lijst strenger geheim dan de AIVD. Als je het de mensen vóór de bevalling vertelt, voelen ze zich geroepen om hun ongefilterde, verschrikkelijke mening te geven. Als je het ze vertelt nadat de baby is geboren, zijn ze wettelijk verplicht om te doen alsof ze de naam prachtig vinden.

Wat als iemand van mijn zwangerschapscursus mijn favoriete naam steelt?

Dan kook je de rest van je natuurlijke leven stilletjes van woede, maar uiteraard heel beleefd. Eerlijk is eerlijk, je kunt geen auteursrecht uitoefenen op een reeks letters. Als ze de naam stelen, schakel je gewoon over naar je back-up, of je omarmt de chaos en laat de baby's het uitvechten voor dominantie wanneer ze peuters zijn.

Maakt de tweede naam echt iets uit?

Alleen wanneer ze met een watervaste stift op de muren hebben getekend en je hun volledige officiële naam moet inzetten om ze de stuipen op het lijf te jagen. Verder is het gewoon een opslagplaats voor de familienamen waarover je je schuldig voelde omdat je ze niet als voornaam hebt gebruikt.

Hoe weet ik of ik iets te raars heb gekozen?

Als je wanhopig initialen opschrijft terwijl je een flat white bestelt, puur om te zien of de barista erom moet lachen, dan heb je waarschijnlijk de grens van de waanzin bereikt. Als de autocorrectie van je telefoon na drie pogingen stug blijft weigeren om de naam te accepteren, zadel je je kind misschien wel op met een levenslange digitale frustratie.