Waarom ik uiteindelijk toch een bijthandschoen kocht

Het was drie uur 's nachts, de vloerdelen in onze oude boerderij in Texas waren ijskoud, en ik was net vol op een plastic giraf gaan staan die spekglad was van het spuug. Mijn oudste zoon, Carter, was destijds vier maanden oud en klonk op dat moment als een wilde kat in zijn ledikant. Ik pakte hem op, en in het maanlicht kon ik zien dat zijn kleine knokkels letterlijk tot bloedens toe schraal waren, omdat hij met de kaakkracht van een pitbull op zijn eigen vuist had lopen kauwen.

Ik was zo moe dat ik wazig zag. De stem van mijn moeder bleef maar door mijn hoofd spoken van een telefoontje eerder die week. Ze zei dat ik gewoon wat whisky op zijn tandvlees moest wrijven om hem rustig te krijgen – waar ik vriendelijk voor bedankte – of hem een bevroren washandje moest geven. Nou, dat washandje had ik geprobeerd. Hij hield het precies drie seconden vast voordat hij het direct liet vallen op het hondenharen-tapijt in mijn woonkamer. En toen ik het hem probeerde terug te geven, krijste hij alsof ik hem diep had beledigd.

Ik ga gewoon eerlijk met je zijn. Voordat ik kinderen kreeg, was ik een juf die dacht dat ik die hele ontwikkeling van kinderen wel begreep. Ik zag weleens van die draagbare siliconen handschoentjes op Instagram en rolde dan zo hard met mijn ogen dat ik bijna een spier verrekte. Ik vond ze eruitzien als piepkleine bokshandschoenen en dacht dat het pure commerciële onzin was, bedacht om onzekere moeders geld af te troggelen. Ik was er heilig van overtuigd dat mijn baby gewoon netjes op een rustieke houten bijtring zou kauwen, als een of ander engelachtig pionierskind.

Maar daar staand in het donker, met een huilende, van kwijl doordrenkte baby die actief zijn eigen hand aan het opeten was, ging ik compleet overstag. Ik ging in de schommelstoel zitten, pakte mijn telefoon erbij en zocht wanhopig naar een bijthandschoentje met de snelst mogelijke levertijd. Ik zette mijn trots volledig opzij, puur zodat we allemaal weer aan wat slaap konden toekomen.

De belachelijke kloof tussen mondpijn en handmotoriek

Onze huisarts probeerde me de biologie uit te leggen van wat er met Carter gebeurde, en hoewel het logisch klonk, werd ik er ook woest van. Hoe zijn menselijke baby's in vredesnaam ontworpen? Blijkbaar is het doorkomen van tandjes een enorme marathon die veel eerder begint dan je denkt. Onze arts zei iets over tanden die eigenlijk al zo'n acht dagen per tand onder het tandvlees verschuiven en bewegen voordat je überhaupt een wit bobbeltje ziet. Dat klinkt toch als een absolute marteling als je er even bij stilstaat?

Het probleem is dat deze diepe pijn in het tandvlees meestal begint rond de drie of vier maanden. Weet je waar een baby van vier maanden vreselijk slecht in is? In het vasthouden van werkelijk alles. Hun hand-oogcoördinatie is zo goed als nul, en hun knijpkracht is vergelijkbaar met die van een beschonken krab.

Dus ze hebben die overweldigende, wanhopige drang om ergens op te bijten om de druk in hun mond te verlichten, maar ze kunnen fysiek gezien een speeltje niet lang genoeg in hun hand houden om het naar hun gezicht te brengen. Ze laten het speeltje vallen, worden boos, gaan huilen, en vallen dan maar terug op het enige dat permanent aan hun lichaam vastzit: hun eigen handjes. En zodra ze agressief op hun vingers beginnen te zuigen en kauwen, krijg je te maken met constante nattigheid. Dit veroorzaakt vreselijke rode uitslag op hun huid door het speeksel, wat ze nóg ellendiger maakt.

Wat zo'n draagbaar siliconen handschoentje daadwerkelijk oplost

Toen het handschoentje eindelijk met de post bezorgd werd, voelde ik me een enorme hypocriet toen ik het om de pols van mijn kind vastmaakte. Maar het duurde precies één middag voordat ik doorhad waarom mensen deze dingen kopen. Het hele punt is dat je de noodzaak dat je baby een speeltje moet kunnen vasthouden, volledig omzeilt.

Je maakt het gewoon zachtjes met klittenband om hun pols vast, zodat het onmogelijk op de vuile vloer kan vallen. De bovenkant is bedekt met een getextureerd siliconen kapje dat ze op elke mogelijke manier tegen hun gezicht kunnen wrijven. Het bedekt hun knokkels volledig, zodat de huid op hun handjes even rust krijgt van het constante gekwijl en de kans krijgt om echt te genezen.

Ik neem aan dat er allerlei strenge regels zijn waaraan babyproducten moeten voldoen, zoals dat ze gemaakt moeten zijn van voedselveilige siliconen zonder BPA of rare zware metalen. Dat stelde me wel gerust, aangezien hij er letterlijk urenlang op zat te kauwen. Degene die wij hadden, had zelfs knisperpapier in het stoffen gedeelte. Dus elke keer als hij zijn handje bewoog, maakte het een geluidje dat hem even vijf seconden afleidde van de pijn in zijn mond.

Laten we het hebben over de olifant in de kamer: verstikkingsgevaar

Nu we het toch over middeltjes tegen tandjespijn hebben, moet me echt even iets van het hart. Ik zie het namelijk constant voorbijkomen in mijn lokale Facebookgroepen voor moeders, en ik kan me er mateloos aan ergeren.

Van die barnstenen kettingen voor doorkomende tandjes. Je kent ze wel. Elke natuurmoeder in de natuurwinkel zweert erbij en vertelt je dat de lichaamswarmte van je baby de hars verwarmt, waardoor er een of ander magisch barnsteenzuur in hun bloedbaan terechtkomt dat op natuurlijke wijze de pijn stilt. Het spijt me, maar met alle respect, dat klinkt voor mij als complete onzin. En zelfs als dat het niet was, is het fysieke risico angstaanjagend.

Je pakt een touwtje met piepkleine, harde kraaltjes en knoopt dat om de nek van een baby die zijn eigen hoofdbewegingen nog niet onder controle heeft. Mijn huisarts joeg me er de stuipen mee op het lijf door uit te leggen hoe makkelijk ze kunnen blijven haken aan de rand van het ledikant, waardoor een kind kan stikken. Of hoe een baby het touwtje kan breken en direct een kraaltje kan inademen. Het is het risico gewoon niet waard als er zo veel veiligere manieren zijn om tegendruk op hun tandvlees te geven.

Oh, en nu we het er toch over hebben: vries hun kauwspeeltjes nooit helemaal stijf in, tenzij je ze per ongeluk bevriezingsverschijnselen op hun tandvlees wilt bezorgen. Leg ze gewoon tien minuutjes in de koelkast, dat is meer dan koud genoeg.

Wat er gebeurt als ze eindelijk snappen hoe hun duimen werken

De fase van het bijthandschoentje is intens maar van vrij korte duur. Rond de zes of zeven maanden begrijpt hun brein namelijk eindelijk hoe ze hun duimen en vingers samen kunnen laten werken. Zodra ze dingen echt stevig kunnen vastgrijpen en vasthouden, wordt zo'n handschoentje een beetje een vies, soppig nadeel. Kwijl plus stof plus klittenband verandert uiteindelijk in een soort scheikunde-experiment. En hoewel je ze in een waszakje gewoon in de wasmachine kunt gooien, was ik meer dan klaar om over te stappen op massief siliconen dat ik gewoon onder de hete kraan kon afspoelen.

Dit is het punt waarop ik ongelooflijk kieskeurig word. Want als je een kleine Etsy-onderneming probeert te runnen terwijl je drie kinderen onder de vijf in leven probeert te houden, heb je nul geduld voor onderhoudsgevoelige babyspullen. Ik let altijd op het prijskaartje, en ik weiger iets te kopen wat ik niet in de vaatwasser kan gooien.

Toen bij mijn tweede kind, Sadie, haar ondertandjes doorkwamen, wilde ik iets dat makkelijk vast te houden was voor haar. We kwamen uit bij de Eekhoorn Bijtring van Siliconen van Kianao. Ik ben dol op dit ding. Het heeft de vorm van een klein ringetje, dus het is onmogelijk voor ze om te laten vallen als ze eenmaal doorhebben hoe ze moeten grijpen. En er zit een schattig, getextureerd eikeltje op waar ze agressief op zat te kauwen als we in de auto stonden te wachten bij de kleuterschool. Het is gemaakt van 100% massieve, voedselveilige siliconen, is volledig niet-giftig en het kost nog geen twintig euro, wat perfect in mijn budget past.

Nu moet ik zeggen dat Kianao ook deze prachtige Handgemaakte Bijtring van Hout & Siliconen maakt. Hoewel het er beeldschoon uitziet en prachtig zou staan in een kraammand, raad ik je aan deze over te slaan als jij degene bent die het dagelijkse schoonmaakwerk doet. Het heeft een onbehandelde beukenhouten ring, wat betekent dat je hem voorzichtig moet afnemen met een vochtige doek. Je mag hem niet in water laten weken of in de koelkast leggen, omdat extreme temperaturen het hout verpesten. Luister, ik heb niet de mentale ruimte om esthetisch verantwoorde houten babyspeeltjes met de hand te wassen terwijl er een peuter aan mijn been hangt die schreeuwt om een pakje sap. Als jij daar wél de tijd voor hebt, ga je gang, maar ik heb producten nodig die het bovenste rek van mijn vaatwasser overleven.

Als je nog een solide, makkelijk schoon te maken optie zoekt, is hun Panda Bijtring ook fantastisch. Deze is helemaal plat en breed, zodat ze hem helemaal achter in hun mond kunnen krijgen wanneer die vreselijke kiezen beginnen te schuiven. De kleine bamboe-details geven ze bovendien een fijne textuur om op te kauwen.

De rommelige realiteit van mondpijn

Als je momenteel midden in deze fase zit, beloof ik je dat er uiteindelijk een einde aan komt, ook al voelt het alsof je voor de rest van je natuurlijke leven spuug van je kin aan het vegen bent.

Een paar willekeurige dingen die ik heb geleerd nadat ik dit drie keer heb meegemaakt:

• De kwijluitslag is genadeloos. Zorg dat je een tube gewone vaseline of een hele dikke barrièrecrème bij de hand hebt, en smeer het dik op hun kin en in hun nekplooien voordat ze gaan slapen. Het vocht vreet 's nachts anders letterlijk hun huid aan.
• Je baby zal kauwen op dingen waarop je niet wilt dat ze kauwen. Mijn jongste heeft het hengsel van mijn goede luiertas geruïneerd omdat hij de textuur van het canvas fijner vond dan zijn eigen speelgoed. Leid ze gewoon af met een koude siliconen ring en probeer er niet te boos om te worden.
• De signalen zijn verwarrend. Soms trekken ze zo hard aan hun oortjes dat je denkt dat ze een oorontsteking hebben. Onze arts vertelde ons echter dat de pijn van het tandvlees gewoon doortrekt naar hun kaak, waardoor hun oren gaan kloppen. Zo sleep je ze naar de huisartsenpost voor antibiotica, om er vervolgens achter te komen dat het gewoon een tandje is.

Als je gek wordt van het zoeken naar iets wat je kindje niet meteen op de grond laat vallen, neem dan gerust een kijkje in Kianao's collectie bijtspeeltjes om iets te vinden dat werkt voor de specifieke grijpfase waarin je baby zich bevindt. Je moet deze fase gewoon zien te overleven op welke manier dan ook. En als dat betekent dat je een felgekleurd siliconen handschoentje om de arm van je kind moet binden zodat jij tien minuten in alle rust je koffie kunt drinken, doe het dan vooral.

Vragen die ik vaak krijg van andere vermoeide moeders

Hoe weet ik of ze echt een tandje krijgen of gewoon chagrijnig zijn?

Eerlijk gezegd is het soms echt een kwestie van gissen. Maar je merkt meestal dat je voorheen zo lieve baby ineens liters kwijl per uur produceert en zich gedraagt alsof je hem of haar persoonlijk diep beledigd hebt. Misschien slapen ze slechter, weigeren ze veel te eten en wrijven ze agressief over hun wangetjes of trekken ze aan hun oortjes, aangezien de pijn direct doorstraalt naar hun kaaklijn.

Kan ik deze siliconen speeltjes gewoon in de vriezer leggen om ze extra koud te maken?

Mijn huisarts heeft me specifiek gewaarschuwd om niets ijskoud in te vriezen, ook al is het heel verleidelijk als ze liggen te krijsen. Blijkbaar kan zoiets keihards en ijskouds het kwetsbare weefsel van hun tandvlees flink kneuzen en beschadigen. Leg de siliconen bijtring die je hebt in plaats daarvan gewoon een kwartiertje in de koelkast.

Wanneer moeten ze eigenlijk gewone speeltjes gaan gebruiken in plaats van die handschoentjes?

Elk kind is anders, maar bij de mijne was het meestal rond de zes maanden. Toen stopten ze met het willekeurig in de rondte zwaaien van hun armpjes en begonnen ze echt naar objecten te kijken en ze doelbewust vast te pakken. Zodra ze een beetje rechtop kunnen zitten en een bijtring kunnen vasthouden, kun je het handschoentje wegleggen en ze iets geven om zelfstandig op te kauwen.

Zijn die siliconen dingen echt veilig genoeg om al dat spuug vanaf te slikken?

Als je bij een betrouwbaar merk koopt dat 100% voedselveilige siliconen gebruikt: ja, dan is het volkomen veilig. Dat materiaal lekt namelijk geen BPA, ftalaten of andere giftige chemische troep in hun mondje. Ook nestelt er zich geen schimmel in rare kleine kiertjes, zoals dat vroeger gebeurde bij die ouderwetse holle plastic bijtringen uit onze kindertijd.

Hoe houd je deze dingen in vredesnaam schoon zonder gek te worden?

De massief siliconen onderdelen gooi ik letterlijk gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser bij onze normale afwas. Of ik laat ze weken in een kom met heet water en sop als ik toch al met de hand aan het afwassen ben. Alles waar stof of klittenband aan zit, stop je in een wasnet voordat je het in de wasmachine doet. Doe je dat niet, dan zal het klittenband in de was je favoriete yogabroek compleet verwoesten.