Brief aan mezelf: De rommelige waarheid over waterdichte en plastic slabbetjes

Lieve Sarah van zes maanden geleden,

Je staat momenteel in het babygangpad van dat belachelijk dure boetiekje in het centrum. Het is exact kwart over tien op een dinsdagochtend en je draagt die zwarte lululemon-legging met gegarandeerd een opgedroogde yoghurtvlek op de linkerkuit. In je ene hand heb je een ijskoffie die helemaal over je vingers zweet, en in de andere klem je een stapel 'aesthetische', biologisch linnen kwijslabbetjes van veertig euro per stuk vast, bedoeld voor de babyshower van je zus.

Leg ze terug, loop weg en ga in plaats daarvan een lekker croissantje halen, want je staat op het punt een vreselijke fout te maken.

Ik weet dat je het goed bedoelt. Ik weet dat Mark je net appte met: "Koop maar gewoon iets van dat lijstje, het maakt me echt niet uit", wat, zoals altijd, weer agressief onbehulpzaam is. En ik weet dat die kleine beige linnen slabbetjes eruitzien alsof ze rechtstreeks uit een minimalistische Scandinavische catalogus komen, waar baby's op magische wijze nooit snot in hun gezicht hebben. Maar ik schrijf je vanuit de toekomst, vriendin. Haar baby is net zes maanden geworden en begonnen met vaste hapjes, en die prachtige, dure stoffen slabbetjes liggen inmiddels in de prullenbak.

Ik dacht dat ik de coole, ervaren oudere zus was. Ik was de absolute, ongeëvenaarde horror van de Rapley-methode (baby-led weaning) die we met Leo en Maya hebben doorgemaakt he-le-maal vergeten. Ik denk dat we dat trauma gewoon verdringen. Maar weet je wat geprakte avocado doet met biologisch geweven katoen? Het gaat een chemische verbinding aan. Daar ben ik heilig van overtuigd. Je kunt het drie dagen in de Vanish laten weken, je kunt het schrobben met Dreft tot je knokkels bloeden, je kunt er bij volle maan een eeuwenoud reinigingsritueel over uitvoeren, en die giftige groene prut staart je gewoon aan om je levenskeuzes vierkant uit te lachen.

Dat maakt allemaal niet uit als je kind besluit om gewoon net als een golden retriever rechtstreeks van de vloer te eten, maar ervan uitgaande dat ze af en toe in een kinderstoel zitten: stoffen eetslabbetjes zijn een ramp.

Mijn diepgewortelde, persoonlijke vete met klittenband

Nu we het toch hebben over dingen die je leven tijdens etenstijd verwoesten, moeten we het even hebben over sluitingen. Want klittenband is een misdaad tegen alle uitgeputte moeders op aarde.

Wie heeft klittenband voor babykleding uitgevonden? Serieus, wie was de persoon die dacht: "Oh ja, laten we een item dat constant gewassen moet worden, bedekken met microscopisch kleine plastic haakjes die werken als een extreme magneet voor elk pluisje, hondenhaar en verdwaald zakdoekje in de wasmachine?" Oh god, ik weet nog dat toen Maya klein was, ik een hele stapel tweedehands klittenbandslabbetjes had gekregen. Je wast ze precies één keer en de sluiting ziet er ineens uit als een pluizige grijze rups. En zodra het klittenband vol zit met pluisjes uit de droger, plakt het helemaal niet meer, waardoor de slab als een soort zielige cape om de nek van je baby bungelt.

En dan is er nog het geluid. Het geluid van klittenband dat wordt opengetrokken, nét op het moment dat je baby eindelijk, godzijdank, in slaap valt aan de borst of fles, omdat je vergeten was de slab af te doen voor de laatste voeding na het eten. Het is alsof je een kleine, agressieve kettingzaag aanzet in een donkere, rustige babykamer. Die oogjes schieten wijd open. Je vervloekt stilletjes het universum.

Maar het allerergste zijn de baby's zelf, want het zijn kleine chaotische genieën. Tegen de tijd dat Leo zeven maanden oud was, kwam hij erachter dat als hij gewoon met zijn mollige knuistjes de voorkant van zijn slabber vastpakte en er hard aan trok, het klittenband zo losschoot. Dus draaide ik me letterlijk twee seconden om om mijn koude koffie uit de magnetron te vissen — voor de vierde keer die ochtend — en als ik weer omkeek, had hij de slab afgerukt, hem recht op de kop van de hond gegooid en was hij actief aan het vingerverven op zijn blote buik met zoete aardappelpuree.

Hoe dan ook, kliederschorten met lange mouwen laten ze eruitzien als gefrustreerde kleine slagers en voelen na het wassen als een koude, natte vaatdoek, dus begin daar ook maar niet aan.

Wacht, wat is dat nieuwe 'plastic' dan precies?

Dus het punt dat ik je probeer te maken, Sarah-uit-het-verleden, is dat je waterdichte plastic slabbetjes voor haar moet kopen. Maar ho, ik weet wat je denkt. "Plastic" is tegenwoordig een soort vies woord in opvoedkringen. We zien allemaal direct die stugge, knisperende PVC-nachtmerries uit de jaren '90 voor ons die onze moeders bij ons gebruikten — van die dingen die na een maand in het midden doormidden scheurden en in je nek knepen.

Onze kinderarts, dokter Miller, begon hier zelfs een keer een heel verhaal over tijdens Leo's negenmaandencontrole. Ze was naar zijn oortjes aan het kijken of iets dergelijks, en noemde terloops dat de oude plastic slabbetjes die wij als kind hadden, vol zaten met BPA, ftalaten en allerlei hormoonverstorende stoffen. Ik ben er vrij zeker van dat hormoonverstorende stoffen dingen zijn die je hormonen in de war sturen en je systeem ontregelen? Om eerlijk te zijn begrijp ik de chemie erachter niet helemaal, want ik functioneerde op drie uur slaap en staarde wezenloos naar haar medische diploma aan de muur. Maar mijn wazige conclusie was simpelweg: oud, hard plastic is giftig, maar de nieuwe versie van 'plastic' is eigenlijk gewoon food-grade siliconen.

Siliconen is het anti-plastic plastic. Het is volledig waterdicht, het vlekt niet, het is zacht genoeg zodat het niet in hun schattige onderkinnen snijdt, en het is honderd procent veilig. Het lekt geen gekke chemicaliën in de verdwaalde stukjes ontbijtgranen die in het opvangbakje vallen.

En dat bakje trouwens? Die diepe siliconen gleuf onderaan de slab? Dat is het enige wat tussen jou en het schrobben van aangekoekte havermout uit je voegen om acht uur 's avonds in staat. Baby's vinden het zelfs leuk om in dat opvangbakje te kijken en het eten dat ze hebben laten vallen er weer uit te vissen. Het is een soort kleine schattenjacht tijdens de maaltijd die toevallig ook nog hun fijne motoriek stimuleert.

Je kunt hier overigens gewoon onze complete siliconen voeding-survivalcollectie bekijken voor als je er klaar voor bent om de rommel te omarmen.

Dingen die mijn keuken écht overleven

Aangezien we dat hele babyshower-cadeau aan het omgooien zijn, bespaar ik je wat vallen en opstaan door je gewoon te vertellen wat je écht voor haar moet kopen.

Haal allereerst, samen met een siliconen opvangslab, de Bamboe Baby Lepel en Vork Set voor haar. Ik ben er bijna geobsedeerd door. Toen Maya nog een baby was, gebruikten we van die goedkope, harde plastic lepeltjes uit de supermarkt. Ze kauwde daar altijd agressief op als ze tandjes kreeg, waardoor er overal van die kleine, gekartelde bijtsporen op het plastic achterbleven. Die van Kianao zijn geniaal, want het uiteinde is van zachte siliconen zodat het hun tandvlees niet beschadigt, maar het handvat is van echt bamboe. Leo hield die van hem altijd vast als een klein holbewonersknuppeltje. Het gewicht is perfect in balans voor hun onhandige knuistjes als ze zelf leren eten. Bovendien ziet dat bamboe er gewoon erg chic uit, wat nét een heel klein beetje compenseert voor het feit dat de rest van je keuken er momenteel uitziet alsof een wild beest een pot spaghettisaus heeft laten ontploffen.

Je zou ook de Siliconen Babykom met Zuignap erbij moeten pakken. Ik heb een hele levendige, licht traumatische herinnering aan Leo die om zes uur 's ochtends doorhad hoe hij zijn hele kom spaghetti over het kookeiland kon lanceren. De kom raakte letterlijk de koelkast en stuiterde terug. Mark stond daar alleen maar in zijn boxershort, knipperend naar de slierten die langs het roestvrijstaal naar beneden gleden. Dit Kianao kommetje plakt écht muurvast aan het blad van de kinderstoel. Je moet er wel voor zorgen dat het blad eerst helemaal schoon en droog is, anders trekt de zuignap niet vacuüm. Dat is ietsje irritant als je enorme haast hebt, maar als hij eenmaal vastzit, heb je echt spierballen voor volwassenen nodig om hem los te trekken.

Ik weet dat je ook naar de Houten Babygym zat te staren in dat boetiekje voor het cadeau. Het is prima, echt, hij is onmiskenbaar prachtig en die kleine houten beestjes die eraan hangen zijn schattig, maar heel eerlijk: het neemt alleen maar vloerruimte in beslag in de woonkamer en ze zijn er alweer te groot voor op het moment dat ze ontdekken hoe ze erbij vandaan kunnen kruipen. Steek je geld lekker in de voedingsspullen.

Oh wacht, nu je toch aan het shoppen bent, doe dan meteen de Siliconen Eekhoorn Bijtring erbij. Het doorkomen van Maya's kiezen brak bijna mijn ziel als mens, en siliconen bijtringen zijn oneindig veel beter dan die gekke, met water gevulde plastic ringen die je in de vriezer moet leggen en altijd smaken naar oude diepvrieserwten. Die in de vorm van een eekhoorn is supermakkelijk door ze vast te houden als ze heel klein zijn.

Die keer dat de kinderarts me op mijn kop gaf

Voordat ik deze brief aan mijn vroegere ik afsluit, moet ik je nog even herinneren aan dat ding met slapen met een slab om, want ik weet hoe je wordt als je moe bent.

Ik liet Maya wel eens in slaap vallen in haar autostoeltje met haar kwijslabbetje nog om, omdat ze zo enorm veel last had van doorkomende tandjes en ik niet wilde dat ze haar shirt doorweekte. Dr. Miller gaf me hier gigantisch van langs tijdens de controle toen ze vier maanden was. Ze zag Maya met een slabber om slapen in haar Maxi-Cosi en keek me echt angstaanjagend streng aan.

Blijkbaar is het een absolute no-go om een slapende baby een slab om te laten houden. Als hun hoofdje naar voren zakt, kan de halslijn van de slab omhoog schuiven, met verstikkingsgevaar tot gevolg. Bovendien zei dokter Miller dat de prop stof of siliconen in hun nek invloed heeft op hoe de borstclip van het tuigje van de autostoel zit, dus het is een dubbel veiligheidsrisico. Eerlijk gezegd geeft de enorme hoeveelheid dingen die je fout kunt doen met autostoeltjes me zoveel angst, dat ik er amper aan kan denken zonder met mijn gezicht naar beneden op het vloerkleed te moeten gaan liggen. Doe die slab gewoon af zodra ze klaar zijn met eten of voordat je ze in de auto zet. Het duurt twee seconden, zelfs als ze de boel bij elkaar schreeuwen.

Dus, Sarah-uit-het-verleden. Drink je koffie op voordat het ijs he-le-maal gesmolten is. Loop dat boetiekje uit. Stop met te proberen een soort fantasieversie van het moederschap met smetteloos linnen voor haar te kopen, en geef haar gewoon de kliederige, praktische, waterdichte realiteit.

Als je er klaar voor bent om een kersverse moeder écht te helpen om etenstijd te overleven, shop dan gewoon de Kianao voedingcollectie voordat je kind nóg een perfecte outfit ruïneert.

Vragen die je waarschijnlijk om 2 uur 's nachts in paniek aan het googelen bent

Zijn plastic slabbetjes echt giftig voor mijn baby?
De ouderwetse, stijve PVC-plastic slabbetjes van dertig jaar geleden waren dat zeker wel. Ze zaten bomvol troep zoals BPA en ftalaten; daarom raakte iedereen in paniek en stopten we met het gebruik ervan. Maar de moderne "plastic" slabbetjes van goede merken zijn gemaakt van 100% food-grade siliconen, wat volkomen inert en veilig is. Ze lekken geen rare chemicaliën als ze warm worden, dus daar hoef je je niet druk om te maken.

Hoeveel waterdichte slabbetjes moet ik realistisch gezien kopen?
Je hebt er eigenlijk maar drie of vier van goede siliconen nodig. Omdat je ze niet in de wasmachine hoeft te gooien, spoel je ze na het ontbijt gewoon af in de gootsteen en zijn ze tegen lunchtijd weer droog en klaar voor gebruik. Als je stoffen slabbetjes koopt om mee te eten, heb je er letterlijk twintig nodig omdat ze dan drie dagen lang in de wasmand liggen weg te rotten.

Hoe krijg ik de geur van oude melk uit een siliconen slab?
Soms, als je een siliconen slab met etensresten te lang in de gootsteen laat liggen, absorbeert het een rare zeepachtige of zure geur. Ik smeer er meestal gewoon een pasta van wat baking soda en water op, laat het op het aanrecht liggen terwijl ik tegen Mark klaag over hoe moe ik ben, en spoel het er daarna weer af. Je kunt ze ook een paar minuten in water uitkoken om ze helemaal te desinfecteren, want siliconen smelten niet.

Is het oké om stoffen slabbetjes alleen voor kwijl te gebruiken?
Oh zeker weten! Ik vind zachte katoenen of bamboe slabbetjes oprecht fantastisch voor de fase van doorkomende tandjes, wanneer het speeksel non-stop over hun kin loopt. Je wilt alleen geen stof gebruiken voor purees of vaste hapjes, tenzij je er echt oprecht van geniet om om middernacht nog zoete aardappelvlekken uit stof te staan schrobben.

Wanneer kan mijn baby helemaal stoppen met het dragen van een slab?
Maya weigerde er nog een te dragen rond haar tweede verjaardag omdat ze had besloten dat ze voor "baby's" waren. Leo droeg de zijne tot hij bijna drie was, omdat hij helemaal weg was van het opvangbakje. Het hangt er echt maar net vanaf hoe koppig je peuter is en hoeveel het je boeit als hun kleding geruïneerd wordt. Er is geen magische leeftijd voor, je geeft het op een gegeven moment gewoon een beetje op.