De waarheid over barnstenen kettingen en veilige babysieraden

Het is 2018 en ik sta in een vaag verlicht, naar wierook ruikend boetiekje in Brooklyn, in een yogabroek met een onbekende, harde vlek op de knie. Maya is zes maanden oud, krijst met een volume dat waarschijnlijk de lokale geluidsnormen overschrijdt, en ik duw wanhopig veertig dollar in de handen van de caissière voor een snoer van ongepolijste gele kralen. Mijn man, Dave, staat buiten op de stoep met twee lauwe havermelklattes in zijn handen, en kijkt me door de ruit aan alsof ik me zojuist bij een sekte heb aangesloten.

En dat had ik ook. Ik sloot me aan bij de Sekte van de Barnstenen Babyketting.

Als je al zes weken lang niet meer dan drie uur achter elkaar hebt geslapen en een prachtig gefilterde vrouw op het internet vertelt je dat het dragen van gefossiliseerde boomhars magisch de pijn van je baby absorbeert, dan vraag je niet om een wetenschappelijk onderbouwd artikel, je gooit gewoon je creditcard naar je scherm en bidt. Ik was ZO MOE. Ik had nog een levende das gekocht als iemand me had verteld dat het hielp tegen doorkomende tandjes. De caissière gaf me dit piepkleine babysieraad in een hennepzakje, en ik deed het meteen daar in de winkel om Maya's mollige, met kwijl bedekte nekje.

Spoiler alert: ze stopte niet met huilen. Sterker nog, ze probeerde de ketting gewoon op te eten, moest daarvan kokhalzen, ging nog harder huilen, en daardoor wilde ik op de stoeprand gaan zitten en de ogen uit mijn kop huilen boven mijn koude koffie.

De dag dat de kinderarts me op mijn plek zette

Twee dagen later hadden we onze standaard controle bij dokter Aris. Ik had de ketting bij Maya omgelaten, omdat ik ervan overtuigd was dat het 'barnsteenzuur' gewoon wat tijd nodig had om in haar bloedbaan te worden opgenomen. Dokter Aris, die me door elke paranoïde paniekaanval van een kersverse moeder heen heeft gesleept, keek één keer naar Maya's nek, zuchtte en vroeg me heel rustig waarom ik in vredesnaam een wurgkoord om mijn kind had gebonden.

Ik probeerde de 'internetwetenschap' uit te leggen. Echt waar. Ik brabbelde iets over lichaamswarmte en natuurlijke pijnbestrijding, en dokter Aris keek me alleen maar aan met een blik vol diep, empathisch medelijden. Ze legde uit dat het hele barnsteenverhaal eigenlijk één grote fabel is, en erger nog: ontzettend gevaarlijk. Ze vertelde me dat ze op de spoedeisende hulp baby's ziet die óf in hun slaap met die dingen zijn blijven haken aan de spijlen van hun ledikant, óf, God verhoede, het touwtje hebben gebroken en de kleine losse kraaltjes hebben ingeademd.

Mijn maag draaide zich om. Van die letterlijke moeder-schuldgevoel-misselijkheid. Daar zat ik dan, te proberen mijn kind te troosten, terwijl ik haar in feite aankleedde met een verstikkingsgevaar omdat ik te weinig had geslapen om nog helder na te kunnen denken. Oh, en dokter Aris noemde ook dat sommige baby's letterlijk een loodvergiftiging oplopen door die rare homeopathische magnetische bijtarmbanden omdat het goedkope metaal gifstoffen afgeeft. Echt doodeng, dus koop die alsjeblieft ook niet.

Omgaan met het schuldgevoel rondom familiestukken

Dus de barnsteen was verleden tijd, maar dat loste het bredere probleem van babysieraden niet op, wat een verrassend groot politiek mijnenveld is in mijn familie. De tante van Dave had Maya voor haar doop dit prachtige, traditionele gouden baby-armbandje gegeven. Het was beeldschoon, zwaar 14-karaats goud, en duidelijk bedoeld als erfstuk.

En dan had mijn eigen moeder ons ook nog dit piepkleine babykettinkje met een J eraan gegeven, dat ik zelf nog had gedragen als baby in de jaren negentig, wat in theorie schattig is, maar als je het sluitinkje van dichtbij bekijkt, lijkt het alsof het afknapt als je er net iets te hard naar ademt.

Ik voelde me zo ontzettend schuldig dat ik deze prachtige dingen in hun fluwelen doosjes liet liggen. Het gouden armbandje was relatief glad, maar dokter Aris had me op het hart gedrukt dat tot kinderen een jaar of drie zijn, sieraden eigenlijk uitsluitend iets voor speciale gelegenheden moeten zijn en je ze bovendien als een havik in de gaten moet houden. Ik neem aan dat massief goud beter is omdat het niet-reactief is en ze er geen nare uitslag van krijgen zoals van goedkoop nikkel, maar de fysieke gevaren blijven. Als het te los zit, glijdt het af en verdwijnt het in hun mond. Als het te strak zit, snijdt het de bloedsomloop in die kleine polsjes af. Je kunt het simpelweg niet goed doen.

Hoe dan ook, mijn punt is: we deden het gouden armbandje om bij Maya voor precies vier minuten tijdens een familiefotoshoot, ze probeerde er meteen op te kauwen als een soort metalen hondenbot, ik raakte in paniek, deed hem af, en nu woont het armbandje in een brandvrije kluis in onze kledingkast. Sorry, tante Maria.

Als je echt wil dat je kind mooi aangekleed is voor een feestje, worstel ze dan niet in zware accessoires die je tien minuten later toch weer af moet doen, maar kies kleding die dat effect al van zichzelf heeft. Voor Maya's eerste verjaardag lieten we de sieraden helemaal achterwege en trokken we haar gewoon de Romper met Vlindermouwtjes van Biologisch Katoen van Kianao aan. Het heeft van die prachtige kleine ruches waardoor het er ontzettend chic uitziet, maar het is stiekem gewoon superrekbaar biologisch katoen, zodat ze met haar gezicht vol in haar verjaardagstaart kon duiken en over de vloer kon rollen zonder dat ik me zorgen hoefde te maken dat er een kettinkje achter de tafelpunt zou blijven haken.

Wat écht helpt als er tandjes doorkomen

Toen ik eenmaal accepteerde dat magische sieraden ons niet gingen redden, moest ik op zoek naar veilige dingen waar mijn kinderen wél op konden kauwen. Tegen de tijd dat Leo drie jaar later werd geboren, had ik mijn 'geitenwollensokken'-boetiekfase helemaal achter me gelaten en zocht ik uitsluitend nog naar dingen die groot, onverwoestbaar en makkelijk schoon te maken waren.

Als je te maken hebt met een kauw-monster met doorkomende tandjes dat op alles in het zicht wil bijten, moet je in principe gewoon die risicovolle kralenkettingen weggooien, ze een koud stuk siliconen in hun handen drukken en proberen te onthouden dat deze fase uiteindelijk voorbijgaat, voordat je helemáál gek wordt.

Bij Leo was de Panda Bijtring onze absolute redding. Ik kan niet genoeg benadrukken hoezeer dit kleine siliconen beertje mijn verstand heeft gered. Het is helemaal plat, dus voor zijn onhandige knuistjes van vier maanden oud was het supermakkelijk vast te pakken, en hij kauwde gewoon urenlang geobsedeerd op de oortjes van de panda. Ik legde het 's nachts altijd in de koelkast naast mijn ijskoffie, dus tegen de ochtend als hij jengelig en met opgezwollen tandvlees wakker werd, kon ik hem gewoon dit heerlijk koude, BPA-vrije kauwspeeltje geven. En het mooiste is: je gooit hem gewoon in de vaatwasser. Geen rare touwtjes, geen verstikkingsgevaar, gewoon directe verlichting.

Als je de gevaarlijke accessoires de deur uit doet en gewoon veilige spullen zoekt voor doorkomende tandjes, neem dan eens een kijkje bij de collectie biologische baby essentials van Kianao.

Ik moet wel zeggen dat niet elk speeltje perfect werkt voor doorkomende tandjes. Ik had voor Leo ook de Zachte Baby Bouwblokken Set gehaald, met het idee dat hij daar mooi op kon kauwen omdat ze van zacht rubber zijn. Eerlijk gezegd? Ze waren slechts 'oké' als bijtspeelgoed, omdat ze toen hij heel klein was nog wat te lomp voor zijn mondje waren. Maar ze werden uiteindelijk wel zijn absolute favoriete badspeeltjes omdat ze drijven en water spuiten, dus ach, we gebruiken ze nog steeds elke avond in bad.

Het gevaar van mijn eigen sieraden

Hier is iets waar niemand je voor waarschuwt: zelfs als je besluit je baby geen sieraden te laten dragen, moet je compleet heroverwegen wat je *zelf* draagt.

Ik droeg altijd elke dag van die grote, dunne gouden ringoorbellen. Dat was echt mijn ding. Op een middag, toen Leo zo'n acht maanden oud was, had ik hem op mijn heup terwijl ik de voordeur probeerde open te maken. Hij zat in die grijperige, alles-vastpakken-fase, en zijn kleine vingertjes haakten perfect in mijn rechteroorbel. Voordat ik ook maar kon reageren, dook hij achteruit naar een passerende hond, en nam de oorbel met zich mee.

Oh god, de pijn. Ik gilde het letterlijk uit. Hij scheurde mijn oorlel niet helemaal door, maar het bloedde wel, en ik moest in de gang op de grond gaan zitten met een heel glas water, puur om te stoppen met trillen. Toen Dave thuiskwam vond hij mij, koelend met een zak diepvrieserwtjes op mijn oor, terwijl Leo vrolijk met een houten lepel op de vloer sloeg.

Daarna ben ik helemaal gestopt met hangende sieraden. Ik ben overgestapt op kleine knopjes en droeg helemáál geen kettingen meer, totdat hij ongeveer naar de kleuterschool ging. Baby's zijn ijzersterk en hun grijpreflex is geen grapje. Als je een lange ketting of kroonluchter-oorbellen draagt, zullen ze die vinden, en zullen ze eraan trekken.

Navigeren door de discussie over gaatjes schieten

Ik kan het niet over babysieraden hebben zonder gaatjes schieten aan te stippen, want ook dat is weer zo'n onderwerp waar iedereen een extreem sterke mening over heeft. In sommige culturen krijgen baby's gaatjes voordat ze überhaupt het ziekenhuis verlaten. In andere culturen wacht je tot ze tieners zijn.

Ik stelde deze vraag aan dokter Aris, omdat Dave's familie maar bleef vragen wanneer Maya gouden knopjes zou krijgen. Mijn kinderarts zei kortweg dat áls we het wilden doen, we moesten wachten tot na haar eerste ronde tetanusvaccinaties (rond 2 tot 6 maanden), en dat we bijna religieus secuur moesten zijn met schoonmaken omdat het immuunsysteem van baby's zo kwetsbaar is. Ik begreep dat de grote regel is dat je schroefoorbellen moet gebruiken, die je letterlijk op het pinnetje vastschroeft, zodat ze niet kunnen worden losgetrokken en ingeslikt, én ze prikken niet achter het oortje als de baby slaapt.

Uiteindelijk besloten we te wachten. Ik kon simpelweg de spanning er niet bij hebben om 'geïnfecteerde oorlellen schoonmaken' toe te voegen aan mijn toch al zo overweldigende lijst met dagelijkse klusjes. Bovendien had Maya de vreselijke gewoonte om agressief met de zijkant van haar hoofdje tegen het matras te wrijven als ze moe was, en ik zag de oorbellen al vast blijven haken aan het hoeslaken.

Ouderschap is in de basis gewoon een eindeloze reeks risicoanalyses waarbij je eigenlijk geen flauw idee hebt wat je doet, continu aan jezelf twijfelt en alleen maar probeert om iedereen in leven te houden tot het bedtijd is.

Voordat we toekomen aan de poging van mijn compleet chaotische brein om jullie meest gestelde vragen te beantwoorden: als je op zoek bent naar dingen die je kind wél veilig in zijn mond kan stoppen zonder dat jij een hartverzakking krijgt, snuffel dan eens door de bijtspeeltjes van Kianao en bespaar jezelf een hoop stress.

Mijn chaotische antwoorden op jullie vragen over sieraden

Kan mijn baby niet gewoon even een kettinkje om voor een snelle foto?

Nou ja, ja, als je echt de hele tijd de camera vasthoudt en er met je neus bovenop staat. Dat deden we ook met Maya's gouden armbandje. Maar de seconde dat de camera uitgaat: afdoen. Ze zijn zo vlug, en één seconde je omdraaien om een babydoekje te pakken is genoeg om aan een ketting te rukken en hem te breken. Het is dat koude zweet gewoon niet waard.

Wat als mijn baby een kraaltje van een kapotte ketting inslikt?

Als ze een plastic of houten kraaltje inslikken, zit je in principe de komende dagen op 'poep-wacht' om te checken of het er weer uitkomt, maar je moet dan alsnog direct de dokter bellen. Als ze iets magnetisch óf een batterij inslikken: GA NU NAAR DE SPOEDEISENDE HULP. Ik snap de wetenschap erachter niet helemaal, maar dokter Aris legde uit dat magneten elkaar via de darmwand kunnen aantrekken en zo letterlijk weefsel kunnen laten afsterven. Dat is een absoluut medisch spoedgeval. Hou ze gewoon weg bij magnetische sieraden, punt uit.

Hoe vertel ik mijn schoonmoeder netjes dat we haar erfstukken niet gaan gebruiken?

Geef de dokter de schuld. Geef altijd de kinderarts de schuld. Ik zei letterlijk tegen Dave's tante: "Och jeetje, we zijn zó dol op dit armbandje, maar dokter Aris is echt zo streng, we mogen tot ze een peuter is absoluut niets om haar polsjes doen!" Mensen gaan met jóu nog wel de discussie aan, maar zelden met een strenge medisch specialist. Stop de sieraden vervolgens in een mooi lijstje in de babykamer, zodat ze wel zien dat het gewaardeerd wordt, ook al dragen ze het niet.

Zijn siliconen kauwkettingen wel veilig als ík ze draag?

Die grove siliconen kettingen die mama's dragen zodat hun baby's erop kunnen kauwen zijn absoluut veiliger dan wanneer de baby ze draagt, maar heel eerlijk? Ik vond ze supersirritant. Leo rukte alleen maar aan mijn nek en ik kreeg er hoofdpijn van. Ik gaf hem liever gewoon een los siliconen bijtspeeltje, dat hij zelf kon draaien zonder mij in dat proces te wurgen.