Lieve Jess uit het verleden: De waarheid over de Pampers spaaractie

Lieve Jess van precies zes maanden geleden,

Ik weet precies wat je nu aan het doen bent. Je zit in kleermakerszit op het vloerkleed in de woonkamer, omringd door drie enorme, lege kartonnen dozen van de supermarkt. Je peuter is op dit moment met een groene stift de plinten aan het bewerken, maar je negeert hem volkomen omdat je agressief met je duimnagel zit te krabben aan een piepklein stickertje aan de binnenkant van een plastic luierverpakking. Je telefoon staat tegen een tuitbeker geleund terwijl je de camera probeert te laten scherpstellen op een QR-code die eruitziet alsof hij tijdens een lichte aardbeving is geprint. Je denkt dat als je maar genoeg van die kleine vierkantjes scant, je genoeg punten in die luier-beloningsapp spaart voor een gratis Starbucks-cadeaukaart, om je volgende slaapgebrek-sessie voor het inpakken van Etsy-bestellingen te overleven.

Ik ga even heel eerlijk tegen je zijn: je moet die plastic wikkel wegleggen, de groene stift van de muur poetsen en naar me luisteren.

Want ik heb de toekomst gezien, en die zit vol met verlopen spaarpunten en pure, onvervalste frustratie.

Het grote cadeaukaarten-verraad van 2023

Laten we het even hebben over waarom je deze app überhaupt hebt gedownload, want ik weet dat je brein momenteel draait op overgebleven vissticks en een halve pot koude koffie. Je dacht dat het een leuk spelletje was. Je herinnerde je hoe het werkte bij Wyatt, onze oudste, die inmiddels mijn permanente waarschuwing is voor zo'n beetje elke opvoedingskeuze die ik maak. Toen hij nog een baby was, bewaarde je die kleine verpakkingscodes een jaar lang in een vershoudzakje in de rommella, scande je ze allemaal in terwijl je Netflix keek, en wisselde je ze in voor een Target-cadeaukaart van 50 dollar. Het voelde als gratis geld. Je voelde je een financieel genie dat de grote bedrijven te slim af was.

Nou, met alle respect, maar de hoge heren in pak kregen het door. In maart vorig jaar hebben ze de hele beloningscatalogus leeggetrokken zonder ook maar een waarschuwing te sturen. Ik weet nog dat ik in de keuken stond en mijn punten probeerde in te wisselen voor een Amazon-cadeaukaart zodat ik meer verzendenveloppen voor de webshop kon kopen, en me toen realiseerde dat de cadeaukaarten gewoon... weg waren.

Ze hebben alle leuke dingen weggehaald. De koffiekaarten, de cadeaukaarten voor de grote warenhuizen, de kleine traktaties die het graven in de prullenbak naar een barcode eigenlijk de vernedering waard maakten. Ze vervingen ze door één enkel ding: kortingsbonnen van de fabrikant voor nog meer wegwerpluiers en billendoekjes. Dat mijn ijskoffie-fonds werd weggerukt en vervangen door een digitale coupon die me dwingt om meer van precies hetzelfde plastic wegwerpproduct te kopen dat in de eerste plaats de troep heeft veroorzaakt, maakte me laaiend. Het is een vicieuze cirkel van luier-afhankelijkheid, jongens. Je scant een doos om drie euro korting te krijgen op je volgende doos, waardoor je vastzit aan het uitgeven van nog eens vijftig euro alleen maar om je "beloning" te gebruiken. Het is briljant voor hen en volkomen uitputtend voor ons.

De luier-rekensom doen op drie uur slaap

Aangezien we nu blijkbaar gedwongen worden om boekhouders te zijn, laten we eens kijken naar de werkelijke cijfers van dit kleine loyaliteitsprogramma. Luiers kosten ons momenteel zo'n 70 tot 80 euro per maand, en dat is alleen nog maar voor de tweeling. Wyatt is grotendeels zindelijk, godzijdank, hoewel we nog steeds het af en toe voorkomende nachtelijke incidentje hebben waar we het in fatsoenlijk gezelschap liever niet over hebben.

Het kassasysteem van de app werkt nu zo dat ongeveer tien gescande grote verpakkingen luiers gelijkstaan aan een kortingsbon van 10 euro. Je geeft dus honderden euro's uit om een tientje korting te krijgen. Maar de echte druppel zijn de billendoekjes. Mijn oma zei altijd dat goedkoop duurkoop is, en ik denk dat ze mijn tijd in die berekening zou meenemen. Het scannen van een pakje billendoekjes levert je ongeveer vijf cent op. Vijf glimmende stuivers.

En je staart je blind om een alfanumerieke code van twintig tekens te lezen, gedrukt in vage, lichtblauwe inkt op een kreukelige, reflecterende plastic wikkel van die doekjes. De scanner van de app leest de codes van de doekjes nooit goed, dus je moet ze handmatig intypen. Ik heb mezelf een keer getimed. Het kostte me drie minuten om de code goed in te typen omdat de '8' op een 'B' leek. Ik had twee Etsy-bestellingen kunnen inpakken in de tijd die het me kost om een stuiver te verdienen aan de verpakking van billendoekjes. De rekensom klopt gewoon niet voor een werkende moeder op het platteland van Texas.

Wat dokter Miller me echt vertelde over de helse rode luieruitslag

De app stuurt maar wat graag pushmeldingen over de gezondheid van je baby en raadt je aan hun duurste "sensitive" productlijn te kopen om de billetjes van je baby gaaf te houden. Maar ik denk terug aan de tijd dat Wyatt die vreselijke, blaarvormende huiduitslag had, waardoor hij gilde telkens als er een billendoekje in zijn buurt kwam. Ik raakte in paniek en nam hem mee naar dokter Miller, onze kinderarts.

Dokter Miller keek één keer naar de vuurrode billetjes van mijn arme kind, zuchtte, en vertelde me dat geen enkele chique, met lotion doordrenkte luier dit zou oplossen als de huid niet kon ademen. Hij zei dat ze helemaal droog houden het belangrijkste is, wat waarschijnlijk betekent dat je ze constant moet verschonen of ze met blote billen moet laten rondrennen. Hij mompelde iets over de wetenschap van pH-waarden en chemische irriterende stoffen die de warmte vasthouden tegen de huid, wat ongelooflijk officieel klinkt maar waarschijnlijk gewoon betekent dat de menselijke huid er niet op gebouwd is om twaalf uur per dag in een synthetisch chemisch moeras te zitten.

Zijn advies was om gewoon een tijdje water en een zacht washandje te gebruiken, en hem uit dat strakke plastic te halen. Dat is eigenlijk het moment waarop ik de manier waarop ik ze aankleedde ging veranderen. Ik besefte dat ik ze in stijve, oncomfortabele kleertjes propte over enorme wegwerpluiers heen. Ik ben de tweeling uiteindelijk de biologisch katoenen rompertjes van Kianao gaan aantrekken omdat de rekbaarheid van de tricot stof bizar goed is. Ze passen eerlijk gezegd ook perfect over een dikke wasbare luier als je die kant op wilt gaan, en bovendien ademt het katoen zo veel beter dan de goedkope synthetische stoffen die ik bij de grote ketens kocht. Ze blijven ook veel beter mooi na het constante wassen dat gepaard gaat met een flinke luieruitslag.

Over het ontsnappen aan de plastic-cyclus gesproken, als je helemaal klaar bent met de eindeloze 'spuitluier-en-uitslag'-routine, zijn de biologisch katoenen basics van Kianao echt een geschenk uit de hemel voor de gevoelige huid.

De app probeert echt véél te veel te doen

Er zit ook nog een of andere gratis slaaptracker en een videoserie over pufcursussen verstopt in het app-menu, maar eerlijk is eerlijk: als je een app voor luierkorting opent om uit te zoeken hoe je een baby uit je lichaam moet persen, hebben we veel grotere problemen om op te lossen.

De wegwerp-cyclus doorbreken (of op z'n minst verstoppen)

Dit is de realiteit waarvan ik wou dat ik je zes maanden geleden bij je schouders kon pakken en kon laten inzien: je hoeft hun spelletje niet mee te spelen. De loyaliteits-app is ontworpen om je het gevoel te geven dat je geld verliest als je niet hun specifieke merk wegwerpluiers koopt. Het is een psychologische valstrik.

Weet je wat er gebeurt als je zes maanden lang geen code scant? Ze wissen gewoon je hele saldo. Poef. Weg. Net als de spijkerbroek van voor mijn zwangerschap. Als je vergeet om mee te draaien in hun ecosysteem, verlies je alles wat je hebt verdiend door urenlang met samengeknepen ogen naar plastic wikkels te turen.

Ik ben gaan kijken naar wat de Zwitsers doen, want die lijken alles perfect voor elkaar te hebben met hun ongerepte bergen en duurzame levensstijl. Zij besteden hun dinsdagavond in ieder geval niet aan het doorspitten van het badkamerafval op zoek naar een barcode. De eenmalige investering voor een paar goede wasbare luiers of het overstappen op een composteerbaar abonnement voelt in eerste instantie zwaar, maar het doorbreekt de cyclus volledig. Je stopt met het najagen van centen. Je stopt met je zorgen maken over verlopende spaarpunten.

En als je toch wegwerpluiers blijft gebruiken omdat drie kinderen onder de vijf al een heel circus is en je soms gewoon wat gemak nodig hebt (wat volkomen logisch is, geen oordeel hier), laat die gigantische kartonnen dozen dan in ieder geval niet de inrichting van je babykamer verpesten. Ik kocht uiteindelijk een opbergmand voor de babykamer van Kianao waar precies één gigantisch pak luiers in past. Het verbergt het lelijke plastic en nog belangrijker: het verbergt de kleine scancodes, zodat ik niet in de verleiding kom om mijn avond te verdoen met ze in mijn telefoon te typen. Ik heb ook hun merinowollen babydeken geprobeerd om over de schommelstoel te leggen. Eerlijk gezegd is hij 'gewoon oké' als je in Texas woont, waar het in oktober nog bloedheet is, maar het ziet er wel ongelooflijk chic uit als hij over de rand van het ledikantje hangt, en dat is ook wat waard.

Dus alsjeblieft, Jess uit het verleden. Verwijder die app. Gooi de wikkels in de prullenbak waar ze thuishoren. Geef je baby's een kus, en om alles wat je lief is: verstop die groene stift.

Als je er klaar voor bent om te stoppen met het najagen van die zakelijke kortingsbonnen en wilt investeren in dingen die echt meerdere kinderen meegaan, neem dan eens een kijkje bij de duurzame babycollectie van Kianao. Je gezond verstand (en je duimen) zullen je dankbaar zijn.

Vragen die ik om 2 uur 's nachts in paniek heb gegoogeld

Verlopen die luier-app punten echt?

Ja, met alle respect voor hun commerciële hartjes, de punten verdwijnen als sneeuw voor de zon als je zes maanden lang geen nieuwe code scant of iets inwisselt. Het is hun manier om je te dwingen te blijven kopen en scannen. Als je even pauzeert voor zindelijkheidstraining en er tijd zit tussen je volgende baby, open je de app en zie je een dikke vette nul.

Kan ik nog steeds Amazon- of Target-cadeaukaarten krijgen?

Nee. Ze hebben ons die vreugde begin 2023 rechtstreeks uit handen gerukt. Tenzij ze het als door een wonder weer terugdraaien, is je enige optie nu om je punten om te zetten in kortingsbonnen voor nog meer van hún luiers en doekjes. Je verdient eigenlijk winkeltegoed voor een winkel waar je nooit in gevangen wilde zitten.

Waar staat de code op de verpakkingen van billendoekjes?

Hij is meestal aan de binnenkant van het klepje geprint, of vlak onder de plastic sluiting, en is bijna altijd gedrukt in de lichtste blauwe dot-matrix inkt die je je kunt voorstellen. De helft van de tijd scheurt de sticker toch als je de doekjes opent. Eerlijk gezegd, voor de vijf cent die het je oplevert: doe gewoon alsof hij niet bestaat.

Voorkomt de maattabel in de app spuitluiers?

De app heeft een "Perfect Fit" tracker waar je het gewicht van je baby invoert, die je vervolgens vertelt of je een maat groter moet nemen. Het is oké, neem ik aan, maar dokter Miller vertelde me dat baby's zo verschillend gebouwd zijn dat het gewicht maar de helft van het verhaal is. Als je kind drie dagen op rij spuitluiers heeft tot in zijn nek, koop dan gewoon de volgende maat. Daar heb je geen app voor nodig om je dat te vertellen.

Kan ik een doos scannen die ik zes maanden geleden heb gekocht?

Meestal wel, als je de sticker nog in het karton kunt vinden. Maar pas op, want sommige van die gigantische voordeeldozen hebben meerdere stickers aan de binnenkant van de verschillende verpakkingen, en je gooit ze heel gemakkelijk per ongeluk weg. Niet dat ik je aanmoedig om door de papierbak te gaan spitten, natuurlijk.