De waarheid over de Ikea kinderstoel: zithouding, verstikkingsgevaar & schoonmaken

Mijn schoonmoeder wilde dat ik een met leer beklede kinderstoel op mijn wensenlijstje zette die meer kostte dan mijn eerste auto. Mijn vriendin, die ergotherapeut is, dreef me tijdens een brunch in het nauw om me uit te leggen dat elke babystoel zonder een perfect verstelbare, massief eiken voetenplank mijn kind een levenslange kaakinstabiliteit zou garanderen. En toen wees mijn buurvrouw gewoon naar haar terras, waar een grijze plastic emmer in de regen stond, en vertelde me dat ik 'dat Zweedse ding van twintig piek' moest kopen.

Ik kocht dat Zweedse ding van twintig piek. Omdat ik praktisch ben ingesteld en, eerlijk gezegd, een beetje gierig. Een IKEA-kinderstoel vinden in het huis van een millennial is zoiets als een hartslag vinden bij een levend persoon. Het hoort er gewoon te zijn.

Luister, niemand bereidt je voor op de enorme hoeveelheid eten die een baby doodleuk in zijn eigen bovenbenen smeert, terwijl hij je strak blijft aankijken zonder te knipperen.

Het zou geen universitaire studie moeten vergen om te bedenken waar je ze 'vastzet' terwijl ze dit doen. Maar er is een groot verschil tussen wat handig is om zoete-aardappelpuree weg te vegen en wat daadwerkelijk veilig is voor hun groeiende lijfje.

Het grote voetensteun-debat van onze generatie

Dit is het punt waar de medische realiteit botst met goedkoop plastic. De Antilop is in feite een emmer met vier metalen poten erin geramd. Er zit geen voetensteun op.

Mijn kinderarts hintte er vaag op dat zonder voetjes stevig op een vaste ondergrond, een baby moeite heeft om zijn core te stabiliseren. Ze mompelde iets over hoe rompstabiliteit direct invloed heeft op kaakstabiliteit, wat op zijn beurt de kans verkleint dat ze stikken in een verdwaald stukje broccoli.

Combineer dat met mijn eigen vage herinneringen uit de verpleegkunde-opleiding over luchtwegbeheer, en het klinkt eigenlijk best logisch. In het ziekenhuis gaven we nooit eten aan een onderuitgezakte, onstabiele patiënt. Als je je romp niet kunt schrapzetten, wordt slikken een chaotische gok.

Dus een baby van zes maanden in een voorgevormde plastic kuip van negentig graden stoppen, waar de beentjes vrij bungelen in de leegte, is waarschijnlijk niet het beste idee. Ze zien eruit alsof ze zijn vastgesnoerd in een achtbaan waar ze de minimale lengte niet voor hebben.

Uiteindelijk kocht ik een opblaasbaar steunkussen om mijn zoontje rechtop te houden, zodat hij niet opzij zou hangen als een dronken man aan de bar. Daarna ben ik op internet gedoken en heb ik een houten voetensteun gekocht die je aan de metalen poten kunt klemmen.

Als je er echt de puf niet meer voor hebt, zou je waarschijnlijk ook gewoon een zware fitness-elastiek (resistance band) tussen de twee voorste poten kunnen spannen. Dan hebben ze in ieder geval íets semi-stevigs om hun kleine voetjes tegenaan te duwen als ze slikken.

De struikeldraden en de illusie van het tuigje

Het tuigje is een driepuntsgordel in plaats van een vijfpunts-systeem over de schouders. Dat betekent eigenlijk dat je nooit je rug kunt toekeren, tenzij je wilt zien hoe je peuter eruitziet als hij probeert te basejumpen op de keukentegels.

Maar het échte veiligheidsrisico zijn de poten van dit ding.

Ze staan in een hoek naar buiten die elk ruimtelijk inzicht tart. Ik heb mijn teen zo vaak gestoten aan de linkerachterpoot van deze stoel, dat het me oprecht verbaast dat mijn voet er nog niet is afgevallen.

Het lijkt wel of de ontwerpers wisten dat het zitje te klein was om om te vallen, en dat maar compenseerden door een soort struikeldraad-systeem te creëren voor uitgeputte ouders met wasmanden. Jij zult erover struikelen, je partner zal erover struikelen, en je moeder zal erop schelden elke keer als ze op visite komt.

Waarom het eetblad klinkt als een brekend bot

De belangrijkste reden waarom we állemaal deze specifieke stoel kopen, is het schoonmaken.

Stoffen kinderstoelen zijn een dure oplichting. Ik heb mijn zus ooit drie kwartier lang zien proberen om opgedroogde havermout uit de gestikte naden van een superluxe stoel te schrapen. Het was een tragische verspilling van een zaterdag.

Deze goedkope plastic kuip heeft nul verborgen kiertjes. Je veegt het gewoon schoon met een natte doek. Of, als de situatie echt uit de hand loopt met een bord spaghetti, druk je de metalen knopjes in, haal je de poten eraf en sleep je het hele zitje zó de douche in.

Het is een prachtige, bijna brutalistische benadering van eethygiëne.

Maar het eetblad eraf halen is een oefening in brute kracht. De eerste keer dat ik het probeerde te verwijderen om het in de gootsteen te wassen, trok ik zo hard dat ik dacht dat mijn schouder uit de kom schoot. Wanneer het eindelijk loslaat, klinkt er een oorverdovende plastic 'krak' die door het hele huis galmt en je doet denken dat je het ding zojuist in tweeën hebt gebroken.

Probeer het eetblad in ieder geval niet te verwijderen terwijl er een baby in de stoel zit, want daar schrikken ze van en het is volkomen onnodig.

Laat het blad er gewoon permanent op zitten en laat je kind van bovenaf in het zitje zakken alsof je een heel erg kronkelende kanonskogel laadt.

Dingen om op dat gladde plastic te plakken

Omdat je opgescheept zit met een enorm en glad plastic oppervlak als eetblad, heb je wanhopig behoefte aan bordjes die zich vastzetten. Anders geef je je kind eigenlijk gewoon een frisbee vol met hummus.

Ik gebruik voor de échte maaltijden uitsluitend het siliconen babybordje in de vorm van een beer.

Ik geef toe dat ik het in eerste instantie kocht omdat de zachte kleuren er niet voor zorgden dat mijn keuken leek op een ontplofte peuterspeelzaal, maar de ware magie is de zuignap aan de onderkant.

Als je het plastic eetblad even afveegt zodat het licht vochtig is, en je drukt dit bordje precies in het midden vast, versmelt het met het oppervlak alsof het is vastgelast. Mijn zoontje is eens een volle tien minuten bezig geweest om het aan de berenoortjes los te wrikken, voordat hij het opgaf en daadwerkelijk zijn pasta ging opeten. Het is gemaakt van zwaar, voedselveilig siliconen dat onverwoestbaar aanvoelt, en ik gooi het elke avond in de vaatwasser zonder dat het zo'n rare zeepsmaak opneemt.

Ik kocht ook het siliconen berenkommetje met zuignap, omdat ik dacht dat we een dieper schaaltje nodig hadden voor de havermout.

Het is een prima ding. De zuignap werkt net zo goed.

Maar eerlijk gezegd is de diepte een beetje onhandig voor een beginner met een lepel, en mijn zoontje raakt gefrustreerd als hij rond de gebogen randen probeert te scheppen. De helft van de tijd buigt hij gewoon voorover en probeert hij de havermout rechtstreeks uit de kom op te slurpen als een zwerfkat. Voor droge snacks is het perfect, maar voor kliederige maaltijden geef ik veruit de voorkeur aan het vakjesbord.

Wanneer het berenbord in de vaatwasser zit, pakken we het siliconen kattenbordje erbij.

Het is van exact hetzelfde 'kogelvrije' siliconen gemaakt, maar het ontwerp met de snorharen zorgt voor net iets andere vakjes. De kleinere oor-gedeeltes zijn echt briljant voor een klein kloddertje pindakaas, zonder dat het doorlekt naar de droge crackers in het hoofdvak. Want geloof me, als het natte eten het droge eten raakt, doet mijn peuter alsof ik hem net vergif heb geserveerd.

Als je er ook zo klaar mee bent om je met liefde bereide biologische maaltijden op het linoleum te zien belanden, bekijk dan onze voedingscollectie voor siliconen bordjes die écht blijven staan waar je ze neerzet.

De peuter-dijenval overleven

Uiteindelijk is de wittebroodsweken-periode voorbij.

Volgens de handleiding is de stoel geschikt tot zo'n 15 kilo, maar in werkelijkheid stop je met het gebruik op de dag dat de bovenbenen van je kind vast komen te zitten in de beengaten. Een schreeuwende peuter uit een plastic emmer trekken terwijl de héle stoel met ze meelift, is een opvoed-mijlpaal die ik liever niet wil herhalen.

Maar je kunt ze ook niet zomaar meteen doorschuiven naar je normale eetkamerstoelen.

Daar zijn ze nog te klein voor, dus eindigen ze knielend op de bekleding, gevaarlijk ver over de tafel leunend, terwijl ze hun melk rechtstreeks in hun eigen schoot morsen. IKEA maakt van die houten juniorstoelen die dit gat mooi overbruggen. Ze brengen je kind tot ellebooghoogte aan tafel én geven ze een stevige voetensteun.

Het verbeteren van de slechte zithouding, terwijl je bidt dat je pols niet breekt aan het eetblad, is pas de basis om te voorkomen dat die zuignapbordjes gelanceerd worden.

Voordat je weer een maaltijd serveert die volledig op de vloer belandt, scoor eerst een paar bordjes met zuignap om je eettafel-territorium veilig te stellen.

Rommelige vragen die ik over deze stoel krijg

Kan ik mijn baby van vier maanden al in de stoel zetten als ze hun hoofdje goed rechtop kunnen houden?
Luister, mijn moeder zette me flink onder druk om mijn zoon in een stoel te zetten zodra hij zijn hoofd omhoog hield. Maar zelfs met goede nekcontrole: als ze nog niet volledig zelfstandig op de grond kunnen zitten, zakken ze in deze gladde plastic emmer onderuit. Wacht tot ze echt stevig zitten, tenzij je wilt dat ze er onderuitgezakt en zielig bij zitten terwijl ze puree proberen door te slikken.

Is dat opblaasbare kussen echt nodig?
Ik probeerde het over te slaan om een tientje uit te sparen, maar mijn kind gleed telkens opzij alsof hij per ongeluk een core-workout aan het doen was. Het kussen vult gewoon die lege ruimte achter hun rug op. Zodra ze stevig genoeg zijn om zichzelf klem te zetten, kun je het laten leeglopen en voor altijd in de kast gooien.

Hoe krijg je het blad eraf zonder het hele huis wakker te maken?
Niet. Ik ben bloedserieus. Dat krakende geluid is onvermijdelijk door de manier waarop het dikke plastic om de metalen rand grijpt. Ik ben er na twee weken helemaal mee gestopt om het eraf te halen. Ik veeg het gewoon af met een natte schuurspons, daar ter plekke in de eetkamer, en vind het wel best.

Wat is de beste manier om de bordjes écht goed aan het blad te laten kleven?
Het blad heeft een hele lichte structuur die de zuignap soms verpest als het plastic kurkdroog is. Ik pak altijd een vochtige doek, veeg het blad schoon, en druk het siliconen bordje stevig aan terwijl het oppervlak nog een klein beetje nat is. Dat creëert een vacuüm dat zelfs mijn agressief sterke peuter niet kan verbreken.

Waarom kocht je een aparte voetensteun in plaats van hun beentjes gewoon te laten bungelen?
Heb je weleens een uur op een hele hoge barkruk gezeten zonder voetring? Je benen vallen in slaap en je onderrug begint te protesteren. Bij baby's voelt dat precies zo. Daarbij komt dat wanneer ze kokhalzen door een stukje banaan, ze iets nodig hebben om zich met hun voeten tegen af te zetten om het op te kunnen hoesten. Dat vond ik doodeng, en was voor mij reden genoeg om onmiddellijk een houten voetenplankje online te bestellen.