Wanneer kom je achter het geslacht van je baby? Een ongefilterde gids

Toen ik net zes weken zwanger was van Leo, tijdens een lauwe brunch waarbij ik wanhopig probeerde niet over te geven in mijn veel te dure havermout en mijn derde cafeïnevrije koffie vasthield alsof mijn leven er vanaf hing, kreeg ik drie compleet verschillende theorieën over wanneer ik kon weten of ik een jongen of een meisje zou krijgen. Mijn schoonmoeder boog over tafel, staarde naar mijn (toegegeven, behoorlijk opgezette) buik – wat op dat moment overigens puur door de kaasstengels kwam – en fluisterde dat, aangezien ik zo hoog droeg, we op de bakerpraatjes moesten vertrouwen: het was nú al duidelijk een jongen. Een uur later vertelde de barista me dat ze iemand kende die met acht weken een vage plastest met baking soda deed om het geslacht te voorspellen. En toen stuurde mijn man Dave, die blijkbaar over Reddit aan het scrollen was in plaats van te werken, vol zelfvertrouwen een appje: we konden ook gewoon een testkit op internet bestellen en nog diezelfde middag bloed in een buisje druppelen op het aanrecht.

Chaos. Complete chaos.

Als je momenteel trilt van spanning en je afvraagt wanneer je nou eindelijk weet of je baby een jongen of een meisje is: ik snap je helemaal. Ik ben de meest ongeduldige persoon op aarde. Ik heb ooit een verjaardagscadeau een week te vroeg opengetrokken en weer ingepakt omdat de spanning me letterlijk hoofdpijn bezorgde. Ontdekken wie precies je organen aan het kapen is, voelt als de ultieme cliffhanger, en dat wachten is een absolute hel.

Jezelf prikken in de keuken

Dus, even de waarheid over die bloedtestkits voor thuis, waarmee je doodgegooid wordt op Instagram zodra het algoritme doorheeft dat je zwanger bent. Blijkbaar kun je vanaf een week of zes een kit kopen die zoekt naar rondzwevende stukjes foetaal DNA in je bloed. Ik probeerde dit aan Dave uit te leggen (en heb de wetenschap waarschijnlijk flink verknald), maar mijn kinderarts vertelde me later dat ze eigenlijk zoeken naar een Y-chromosoom in je bloedbaan. Of misschien zijn het foetale cellen? Eerlijk gezegd bestond mijn brein op dat moment voornamelijk uit mist en droge crackertjes. Maar de kern is: is er een Y, dan is het een jongen. Is die er niet, dan is het een meisje. Zogenaamd dan.

Klinkt simpel, toch? Fout.

Bij Leo heb ik dit niet gedaan, maar bij Maya sloegen de stoppen door en bestelde ik er eentje uit pure wanhoop. Ik moest mijn badkamer schrobben als een 'crime scene', want blijkbaar – als mannelijk DNA het monster besmet (bijvoorbeeld als je man in de buurt van het open buisje heeft geademd of je mannelijke golden retriever een haar in de gang verliest) – geeft het een vals jongensresultaat. Ik zat letterlijk opgesloten in de logeerbadkamer, zwetend door mijn zwangerschapslegging, in mijn eigen vinger te prikken met een minuscuul lancetje, terwijl ik door de deur naar Dave schreeuwde dat hij de hond ONMIDDELLIJK mee naar buiten moest nemen.

Het is best een bizar idee: boven je eigen wastafel staan en bloeden in een plastic buisje. Ze beweren dat het super accuraat is, maar eerlijk gezegd heb ik de vier weken daarna alsnog getwijfeld aan de resultaten in de e-mail, omdat ik mezelf had wijsgemaakt dat er huidschilfers van de hond onder de deur door waren gewaaid. Maar goed, het punt is: het is een optie als je wanhopig bent, maar neem het met een korreltje zout.

Neutrale spullen inslaan terwijl je wacht in de hel van het ongewisse

Omdat je toch moet wachten op de echte medische bevestiging, beland je in een soort niemandsland. Je wilt spullen kopen om de hele situatie echter te laten voelen, maar je wilt je niet per ongeluk vastleggen op een hyper-gegenderde explosie van vrachtwagens of tutu's. Ik ben trouwens sowieso zwaar allergisch voor die stereotiepe "Daddy's Little Heartbreaker" rompertjes, ongeacht wie ik op de wereld zet, maar het is verrekte lastig shoppen als je de foetus nog "de linze" noemt en geen idee hebt wat je te wachten staat.

Dit is precies waarom ik helemaal geobsedeerd raakte door het Mono Regenboog Bamboebabydekentje. Ik bestelde deze specifieke terracotta regenboogvariant toen ik acht weken zwanger was van Maya, simpelweg omdat ik IETS tastbaars moest kopen. Het is serieus mijn favoriete item dat ik voor de kinderen heb. Bamboe is op de een of andere manier magisch; het houdt een stabiele temperatuur vast zodat de baby niet gillend en badend in het zweet wakker wordt, en het voelt alsof je een wolkje vasthoudt. Leo is nu vier en sleept dit exacte dekentje nog steeds aan één puntje door de modder, wat helemaal prima is, want je wast het zo weer schoon. Het is chic, het past bij mijn woonkamer (dus het boeit me niet als het over de bank slingert) en het is perfect voor de periode dat je nog niet weet wie er daarbinnen aan het groeien is.

Als je vastzit in die vreselijke wachtperiode en gewoon wat wilt rondkijken zonder doodgegooid te worden met roze en blauwe gangpaden, heeft Kianao een fantastische collectie biologische, duurzame spullen die de hele genderkwestie negeert. Ze focussen zich gewoon op prachtige aardetinten en belachelijk zachte stoffen.

Het vampierenwerk bij de dokter

Rond de tien tot twaalf weken kom je waarschijnlijk in aanmerking voor de NIPT. Dat staat voor Niet-Invasieve Prenatale Test, geloof ik? Ze meten chromosomen of eiwitten of zoiets in je bloed. Hoe dan ook, mijn arts vertelde me dat dit eigenlijk de gouden standaard is in het eerste trimester. Het is een hele standaard klinische bloedafname om te checken op chromosomale afwijkingen en algehele gezondheid, maar het vertelt je ook heel nauwkeurig het geslacht.

Het is een stuk betrouwbaarder dan mijn paranoïde experiment op de badkamervloer, maar het wachten tot de uitslag in het portaal staat, is absolute marteling. Ik weet nog dat ik in de auto wachtte in de rij voor Leo's peuterspeelzaal, lichtjes ruikend naar oude kaascrackertjes en pure uitputting, en letterlijk elke dertig seconden op 'vernieuwen' drukte op mijn telefoon. Ik negeerde de juf volkomen, die woest naar me stond te zwaaien dat ik moest doorrijden. Toen de PDF eindelijk laadde en ik "VROUWELIJK" in simpele zwarte letters zag staan, sloeg het de adem uit me. Ineens voelde het ongelooflijk echt.

Staren naar grijze ruis op een scherm

Als je de vroege bloedtesten overslaat, is hét grote moment meestal de 20-wekenecho. Dat is een uitgebreide, urenlange echo waarbij de echoscopist letterlijk alles opmeet. Het hart, de hersenen, de piepkleine dijbeentjes. Het is al uitputtend om daar alleen maar te liggen en te proberen niet in je broek te plassen op de onderzoekstafel.

Sommige mensen op TikTok hebben het over de 'nub-theorie' rond twaalf weken. Dan zou je blijkbaar aan de hoek van een bepaald knobbeltje op de vroege echo kunnen zien wat het geslacht is. Mijn echoscopiste lachte me letterlijk uit toen ik ernaar vroeg tijdens mijn twaalfwekenecho met Leo. Ze zei dat het nauwelijks beter is dan kop of munt gooien in een donkere kamer. Ik zou mijn tijd niet verspillen aan het trekken van lijntjes op een wazige uitdraai met een liniaal, echt niet.

Rond de twintig weken kunnen ze de geslachtsdelen meestal gewoon duidelijk zien. Tenzij je kind op Leo lijkt, die zijn benen agressief vijfenveertig minuten lang gekruist hield. De arme echoscopiste liet me een ijskoud pakje appelsap drinken en letterlijk jumping jacks doen in de gang, alleen maar om hem te laten draaien. Hij is eigenlijk altijd zo koppig gebleven.

Over dingen in toom houden en falen gesproken, ik moet waarschijnlijk even de Speenkoorden van Hout & Siliconen noemen. Ik kocht ze in de veronderstelling dat dit een enorme 'game-changer' zou zijn om spullen niet kwijt te raken als de baby er eenmaal was. Ze zijn helemaal prima hoor, begrijp me niet verkeerd. Het hout is mooi en veilig, en ze zien er stukken beter uit dan die lelijke neon plastic dingen van de drogist. Maar eerlijk, het is maar een speenkoord. Je kind zal nog steeds een wonderbaarlijke manier vinden om de speen precies zó uit te spugen, dat het net buiten het bereik van de clip valt en midden in dat ene plasje hondenkwijl op de keukenvloer landt. Natuurlijk, ze helpen een beetje, maar ze gaan de fundamentele chaos van het ouderschap niet oplossen.

Negeren van de experts in de supermarkt

Alsjeblieft, in vredesnaam, negeer de oude dametjes in de supermarkt. Ik heb zóveel mensen vol overtuiging horen vertellen dat, omdat ik snakte naar zoute chips en mijn huid eruitzag als de ergste nachtmerrie van een puber, ik zéker een jongen zou krijgen. Toen ik zwanger was van Maya, zag mijn huid er fantastisch uit maar droeg ik "laag", dus voorspelden ze wéér een jongen. Ze raden gewoon maar wat, gebaseerd op absoluut niks!

En begin me al helemáál niet over dat gedoe met baking soda. Mensen plassen letterlijk op Arm & Hammer zuiveringszout. Je weet wel, precies datzelfde poeder dat je achterin je koelkast zet om uienluchtjes te absorberen. Ik kan hier gewoon niet mee omgaan. Het is zo dom.

Je krijgt in het begin toch wel ladingen neutrale cadeautjes van goedbedoelende vrienden, wat eerlijk gezegd het allerbeste is. Mijn zus gaf ons deze Konijnen Bijtring Rammelaar vlak nadat we met acht weken de zwangerschap aankondigden. Het kleine blauwe strikje is belachelijk schattig, en hij is gemaakt van volledig natuurlijk, onbehandeld hout. Dat gaf me later enorm veel rust toen Maya er woest op zat te kauwen tijdens het tandjes krijgen. Het is het absolute perfecte cadeau voor die vreemde wachtperiode waarin mensen je in het zonnetje willen zetten, maar nog niet weten of ze 'hij' of 'zij' op het kaartje moeten schrijven.

Wat je nu écht moet doen

Kijk, dat hele wachtspelletje is een ware hel. Ik weet hoe graag je gewoon een antwoord wilt, zodat je je kunt voorstellen wie jou de komende drie jaar om 3 uur 's nachts gaat wakker maken. Maar doe alsjeblieft je uiterste best om nog niet de hele babykamer te schilderen of een gepersonaliseerd beddengoed te kopen op basis van je zin in pittige taco's of een vage internetquiz.

Probeer gewoon even adem te halen. Misschien kun je jezelf afleiden door prachtige spulletjes van hoge kwaliteit in te slaan, en wacht je rustig af tot de dokter naar een echt labresultaat kijkt, in plaats van jezelf gek te maken met bakerpraatjes. Als je die chaotische nesteldrang nu direct in iets productiefs wilt omzetten, neem dan een kijkje bij Kianao en begin met het verzamelen van duurzame, tijdloze spullen. Daar zul je met veel liefde gebruik van maken, wie er op de grote dag ook tevoorschijn komt.

Klopt die nub-theorie echt?

Oh god, nee. Nou ja, mijn echoscopiste rolde nog net niet met haar ogen toen ik erover begon. Het zou blijkbaar draaien om de hoek van de zogenaamde genitale tuberkel bij de 12-wekenecho. Maar baby's zijn op dat moment nog zó klein en bewegelijk, dat het bijna onmogelijk is om ze perfect vanaf de zijkant in beeld te krijgen. Mijn dokter vertelde me dat het enorm onnauwkeurig is, dus ik zou niet meteen een slaapkamer gaan schilderen op basis van een schaduw die je dacht te zien op een wazige, grijze uitdraai.

Kan de hartslag van mijn baby het geslacht voorspellen?

Elke oma op deze planeet zal je vertellen dat een hartslag boven de 140 betekent dat het een meisje is, en onder de 140 een jongen. Het is helemaal verzonnen. Bij allebei mijn kinderen schoot de hartslag alle kanten op, afhankelijk van of ik net een ijskoffie achterover had geslagen of dat ze lagen te slapen tijdens de echo. De hartslag van een foetus verandert continu. Het is gewoon een grappige fabel.

Wat als de vroege bloedtest het mis heeft?

Als je het hebt over de klinische NIPT bij de dokter: die is uiterst nauwkeurig, we spreken over meer dan 99%. Maar als je het hebt over die thuistests die je met zes weken in je badkamer doet? Ja, die kunnen er zeker naast zitten. Als je man of je kater ook maar één huidcel in dat buisje laat dwarrelen, vertelt het resultaat je dat je een jongen krijgt. Wacht dus altijd op de officiële medische test of de 20-wekenecho voordat je permanente beslissingen neemt.

Waarom wachten op de 20-wekenecho?

Ik weet dat wachten tot de 20 weken als een eeuwigheid voelt, zeker als je broeken al een maand niet meer passen. Maar deze structurele echo is echt veel meer dan alleen een 'gender reveal'—het is een enorme medische check. De echoscopist controleert de hersenen, de hartkamers, de wervelkolom en de nieren van je baby. Ontdekken wat het geslacht is, is gewoon een leuke kleine bonus aan het einde van een hele serieuze, best lange medische afspraak.

Kun je erachter komen tijdens een IVF-traject?

Als je een IVF-traject doorloopt: ja, dan kun je het serieus al weten voordat je überhaupt technisch gezien zwanger bent. Er bestaat iets dat PGT (Preïmplantatie Genetische Test) heet. Dat doen ze bij de embryo's om te controleren op chromosomale afwijkingen, en die test onthult ook meteen de geslachtschromosomen. Een vriendin van mij die IVF deed, wist dus exact wie ze bij zich droeg op het moment dat het embryo werd teruggeplaatst. Dat is toch eigenlijk heel bizar, maar ook geweldig.