De harde waarheid over het kopen van veilige en gifvrije bijtspeeltjes

Je schoonmoeder is er heilig van overtuigd dat die 39 graden koorts en die epische spuitluier gewoon komen doordat er tandjes doorkomen. Ik heb duizend van dit soort gevallen voorbij zien komen bij de triage op de kinderpoli, meestal in het gezelschap van een in paniek geraakte ouder met een kletsnatte, kwijlende baby om twee uur 's nachts. Laat me je een ritje naar de huisarts besparen. Doorkomende tandjes veroorzaken geen hoge koorts. Het veroorzaakt ook geen agressieve diarree. Als je kind gloeit van de koorts en elk rompertje dat het bezit ruïneert, hebben ze gewoon een virus opgepikt op de kinderopvang of tijdens dreumesgym. Tandjes krijgen veroorzaakt lokale pijn aan het tandvlees, een absurde hoeveelheid kwijl en een plotselinge, gewelddadige drang om te kauwen op alles wat toevallig in hun knuistje past.

Wanneer die kauwfase rond zes maanden aanbreekt, gaat de overlevingsstand aan. Ik snap het volkomen. Ik ben daar zelf ook geweest met mijn eigen dochter, draaiend op drie uur slaap en klaar om haar álles te geven wat het gejengel zou laten stoppen. Maar zodra je je realiseert wat ze daadwerkelijk in hun mond stoppen om dat pijnlijke tandvlees te verzachten, slaat de paniek weer keihard toe.

De chemische soep in het speelgoedschap

Luister. Als je een grote babywinkel binnenloopt, zie je muren vol felgekleurde, zachte, plastic bijtringen die eruitzien alsof ze in een radioactieve fabriek zijn gemaakt. Mijn huisarts keek me aan alsof ik niet helemaal sprak toen ik vroeg om een volledig schone lijst met veilige materialen, maar van wat ik kan ontcijferen uit de nieuwste medische tijdschriften, is de plastic speelgoedindustrie echt een puinhoop.

We juichten allemaal toen BPA in babyproducten jaren geleden werd verboden. Het voelde als een overwinning, totdat ik besefte dat fabrikanten het gewoon inwisselden voor BPS of BPF. Dat is eigenlijk zoiets als overstappen van gewoon gif naar light-gif. Ik probeerde een technisch rapport van een Deense universiteit te lezen over de vierhonderd chemicaliën die in alledaags plastic speelgoed te vinden zijn, en ik kwam amper drie pagina's ver voordat mijn brein ermee ophield. Maar de kern van wat ik ervan begreep, is dat deze vreselijke vervangers nog steeds de boel in de war schoppen bij een zich ontwikkelend hormoonsysteem. Voeg daar de ftalaten (weekmakers) aan toe die ze gebruiken om het plastic zacht en kauwbaar te maken, en je geeft je kind in wezen een hormoonverstorend kauwspeeltje.

De absolute boosdoeners zijn van die doorzichtige plastic ringen gevuld met een mysterieuze vloeistof of gel die je in de vriezer moet leggen. Ze zien eruit als rekwisieten uit een videoclip uit de jaren negentig. Baby's hebben verrassend scherpe doorkomende tandjes. Ik zag ooit een moeder de kliniek in rennen omdat haar zoontje door de goedkope plastic naad had gebeten en een mond vol van die stroperige vloeistof had doorgeslikt. De giflijn zei dat het waarschijnlijk gewoon steriel water met glycerine was, maar wie wil er nou zijn dinsdagmiddag in de wacht staan bij de giflijn terwijl je baby krijst? Dat is een mentale instorting gewoon niet waard.

Mensen zweren vaak bij die barnsteen kettingen tegen doorkomende tandjes die je online vindt, maar ik heb de medische rapporten over wurgingsgevaar gelezen en ik vermijd ze liever helemaal.

Willekeurige voorwerpen die ze verkiezen boven speelgoed

Voordat we het überhaupt gaan hebben over het vinden van een bijtring zonder giftige chemicaliën, moeten we praten over de willekeurige huishoudelijke rommel waar we ze uit pure wanhoop op laten kauwen. Je zit in een restaurant, het eten duurt te lang, de baby verliest zijn geduld, en je geeft ze maar gewoon wat er op dat moment in je tas zit. We doen het allemaal. Maar gezondheidsinstituten publiceren rapporten over alledaagse voorwerpen waardoor ik mijn hele leven wel zou willen ontsmetten.

Stop ermee je baby zomaar willekeurige huishoudelijke voorwerpen te geven in de verwachting dat ze op wonderbaarlijke wijze een ijzersterk immuunsysteem ontwikkelen zonder dat ze zware metalen binnenkrijgen.

• De sleutels in je broekzak: Messing sleutels kunnen tot wel tweeënhalf procent lood bevatten. Er is absoluut geen veilig niveau van lood voor de hersenontwikkeling van een baby. Je geeft ze in feite een lolly van lood.
• De afstandsbediening in de woonkamer: Afgezien van het feit dat ze vanuit de fabriek bedekt zijn met giftige vlamvertragers, bevatten deze dingen kleine knoopcellen. Als het batterijvakje openbreekt en ze slikken er een in, kan dat binnen een paar uur door de slokdarm branden.
• Je smartphone: Het is een lichtgevende rechthoek bedekt met E. coli, gebouwd met zware metalen en chemische weekmakers. We nemen ze mee naar openbare toiletten en laten dan onze kinderen op de randjes kauwen. Het is eigenlijk best gruwelijk als je er goed over nadenkt.

Materialen die je kind waarschijnlijk niet zullen vergiftigen

Dus je besluit een verantwoordelijke ouder te zijn en een volledig veilige, niet-giftige bijtring te zoeken. Het vinden van een speeltje dat geen verborgen schimmel herbergt of weekmakers lekt, voelt echter alsof je er een tweede baan bij neemt.

Medische en food-grade siliconen (siliconen veilig voor voedsel) komen het dichtst in de buurt van een perfect materiaal. Het is letterlijk gemaakt van silica, wat eigenlijk gewoon zand is. Het is van nature hypoallergeen, bevat geen ftalaten of PVC en breekt niet snel af. Het enige echte nadeel is dat siliconen pluisjes en dierenharen aantrekken als een magneet, dus je zult het constant moeten afspoelen als je het op het vloerkleed laat vallen.

Onbehandeld hout is verrassend genoeg ook heel goed. Beuken- en esdoornhout hebben van nature zelfs antimicrobiële eigenschappen, wat klinkt als marketingonzin, maar blijkbaar echt wetenschappelijk is onderbouwd. Ik dacht altijd dat hout in hun mond zou gaan splinteren, maar massieve ringen houden het ongelooflijk goed vol. Je moet alleen de ringen met kleine, slecht bevestigde kraaltjes vermijden, want die veranderen zo in een verstikkingsgevaar.

Dan is er nog natuurlijk rubber. Mensen zijn er dol op omdat het plantaardig is en heel milieuvriendelijk voelt. Ik verafschuw het. Als het rubberen speeltje een gaatje heeft, wat bij de meeste piepspeeltjes het geval is, blijft er warm babyspeeksel achter in de donkere holte. Daar groeit dan dikke, zwarte schimmel in. Ik heb ooit uit morbide nieuwsgierigheid een heel populair rubberen giraf-speeltje opengeknipt en moest bijna overgeven in mijn gootsteen. Dat dus nooit meer.

Mijn zwaar bevooroordeelde speelgoedhiërarchie

Als je wilt weten wat de doorkomende-tandjes-fase in mijn huis écht heeft overleefd, is de lijst vrij kort.

Mijn absolute favoriet is de Panda Bijtring. Ik kocht er een toen mijn dochter zeven maanden oud was en elke twee uur wakker werd terwijl ze agressief aan haar oren trok. Hij is plat, dus ze kon hem goed naar de achterkant van haar mond manoeuvreren waar de pijn van de kiezen begon, en de siliconen hebben van die kleine geribbelde randjes die precies de tegendruk gaven die ze nodig had. Het is één massief stuk food-grade siliconen. Dat betekent dat ik hem in de vaatwasser kan gooien op een heet programma en er verder niet naar om hoef te kijken. Geen kleine kiertjes voor schimmel, geen mysterieuze vloeibare vulling die kan lekken, geen stress.

Als je absoluut voor de natuurlijke houtlook wilt gaan, maakt Kianao een prachtige Handgemaakte Bijtring van Hout en Siliconen. Hij is onmiskenbaar mooi. Hij staat geweldig op een perfect gestileerde foto van de babykamer, en het beukenhout biedt echt een stevig kauwoppervlak waar baby's dol op lijken te zijn. Maar eerlijk gezegd vind ik hem iets te veel onderhoud vergen. Je kunt hout niet in water laten weken, dus je moet het voorzichtig afnemen met een vochtige doek en af en toe invetten met kokosolie om te voorkomen dat het uitdroogt. Als ik op drie uur slaap leef, ga ik echt geen speelgoed lopen inoliën. Maar als je de energie hebt voor het onderhoud, is het een ontzettend goede keuze.

Daarnaast heb ik altijd een Lama Bijtring in de luiertas als back-up. Er zit een hartvormige uitsparing in het midden waardoor onhandige, ongecoördineerde babyhandjes hem supermakkelijk kunnen vastpakken zonder hem elke vijf seconden te laten vallen. Ik wissel meestal een paar puur siliconen bijtringen constant af, zodat er altijd wel eentje schoon is voor de onvermijdelijke driftbui in de supermarkt.

Als je op zoek bent naar materialen die je geen nachtelijke paniekaanval bezorgen, kun je de hele collectie van Kianao bekijken op https://kianao.com/collections/teething-toys.

Het grote vriezerdebat

Laten we het hebben over het koelen van dit speelgoed. Ergens in de afgelopen jaren besloten ouders dat het stijf bevriezen van bijtringen een medische noodzaak was. Mijn huisarts maakte daar tijdens onze zes-maanden-controle onmiddellijk korte metten mee.

Een bevroren bijtring is in feite gewoon een puntig blok ijs. Wanneer een baby een bevroren steen in zijn delicate, zwaar ontstoken tandvlees ramt, veroorzaakt dat kneuzingen in het weefsel en het kan het tandvlees serieus beschadigen. Het is veel te koud. Leg die siliconen speeltjes in plaats daarvan in de koelkast. Tien of vijftien minuten in de koelkast maakt ze koel genoeg om de pijn zachtjes te verdoven zonder dat ze in een bot slagwapen veranderen.

Voordat je weer een stuk goedkoop plastic koopt dat je uiteindelijk vanuit een verpletterend schuldgevoel toch weggooit, kun je beter gewoon investeren in een paar hoogwaardige, biologisch veilige exemplaren. Je toekomstige zelf zal je dankbaar zijn als je niet om 3 uur 's nachts wakker ligt en de chemische samenstelling van een goedkoop prulspeeltje zit te googelen.

Vragen die ik in de rij bij de kassa krijg

Hoe weet ik of ze echt tandjes krijgen of gewoon bloedchagrijnig zijn?

Eerlijk is eerlijk, de helft van de tijd is het gewoon gissen. Maar meestal wordt de hoeveelheid kwijl bijna lachwekkend als er echt tandjes doorkomen. Je verwisselt zo vijf keer per dag hun slabbetje. Ze wrijven misschien veel in hun gezicht of trekken aan hun oren, omdat de pijn in de kaak naar boven uitstraalt. Als ze een temperatuur van boven de 38 graden hebben, is het waarschijnlijk een virus en geen tandje, ongeacht wat je tante in de familie-groepsapp beweert.

Kan ik ze niet gewoon bevroren fruit geven in zo'n sabbelzakje?

Dat kan, en het werkt fantastisch tegen de pijn. Weet alleen wel dat een bevroren aardbei in een fruitvoeder je baby, de kinderstoel en je keukenvloer binnen een minuut of vier in een plakkerige, rode plaats delict verandert. Het werkt goed, maar het vereist daarna wel een volledige wasbeurt in bad. Soms wil je ze gewoon een schone siliconen ring geven en zelf even op de bank ploffen.

Wat is de makkelijkste manier om siliconen schoon te maken zonder ze te verpesten?

Het bovenste rek van de vaatwasser. Als het puur food-grade siliconen is zonder houten onderdelen, kan het de hitte prima aan. Als hij in het park op de grond valt, veeg ik hem gewoon schoon met een babydoekje totdat we thuis zijn, en was hem dan met gewoon afwasmiddel en warm water. Je hebt echt geen dure sterilisatie-apparaten nodig voor siliconen.

Is het normaal dat ze maandenlang kwijlen voordat er ook maar één tandje te zien is?

Ja, en het is om gek van te worden. De speekselklieren draaien overuren rond de drie of vier maanden, maar het kan oprecht tot de zeven of acht maanden duren voordat die eerste tand daadwerkelijk door het tandvlees breekt. Je bent dus gewoon een kwart jaar lang hun kin aan het afvegen zonder enig zichtbaar resultaat. Hou vol, je kunt het.

Moet ik me zorgen maken als ze vandaag per ongeluk op mijn sleutels hebben gekauwd?

Luister, we overleven deze kleine beoordelingsfoutjes allemaal. Als ze dertig seconden op je sleutels hebben gekauwd terwijl jij je koffie aan het afrekenen was, gaan ze echt niet direct een loodvergiftiging oplopen. Pak de sleutels gewoon zachtjes af, geef ze een veilig siliconen alternatief, en probeer niet volledig in paniek te raken. Morgen is er weer een nieuwe dag.