Wat de nepo-babytrend echt betekent voor jouw eigen peuter

Ik was het velletje van een enkele groene druif aan het pellen voor mijn peuter toen mijn schoonzus me een screenshot stuurde van de cover van een roddelblad. Mijn telefoon lichtte op het aanrecht op terwijl ik het fruit voorzichtig in precieze, niet-stik-gevaarlijke kwartjes sneed. Ze vroeg me waar het internet het over had met die hele trend rondom beroemde kinderen. Ik keek naar beneden naar mijn zoon, die net een perfect goed stuk toast op de grond had geslagen omdat het in driehoekjes was gesneden in plaats van vierkantjes. Precies op dat moment besefte ik dat ik niet naar Hollywood hoefde te kijken om onverdiend privilege te begrijpen. Ik was het aan het opvoeden.

Voordat ik moeder werd, dacht ik dat ik een heel nuchter, bescheiden mensje zou opvoeden dat de waarde van hard werken begreep. Inmiddels weet ik dat ik gewoon het leven heb geschonken aan een piepkleine dictator die een vijfsterren-conciërgeservice verwacht vanaf het moment dat hij zijn ogen opendoet. Hij profiteert, op basis van zijn huidige levensstijl, van puur nepotisme. Hij draagt niets bij aan de huishoudpot, betaalt geen cent huur, en eist toch het hoogste serviceniveau, puur en alleen om wie zijn ouders zijn.

Het internet raakt al een tijdje collectief de weg kwijt over dit concept. Als je volledig wordt opgeslokt door slaapregressieschema's en het pureren van worteltjes, heb je deze culturele verschuiving misschien gemist. Laten we het er eens over hebben hoe een internetgrapje veranderde in een heel sociologisch debat, en waarom het op een gekke manier ook van toepassing is op de minimensjes die onze woonkamers vernietigen.

Het internet ontdekt genetica en vriendjespolitiek

Volgens het woordenboek betekent het succes behalen door middel van familieconnecties.

Maar de cultuur eromheen is veel chaotischer dan dat. In 2022 kwam een groep Gen Z-jongeren er op social media plotseling achter dat beroemde jonge acteurs eigenlijk de kinderen waren van beroemde oudere acteurs. Het was alsof een hele generatie zich ineens realiseerde dat water daadwerkelijk nat is. Ze bedachten er een term voor, combineerden 'nepotisme' met 'baby' (*nepo baby*), en ineens zag je het overal. New York Magazine publiceerde een enorm coverartikel met stroomschema's van wie er met wie verwant was. Het internet was in shock toen bleek dat de dochter van een beroemde regisseur en een beroemde actrice er op de een of andere manier in geslaagd was om een rol te bemachtigen in een populaire HBO-tienerserie.

Luister, ik heb duizenden van dit soort verwende kinderen gezien toen ik in de pediatrische triage werkte. Dan kwam er een ouder de spoedeisende hulp binnenstormen die onmiddellijke aandacht eiste voor een geschaafde knie, puur omdat ze de ziekenhuisdirecteur kenden. Dat gedrag begint niet pas op volwassen leeftijd. Het begint wanneer ze net uit de baarmoeder komen en doorkrijgen dat huilen betekent dat ze roomservice krijgen.

De online reacties lieten niet lang op zich wachten. Mensen waren woedend over de mythe van de meritocratie. Ze stelden dat deze nakomelingen van beroemdheden kansen stalen van normale, getalenteerde mensen die geen bekende achternaam hadden.

Beroemdheden die klagen over hun rijkdom

Dit is het moment waarop ik mijn geduld verlies. Een paar van deze beroemde kinderen besloten interviews te geven waarin ze hun zware strijd verdedigden. Eén model, de dochter van een A-list acteur en een Franse popster, stak een heel betoog af over hoe het stempel seksistisch zou zijn. Ze beweerde dat ze net zo hard werkte als ieder ander om merkdeals en catwalkshows te bemachtigen.

Vervolgens vergeleek ze haar werk met de medische wereld. Ze zei dat als de ouder van iemand arts is, en het kind wordt ook arts, niemand hen een 'nepotisme-arts' noemt. Ze gaan er gewoon van uit dat het kind naar de medische faculteit is gegaan.

Als iemand die daadwerkelijk de verpleegkundeopleiding heeft overleefd en diensten van twaalf uur heeft gedraaid waarin ik lichaamsvloeistoffen opruimde terwijl ik werd afgeblaft door artsen met een chronisch slaaptekort, zorgt dit ervoor dat ik het liefst in een kussen wil schreeuwen. Je rolt niet per ongeluk een medische licentie binnen omdat je vader een casting director kent. Ik heb jarenlang anatomie en farmacologie gestudeerd. Zij stond voor een ringlamp in kleding die iemand anders had ontworpen. Het is gewoon niet hetzelfde.

Mijn arts geeft zijn mening over peuterprivilege

De ironie van al deze culturele ophef is dat het ouderschap in feite een oefening is in het geven van een oneerlijk voordeel aan je kind. We proberen ze allemaal gewoon de best mogelijke start in het leven te geven. Ik vroeg aan mijn dokter waarom mijn peuter zich gedraagt als een letterlijke beroemdheid die in de kleedkamer een driftbui krijgt over het verkeerde merk flesjeswater.

Mijn dokter zei dat het gewoon het standaard uittesten van grenzen in hun ontwikkeling is. Ik denk dat hij gewoon beleefd was. Ik las laatst een onderzoek over de genetische aanleg voor temperamenten, maar ja, wie weet nou echt hoe dat werkt. De wetenschap verandert toch voortdurend. Misschien erven ze ons DNA, of misschien absorberen ze gewoon onze slechtste copingmechanismen en spiegelen ze die op een hoger volume naar ons terug. Het enige wat ik weet, is dat toen we vorige week een speelafspraakje hadden, ik het kind van een vriendin – we noemen hem baby M – zag weigeren op het gras te lopen omdat het niet de juiste textuur had. Zijn moeder droeg hem letterlijk over het gazon als een piepkleine farao.

Toen realiseerde ik me dat we ze allemaal gewoon in de watten leggen.

Bekijk onze baby-essentials om jouw eigen kleine beroemdheid aan te kleden

Omgaan met de diva tijdens het eten

Als je een peuter te eten wilt geven zonder je verstand te verliezen, koop dan gewoon bordjes die zich fysiek aan de tafel vastzuigen en accepteer dat het meeste eten toch wel op de grond belandt. Je kunt niet onderhandelen met iemand die logica of zwaartekracht niet begrijpt.

Een paar maanden geleden bereikten we thuis een breekpunt. Mijn kind besloot dat het gooien met zijn keramische kommetje een leuk nieuw natuurkunde-experiment was. Ik was het zat om havermout van de plinten te schrobben. Uiteindelijk heb ik het Walrus Siliconen Bordje van Kianao gekocht. Dit ding is oprecht een redder in nood. Het heeft een zuignap die de tafel zó hard vastgrijpt dat mijn kind zowat een spier verrekt als hij het probeert om te draaien. Eerlijk gezegd geniet ik ervan om hem te zien worstelen om het op te tillen. Het geeft me een klein beetje vreugde. Bovendien is het verdeeld in kleine vakjes, wat perfect is, want als zijn doperwten zijn pasta raken, doet hij alsof ik hem vergif heb voorgeschoteld. Het siliconenmateriaal is dik, kan in de vaatwasser en ik hoef me geen zorgen te maken over giftige plastics als ik zijn restjes voor de derde keer opwarm in de magnetron.

We hebben ook de Happy Whale Bamboebabydeken. Het is ontzettend zacht en het bamboemateriaal zou geweldig moeten zijn voor temperatuurregulatie. Het is prima. Het doet precies wat een deken hoort te doen. Mijn peuter vindt het fijn, maar hij houdt ook van een bevlekte handdoek die we al sinds onze studententijd hebben, dus erg kritisch is zijn smaak niet. Het walvispatroon is best schattig, maar eerlijk gezegd is het gewoon een vierkante lap stof waar je waarschijnlijk toch vaak genoeg spuug uit zult moeten wassen.

Toen hij jonger was en tandjes kreeg, vertrouwden we sterk op dingen waar hij veilig op kon kauwen in plaats van de afstandsbediening van de tv. De Regenboog Siliconen Bijtring was eigenlijk best goed. Het is gewoon een stuk siliconen met textuur in de vorm van een wolk en een regenboog, maar de ribbeltjes raken precies de achterkant van zijn tandvlees. Soms zat hij er in zijn kinderwagen vol overgave op te kauwen. Het kan in de vaatwasser, en dat is tegenwoordig de enige eis die ik stel aan dingen die mijn huis binnenkomen.

De belachelijke trend van ironische babykleding

Omdat het internet een grapje niet in stilte kan laten sterven, is deze hele culturele discussie onvermijdelijk doorgesijpeld in babyspullen. Als je nu online zoekt, vind je duizenden rompertjes van biologisch katoen met "Nepo Baby" in een minimalistisch lettertype op de borst gedrukt.

Ik heb een vurige hekel aan T-shirts met opdrukken. Ik haatte die shirts in het begin van de jaren 2000 met "Mommy's Little Heartbreaker", en ik haat deze net zo erg. Het is een grap die al uitgemolken voelt voordat je het pakketje überhaupt hebt uitgepakt. Je baby van zes maanden maakt echt geen subversief statement over de entertainmentindustrie. Ze zitten gewoon in een vieze luier te wachten tot jij hun billen afveegt. Je bent niet gevat, je wordt gewoon makkelijk beïnvloed door Instagram-advertenties.

Ik zei tegen mijn vriendin: joh, als iemand voor mijn kind zo'n shirt koopt, gaat het rechtstreeks de kledingbak in. Laat ze gewoon baby's zijn. Ze hoeven geen wandelende reclameborden te zijn voor een Twitter-discussie. Ze zijn al veeleisend genoeg zonder ze ook nog een etiket op te plakken.

Eerlijk gezegd wil elke ouder zijn kind een makkelijker pad geven dan het pad dat zij zelf hadden. Dat is het hele eieren eten van dit ouderschap. We zoeken naar de veiligste autostoeltjes, kopen biologisch katoen en maken ons druk om ontwikkelingsmijlpalen, omdat we willen dat ze slagen. Dat dat ze misschien voor een paar jaar in kleine verwende monstertjes verandert, nemen we dan maar op de koop toe.

We moeten maar hopen dat ze zich uiteindelijk realiseren dat de wereld buiten onze woonkamer echt geen druifjes voor ze gaat pellen.

Shop onze duurzame babyspullen die opgewassen zijn tegen divagedrag

Antwoorden op vragen die je waarschijnlijk hebt

Waarom maken mensen zich hier online nog steeds zo druk om?

Omdat mensen het heerlijk vinden om boos te zijn op het internet. Het is makkelijker om het kind van een beroemdheid de schuld te geven van het gebrek aan sociale mobiliteit in de samenleving, dan om de daadwerkelijke systeemproblemen aan te pakken. Bovendien is het oprecht irritant wanneer iemand die met een enorme voorsprong is geboren, doet alsof ze alles helemaal zelf hebben opgebouwd. De discussie laait telkens weer op wanneer het kind van een beroemd persoon een grote filmrol te pakken heeft of klaagt over hun leven.

Moet ik dat ironische rompertje kopen voor een babyshower?

Alsjeblieft niet. Het is over zes maanden toch weer uit de mode, en de ouders zullen zich alleen maar verplicht voelen om er één keer een foto in te maken voordat ze het achterin een la proppen. Koop liever iets nuttigs voor ze, zoals een miljoen geurvrije babydoekjes of een cadeaubon voor koffie. Ze zijn moe. Jouw popcultuurgrapje kan ze echt niets schelen.

Hoe voorkom ik dat mijn eigen kind zich gedraagt als een verwende beroemdheid?

Dat lukt je niet, eigenlijk. Nu in ieder geval nog niet. Als ze twee zijn, missen ze letterlijk de hersenontwikkeling om empathie of perspectief te begrijpen. Mijn dokter vertelde me dat ik gewoon mijn grens moet aangeven en ze maar moet laten uithuilen als ze hun zin niet krijgen. Ik probeer dit te onthouden wanneer mijn kind schreeuwend op de grond in de winkel ligt omdat ik geen plastic dinosaurus voor hem wil kopen.

Blijft dat walrusbordje serieus goed op tafel plakken?

Ja, tenzij je kind ontdekt hoe ze hun vingernagel precies onder de rand van de zuignap kunnen schuiven. Het kostte mijn zoon ongeveer drie maanden om het systeem te hacken, maar tot die tijd zat het muurvast. Zelfs nu vertraagt het hem genoeg zodat ik meestal kan ingrijpen voordat de spaghetti de muur raakt. Alleen al voor die buffertijd is het de moeite waard.

Voeden we allemaal gewoon nepo-baby's op?

In zekere zin wel, ja. Als je gestrest genoeg bent om artikelen te lezen over opvoedingsterminologie en gespecialiseerde siliconen bordjes koopt, doet je kind het waarschijnlijk hartstikke goed. Ze hebben een enorme voorsprong, puur omdat ze ouders hebben die zoveel om ze geven. Probeer het ze alleen niet naar het hoofd te laten stijgen.