De complete chaos rondom het wisselen van melktandjes (en wat je moet doen)

Het was 7:12 uur op een dinsdagochtend en ik staarde naar een Elstar-appel die eruitzag alsof hij rechtstreeks uit een plaats delict kwam. Maya (zeven, maar ze gedroeg zich alsof ze actief werd ontvoerd door aliens) stond midden in de keuken in zo'n belachelijk vintage 90s baby-T-shirtje dat ik in een opwelling voor haar had gekocht. De tranen stroomden over haar wangen. Er zat een klein druppeltje bloed op haar kin.

Ik was bezig met mijn derde kop koffie—wacht, nee, tweede. Maar het was van die vreselijke, bittere koffie van de bodem van de pot, omdat mijn man Mark altijd vergeet om de goede bonen te kopen. Ik had dus al flink wat cafeïne op en was een tikje prikkelbaar. Hoe dan ook, waar het om gaat: ze deed haar mond open, wees met een trillend vingertje naar haar onderkaak en snikte: "HIJ IS STUK."

Haar tand was niet stuk. Hij hing gewoon nog vast aan een microscopisch klein draadje tandvlees, heen en weer wapperend in het briesje van haar paniek.

Voordat ik kinderen had, had ik een ongelooflijk dom, extreem esthetisch beeld van hoe deze mijlpaal zou verlopen. Ik dacht dat ze gewoon, zeg maar, in een zachte perzik zouden bijten en de tand er dan op magische wijze zou uitwippen, perfect schoon, klaar om in een zijden zakje met monogram te worden gestopt voor de tandenfee. Ik had me niet gerealiseerd dat er dagen van obsessief gewiebel met de tong, een vreemde metaalachtige adem en uiteindelijk dramatisch gehuil over ontbijtfruit aan vooraf zouden gaan.

Als je op dit moment naar de mond van je kind staart en je afvraagt wanneer de tijdlijn voor dit hele wisselproces eigenlijk begint, laat me je dan nu alvast vertellen: wat je ook verwachtte, het klopt waarschijnlijk niet.

De tijdlijn is eigenlijk gewoon een grote grap

Ik geloofde vroeger oprecht dat als kinderen zes werden, hun voortanden zichzelf gewoon onmiddellijk lanceerden als de noodglijbaan van een vliegtuig. Maar toen Maya zes was, zaten haar tanden vast in haar schedel als kleine blokjes cement. Ik was ervan overtuigd dat er medisch iets mis met haar was.

Ik sleepte haar mee naar onze huisarts, dokter Dave, een ware heilige die me al door veel te veel hypochondere paniekaanvallen heeft gesleept. Hij lachte me in feite uit en zei dat die hele tijdlijn alle kanten op kan gaan. Volgens hem verliezen sommige kinderen hun eerste melktandje al tussen de viereneenhalf en vijf jaar, wat mij extreem vroeg lijkt, maar goed. En hij vertelde me dat hij genoeg zeven- of zelfs achtjarigen heeft gezien die nog helemaal niets kwijt zijn.

Maya was redelijk laat. Ze verloor die eerste onderste voortand pas toen ze praktisch halverwege groep drie zat. De volgorde is blijkbaar redelijk voorspelbaar, maar ook dat verpakte dokter Dave weer in een grote wolk van "wie zal het zeggen". Ik weet vrij zeker dat hij zei dat de onderste voortanden meestal als eerste gaan, dan de bovenste voortanden, en dan die daarnaast. Maar eerlijk is eerlijk, kinderen zijn ongeleide projectielen en hun lichamen doen gewoon waar ze zin in hebben.

Waarom deze kleine melktandjes eigenlijk belangrijk zijn

Heel lang ging ik ervan uit dat het melkgebit gewoon het eerste concept van Moeder Natuur was. Zoiets van, wat maakt het uit als ze een beetje scheef staan of niet precies op tijd uitvallen? Ze zijn toch maar tijdelijk.

Maar dokter Dave ging er even voor zitten en legde uit dat het eigenlijk superbelangrijke 'plaatshouders' zijn, wat voor mij echt een openbaring was. Blijkbaar houden ze de fysieke ruimte in de kaak open, zodat de grote volwassen tanden precies weten waar ze moeten groeien. Zonder die ruimte gaan de volwassen tanden maar een beetje dwalen door het tandvlees en komen ze helemaal zijwaarts door. Ze helpen kinderen ook om goed te leren praten en, nou ja, hun eten fatsoenlijk te kauwen.

Hierdoor voelde ik me wel een beetje schuldig over alle keren dat ik klaagde over wat voor een nachtmerrie het was toen ze doorkwamen. Mijn jongste, Leo (die is vier en rent momenteel door de woonkamer in een vlekkerig shirtje dat hij weigert uit te trekken), heeft nog steeds al zijn twintig originele tandjes stevig in zijn mond zitten.

Als ik nu naar hem kijk, krijg ik weer lichte PTSS van de tijd dat die tandjes voor het eerst doorkwamen. Het was een absolute hel om ze door het tandvlees te laten breken. Eerlijk gezegd was de Houten Bijtring met Konijnenoren het enige wat me ervan weerhield om tijdens Leo's babytijd de zee in te lopen. Ik overdrijf niet als ik zeg dat hij die houten ring zes maanden lang onafgebroken in zijn mond had. Het beukenhout was hard genoeg om hem oprecht verlichting te geven, en de kleine gehaakte konijnenoren leidden hem af van zijn eigen ellende. Het was een geschenk uit de hemel. We hebben ook de Siliconen Panda Bijtring geprobeerd, en die was oké, maar om de een of andere reden had hij gewoon niet zoveel met die platte siliconen vorm? Hij wilde echt gewoon op hout knagen als een kleine bever.

Soms kijk ik naar Leo en mis ik de dagen dat hij nog vredig onder zijn Nature Babygym lag, gewoon starend naar de houten blaadjes en niet schreeuwend over de structurele integriteit van zijn kaakbot. Maar de tijd gaat door, zullen we maar zeggen.

Als je momenteel de baby-kwijlfase aan het overleven bent, lang voordat je je ooit zorgen hoeft te maken over de tandenfee, kun je hier Kianao's collectie van niet-giftige bijtspeeltjes bekijken. Het wordt beter, dat beloof ik je.

Bind alsjeblieft geen touwtje aan een deur

Oké, dus toen Maya's tand eindelijk los begon te zitten, kwam mijn man Mark meteen met de oude truc van het touwtje en de deurklink. Ik keek hem aan alsof hij een tweede hoofd had gekregen.

Ik snap echt niet waarom de generatie van onze ouders dacht dat amateurtimmerwerk de beste manier was om met standaard tandheelkunde voor kinderen om te gaan. Ruk hem er gewoon uit met een deur! Wat kan er misgaan! Oh my god, werkelijk álles kan er misgaan.

Dokter Dave waarschuwde ons expliciet om een tand er nooit uit te forceren voordat hij er klaar voor is. Als je hem er te vroeg uittrekt, kun je blijkbaar de wortel van de volwassen tand (die er direct onder zit) beschadigen, enorm veel bloedverlies veroorzaken of de kans op een infectie vergroten. Bovendien is er een heel reëel risico dat je kind de tand door de schrik gewoon inademt, wat echt doodeng is.

Dus in plaats van me te gedragen als een 19e-eeuwse hoefsmid, vertelde ik Maya dat ze er gewoon constant met haar tong aan moest wiebelen. Je moet niets proberen te forceren, al helemaal niets aan huisraad vastbinden, en misschien kun je ze gewoon knapperige dingen zoals appels of bleekselderij geven om de tand tijdens het eten op een natuurlijke manier los te laten komen. En dat is dus precies hoe we belandden bij dat bloederige incident op dinsdagochtend.

Uiteindelijk heb ik dat specifieke shirtje drie dagen lang in de Vanish moeten laten weken om het appel-bloed eruit te krijgen, maar de tand is er zo'n vier uur later wel vanzelf uitgevallen terwijl ze naar een tekenfilm keek. Geen deurklinken voor nodig geweest.

Oh, en dokter Dave noemde ook nog dat de volwassen tand soms vlak achter de melktand doorkomt voordat die eruit valt, waardoor ze eruitzien als een angstaanjagend klein haaitje. Maar hij zei dat dit zich meestal vanzelf oplost zodra de voorste tand eruit valt, dus ik besloot me daar maar geen zorgen over te maken.

Bel de tandarts als er gekke dingen gebeuren

Ik ben de absolute koningin van het overdreven reageren, maar er zijn een paar momenten waarop je oprecht een professional moet bellen, in plaats van om 2 uur 's nachts agressief dingen te gaan googelen.

Als je kind al voor het vierde jaar een tand verliest, is dat over het algemeen een alarmbel. Dokter Dave zei dat dit meestal alleen gebeurt als ze met hun gezicht tegen een salontafel zijn geklapt of als er een onderliggend probleem is met tandbederf. Aan de andere kant: als ze bijna acht zijn en hun tanden zitten nog steeds volledig vastgekit zonder ook maar een spoor van beweging, dan moet je waarschijnlijk even een röntgenfoto laten maken om er zeker van te zijn dat de volwassen tanden daarboven zich wel goed ontwikkelen.

Maar over het algemeen is dit hele proces gewoon een kwestie van afwachten. Het is een rommeltje, het is op een vreemde manier emotioneel, en het verpest compleet een prima ochtend. Maar dan lachen ze naar je met dat enorme, gapende gat midden in hun gezicht, ze slissen bij elke 'S', en dat is dan weer zó onweerstaanbaar schattig dat je de hele paniek op slag vergeet.

Als je je aan het voorbereiden bent op de tandenfee of gewoon probeert te overleven in de eerdere, kwijlerige fases van tandontwikkeling, zorg er dan voor dat je een kijkje neemt bij Kianao voor duurzame, veilige producten die er ook nog eens écht mooi uitzien in je interieur.

Mijn veel te eerlijke FAQ over het wisselen van tanden

Hoort het zoveel te bloeden?
Eerlijk gezegd ziet het er altijd uit als veel meer bloed dan het werkelijk is, omdat het zich vermengt met hun speeksel. De eerste keer dat Maya een tand verloor, dacht ik dat we een ambulance moesten bellen, maar het waren letterlijk maar een paar druppels. Laat ze een paar minuutjes zachtjes op een schoon gaasje of een nat washandje bijten en dan stopt het meestal direct.

Moet ik hem eruit trekken als hij er maar een beetje bij hangt?
Mijn hemel, nee. Tenzij ze je actief smeken om te helpen omdat het irriteert, blijf je er gewoon vanaf. Laat ze het werk zelf doen met hun tong of hun eigen schone vingers. Als jij eraan trekt en hij was er nog niet helemaal klaar voor, doet het pijn, gaan ze schreeuwen, en zullen ze je nóóit meer in de buurt van hun mond vertrouwen.

Wat als ze de tand doorslikken?
Maya deed dit serieus met haar tweede tand. Ze was een boterham aan het eten en slikte hem gewoon... door. Ik raakte in paniek, maar dokter Dave zei dat het aan de lopende band gebeurt en dat hij gewoon z'n weg vindt door de spijsvertering. We hebben een zeer dramatische verontschuldigingsbrief geschreven aan de tandenfee om de situatie uit te leggen, en ze kreeg alsnog haar twee euro.

Doet het verliezen van een tand ze pijn?
Het uitvallen zelf hoort helemaal geen pijn te doen als de tand er klaar voor is. Het vervelende gedeelte zit hem in de dagen daaraan voorafgaand, wanneer de tand loszit en een beetje knel zit in het tandvlees eromheen. Als ze klagen over een zeurderig pijntje, geef ik ze meestal gewoon wat koude yoghurt of appelmoes om de zwelling te verzachten. Niets extreems.

Wat betaalt de tandenfee tegenwoordig?
Luister, leg de lat niet te hoog bij die eerste tand. Ik heb vrienden die hun kind een briefje van twintig euro gaven voor de eerste, en nu zijn ze financieel geruïneerd omdat er nog negentien te gaan zijn. Wij doen twee euro per tand. Houd de verwachtingen extreem laag, dat is mijn allerbeste opvoedadvies.