De absolute waarheid over die lelijke babyfoto's die we allemaal verstoppen

Ik zat daar in het ziekenhuisbed, in een ziekenhuishemd dat op de een of andere manier aan de achterkant helemaal was losgeraakt, met letterlijk mijn eerstgeboren kind in mijn armen. Mijn man, Mark—die normaal gesproken absoluut geen filter heeft—was muisstil terwijl hij zijn telefoon ophield om me het scherm te laten zien. We hadden net de marathon van de bevalling overleefd, het zweet stond op mijn voorhoofd, ik had een lauw glas ginger ale in mijn ene hand, en ik keek naar dat kleine fotovoorbeeld op het scherm. En mijn eerste gedachte, mijn allereerste stiekeme gedachte als kersverse moeder die naar de eerste officiële babyfoto van haar kind keek was: Oh god, ze lijkt op een gekneusde aardappel.

Echt waar. Maya was paars. Ze was bedekt met een soort raar, wit, kazig spul. Haar hoofd had de vorm van een verkeerspion omdat ze drie uur lang vast had gezeten in het geboortekanaal, en haar ogen waren zo gezwollen dat ze leek op een gepensioneerde bokser die net een gevecht van twaalf rondes had verloren. Mark perste er een glimlach uit en fluisterde: "Ze is... prachtig?" en we staarden elkaar allebei in een soort doodenge stilte aan.

Want niemand waarschuwt je hiervoor. We zijn compleet gehersenspoeld door de esthetiek van Instagram. We geloven dat zodra een kind wordt geboren, het tevoorschijn komt als een mollig, blozend babymodel, direct klaar voor een fotoshoot in sepia. Maar de grootste, best bewaarde mythe van modern ouderschap is dat alle pasgeborenen direct beeldschoon zijn. De realiteit is dat we allemaal een verborgen mapje op onze telefoon hebben, vol met spectaculair ongelukkige foto's van onze kinderen waarop ze eruitzien als woedende, gerimpelde aliens.

De verpletterende, stiekeme schuldgevoelens over de niet-zo-schattige baby

Drie weken lang, nadat we Maya mee naar huis namen, voelde ik me de allerslechtste moeder op aarde. Elke keer als ik naar haar keek, hield ik zielsveel van haar, maar ik wist ook objectief gezien dat ze geen schoonheidswedstrijden zou winnen. Ze had een blik waardoor het leek alsof ze constant mijn levenskeuzes aan het veroordelen was (wat overigens best terecht was).

Ik dacht dat er iets mis was met mijn hersenen. Je hoort toch die magische "liefde op het eerste gezicht" te ervaren, waarbij je kind het allermooiste wezen is dat je ooit hebt gezien? Maar ik was gewoon zó uitgeput. Ik overleefde op koude koffie en pure paniek, en maakte foto's van mijn baby waarop ze oprecht leek op een piepkleine Winston Churchill.

Maar goed, waar het om gaat: tijdens een nachtelijke voedingssessie om 3 uur 's nachts—want slapen is voor watjes—belandde ik in een enorme Google-rabbithole en stuitte ik op een echt onderzoek van het McLean Hospital, dat gelieerd is aan Harvard, dus dan weet je dat het klopt. Blijkbaar hebben mensen een ingebouwde, evolutionaire voorkeur voor "knappe" baby's. Onze oerhersenen zijn letterlijk geprogrammeerd om een voorkeur te hebben voor grote ronde ogen en bolle wangetjes, omdat dit gezondheid zou uitstralen of zoiets. De onderzoekers ontdekten dat de vrouwen in het onderzoek actief op knoppen klikten om de minder aantrekkelijke babyfoto's sneller van hun scherm te krijgen.

Dat ontdekken was oprecht de grootste opluchting van mijn leven. Het lag niet aan mij. Ik was geen vreselijk, ongevoelig monster van een moeder. Het is gewoon de biologie die ons voor de gek houdt. We fantaseren negen maanden lang over dit perfecte, engelachtige kindje, en dan geven ze ons een gillende, gezwollen kleine gremlin. Natuurlijk is er dan even een kortsluiting. Je hoeft je kind niet direct traditioneel knap te vinden om een goede ouder te zijn. De band ontstaat tijdens het wiegen om 4 uur 's nachts en de pure paniek om ze in leven te houden, niet door hoe ze eruitzien in een inbakerdoek.

Maar waarom zien ze er dan zo uit?

Toen we Maya voor haar eerste controle brachten, maakte ik zenuwachtig een grapje tegen dokter Aris—onze arts die het geduld van een heilige heeft—over haar, eh, unieke hoofdvorm. Hij lachte en vertelde me dat dit volkomen normaal was door de vervorming tijdens de geboorte. De schedelbotten van een baby zijn nog niet aan elkaar gegroeid, dus hun hoofdje kan letterlijk in elkaar gedrukt worden om door de uitgang te passen. Afschuwelijk om over na te denken, maar het verklaart wel die verkeerspion-look.

Hij legde ook uit dat het witte, kazige spul—ik geloof dat het vernix heet?—eigenlijk de ultieme, natuurlijke bodylotion is. Het beschermt hun huid in de baarmoeder, zodat ze niet in gigantische pruimen veranderen nadat ze negen maanden in vruchtwater hebben rondgedobberd. Tuurlijk, het verpest die net-uit-de-buik foto's, maar het is wel goed voor ze.

En de zwellingen! Oh mijn god, de bolle toetjes. Tussen het vasthouden van vocht door mijn infusen en het fysieke trauma van letterlijk uit een menselijk lichaam geperst worden, is het geen wonder dat ze er zo opgezwollen uitzien. Dokter Aris zei dat ze gewoon een paar weken nodig hebben om al dat extra vocht uit te plassen en de geboortezwellingen te laten zakken. Baby-acne is een heel ander verhaal waar ik niet eens de energie voor heb om op in te gaan, maar laten we zeggen dat week drie meestal een behoorlijk hobbelige rit is.

Mijn favoriete tactische afleidingsstrategie

Hier is mijn ultieme, ietwat gestoorde overlevingstip voor de ongemakkelijke pasgeboren fase: trek ze iets aan wat zo belachelijk schattig is, dat niemand eigenlijk naar hun gezichtje kijkt.

Ik meen het serieus. Als familieleden om foto's van Maya vroegen tijdens haar piek "chagrijnige oude man"-fase, zette ik tactische outfits in. Mijn absolute favoriet hiervoor was de Biologisch Katoenen Babyromper met Ruches. De kleine ruches op de schouders zijn echt de allerbeste afleiding die je je kunt wensen. Mensen keken naar de foto en zeiden meteen: "Oh wauw, kijk die mouwtjes!" in plaats van te benoemen dat haar neusje nog steeds plat tegen één kant van haar gezicht gedrukt zat.

Bovendien is het biologische katoen zó zacht. Toen haar huidje begon te vervellen—waarbij ze op een slang in de rui lijken, wat overigens nog zo'n leuke verrassing is waar niemand je voor waarschuwt—irriteerde dit rompertje haar huid helemaal niet. Er zit wat rek in, dus ik hoefde niet te worstelen met een gillende aardappel om het over haar puntige hoofdje te krijgen. Door de envelophals kon ik de romper ook naar beneden over haar lichaam uittrekken toen ze, onvermijdelijk, een spuitluier had die alle wetten van de natuurkunde tartte. Serieus, ik heb hem in drie kleuren gekocht, puur zodat ik altijd een afleidings-outfit klaar had liggen voor FaceTime-gesprekken met mijn schoonmoeder.

Als je midden in de vervellende-slang-fase zit en gewoon goede, ademende basics nodig hebt die er niet uitzien als een explosie van tekenfilmfiguren, kijk dan eens naar de biologisch katoenen babykleding van Kianao. Het is een redder in nood als je gewoon de dag probeert door te komen.

Omgaan met familieleden die "de gelijkenis" proberen te zien

Dit is mijn absolute, grootste ergernis. Waarom staan familieleden erop om naar een baby van twee dagen oud te staren, die er op dat moment uitziet als een gerimpelde duim, en te bepalen op wie uit de familie ze lijken?

Mijn tante kwam op kraamvisite toen Leo vier jaar later werd geboren. Leo was een flinke baby, bijna vier kilo, en hij had zoveel spek op zijn gezichtje dat hij letterlijk zijn ogen niet helemaal kon opendoen. Hij zag eruit als een maffiabaas die een onbetaalde schuld aan het beoordelen was. En mijn tante boog zich over zijn wiegje, kneep haar ogen samen, en zei: "Ik denk dat hij het wenkbrauwbot van Mark heeft... maar absoluut jouw kin, Sarah."

HIJ HEEFT MIJN KIN NIET, BRENDA. HIJ HEEFT HELEMAAL GEEN KIN. HIJ IS EEN NEKLOOS KLOMPJE VAN SCHATTIGE WOEDE.

Ik begon maar gewoon te knikken en aan mijn koffie te nippen. Dat is zo veel makkelijker dan proberen uit te leggen dat de gelaatstrekken van een baby op dit moment nog compleet in de kreukels liggen. Ze lijken op niemand. Ze lijken op baby's. Als jij de vriendin of het familielid bent dat op kraamvisite gaat bij een kersverse moeder: alsjeblieft, in vredesnaam, stop met proberen uit te vogelen of de baby de neus van de opa heeft. Zeg gewoon: "Kijk die kleine vingertjes!" of "Wat een geweldige outfit!" Dat haalt de druk van de ketel bij de ouders, die stiekem bang zijn dat hun kind voor altijd op een woedende tuinkabouter zal lijken.

De lelijke tandjes-fase (want het komt weer terug)

Precies wanneer ze eindelijk die perfecte fase bereiken rond de drie of vier maanden—wanneer de zwelling weg is, de ogen opengaan en ze beginnen te lachen en er eindelijk uitzien als de babyfoto's die je je had voorgesteld—beginnen de tandjes door te komen. En ineens verandert je prachtige, stralende baby in een hondsdolle, kwijlende bende met uitslag rond de mond en een constante blik van pure pijn.

Bij Leo was de tandjes-fase echt meedogenloos. Hij was een levende speekselfontein en kauwde constant op zijn eigen vuistjes totdat ze er rauw uitzagen. Ik probeerde uiteindelijk de Bubble Tea Bijtring van Kianao, puur omdat de vorm me aan het lachen maakte. En eerlijk? Het is prima. Het is schattig, de siliconen zijn voedselveilig en veilig, wat geweldig is want ik ben paranoïde als het om gifstoffen gaat, maar het is een klein beetje onhandig groot voor van die kleine handjes.

Leo gebruikte het vooral om ermee op de salontafel te meppen als een piepkleine holbewoner. Hij knabbelde wel af en toe op de kleine boba-balletjes als zijn kiezen hem echt dwarszaten, dus het hielp wel om zijn tandvlees wat te verzachten, maar hij vond het toch vooral leuk om het naar onze kat te gooien. Maar hé, hij kon zo in de vaatwasser, en op foto's zag hij er een stuk schattiger uit al kauwend op een klein siliconen bubble tea-bekertje, dan wanneer hij op mijn autosleutels zat te zuigen.

Als je iets zachters en praktischers zoekt voor de dagelijkse rommel, vooral wanneer ze drie outfits per dag onder kwijlen, dan is de Mouwloze Babyromper van Biologisch Katoen ideaal om onder een slabbetje te dragen. Het is super ademend, waardoor ze niet van die vreselijke warmte-uitslag onder hun kin krijgen op de plek waar het kwijl zich ophoopt. Want niets verpest een schattige babyfoto sneller dan vurige, rode kwijluitslag.

De "glow up" accepteren

Kijk, de waarheid over babyfoto's uit die eerste paar weken is dat je het ongemak gewoon moet omarmen. Stop met proberen die vervellende huid weg te filteren. Stop met zoeken naar de perfecte hoek waardoor hun hoofdje perfect rond lijkt. Het zijn rare, zachte, herstellende kleine aliens, en dat is precies hoe het hoort te zijn.

Maya is nu zeven. Laatst keken we door de foto's op mijn telefoon en vonden we die allereerste ziekenhuisfoto. Die waarop ze lijkt op een gekneusde aardappel. En weet je wat? Ze vond het hilarisch. Ze wees naar haar eigen verfrommelde, woedende gezichtje en lachte totdat ze de hik kreeg.

De "glow up" is echt. Rond de derde of vierde maand worden ze lekker mollig, valt dat rare pasgeborenenhaar uit en groeit het normaal terug, trekt de acne weg en krijg je eindelijk die Instagram-waardige baby. Maar eerlijk gezegd koester ik die vroege, lelijke foto's inmiddels een beetje. Ze herinneren me aan de absolute chaos van die eerste dagen. Ze zijn echt. Ze zijn rommelig. Ze zijn het bewijs dat we allebei de moeilijkste overgang van ons leven hebben overleefd.

Dus bewaar die rare foto's. Verstop ze in een apart mapje als het moet, maar bewaar ze. Op een dag kijk je terug en realiseer je je dat achter dat puntige hoofdje en die gezwollen ogen, dit precies het moment was waarop je hele wereld voor altijd veranderde.

Als je jouw kleine aardappel wil aankleden in iets waar je blij van wordt, terwijl je wacht tot hun gezichtje een beetje bijtrekt, bekijk dan zeker de babykleding van Kianao voordat we hieronder aan de rommelige vragen beginnen.

De rommelige vragen die we stiekem allemaal stellen

Is het volkomen normaal om mijn pasgeboren baby een beetje lelijk te vinden?
Oh mijn god, JA. Echt, schreeuw-het-van-de-daken-ja. Het is het meest voorkomende, minst besproken onderwerp van het moederschap. Je bent uitgeput, je hormonen gieren alle kanten op en je hebt net een gezwollen, gerimpelde vreemdeling in je armen gedrukt gekregen. Het schuldgevoel zal je proberen op te vreten, maar negeer het. Hoe knap jouw baby is, heeft absoluut niets te maken met hoeveel je van ze houdt of hoe goed je als ouder bent. Geef het een paar weken, ik beloof je dat ze er menselijk uit beginnen te zien.

Wanneer beginnen baby's er echt schattig uit te zien?
Vanuit mijn uiterst onwetenschappelijke ervaring met mijn twee kinderen, gebeurt de echte magie rond de grens van 3 maanden. De zwellingen van de geboorte zijn helemaal verdwenen, hun schedeltje is mooi rond geworden, ze hebben heerlijk mollig babyvet gekregen en die rare baby-uitslag is meestal wel weggetrokken. Bovendien beginnen ze bewust te lachen! Een baby die naar je lacht, is direct 1000% schattiger dan een baby die je nors aankijkt alsof je hem nog geld schuldig bent.

Waarom is het hoofdje van mijn baby zo raar gevormd?
Als je ze eruit hebt geperst, heeft hun hoofdje zich letterlijk moeten vormen om door je bekken te passen. Het is een biologische ontwerpfout/wonder. Dokter Aris vertelde me dat de schedelbotten tijdens de geboorte over elkaar heen schuiven, zodat het hoofdje in kan krimpen. Als er een vacuümpomp of verlostang is gebruikt, kan het er zelfs nog dramatischer uitzien. Meestal trekt het vanzelf mooi rond in de eerste weken of maanden. Zet ze gewoon een zacht mutsje op en probeer er niet te veel naar te staren.

Moet ik de foto's van mijn baby bewerken voordat ik ze naar familie stuur?
Ik bedoel, je moet doen wat goed voelt, maar eerlijk? Nee. Ik probeerde een keer een gladstrijk-filter op een van Leo's foto's met baby-acne, en uiteindelijk zag hij eruit als een doodenge AI-pop. Stuur gewoon die rommelige foto's met een grappig bijschrift als "mijn kleine, chagrijnige oude mannetje" en laat de familie het er maar mee doen. Als Brenda wil klagen over de vernix op de foto, krijgt Brenda geen foto's meer.

Wat is dat witte spul dat overal op ze zit in de verloskamer?
Vernix caseosa! Het is een soort ingebouwde, dikke bodylotion die ze ontwikkelen in de baarmoeder. Het lijkt op roomkaas, wat best ranzig is om over na te denken als je een kus op hun hoofdje geeft, maar het is ontzettend goed voor hun huidbarrière. De meeste ziekenhuizen wassen het er tegenwoordig niet eens meer direct af, omdat het helpt bij de overgang naar de droge lucht buiten de baarmoeder. Laat het gewoon intrekken en accepteer dat de foto's van de eerste 48 uur een ietwat kazige baby zullen bevatten.