Ik stond om drie uur 's nachts op blote voeten op de ijskoude keukentegels in dat verschrikkelijke netbroekje uit het ziekenhuis en een voedingsbeha die volledig rook naar zure melk en pure wanhoop. Het was november, dus het huis was ijskoud, en ik hield met trillende handen een piepklein plastic medisch spuitje vast. Ik probeerde precies vijf milliliter afgekolfde colostrum af te meten voor mijn vier dagen oude zoontje, Leo. Vijf. Milliliter.
Mijn man Dave drentelde achter me, klemde een koude mok koffie vast en scrolde met zijn duim verwoed door een opvoedforum op zijn telefoon. Hij keek me echt doodsbang aan. En daar had hij alle reden toe, eerlijk gezegd, want toen mijn hand uitschoot en er ongeveer twee druppels van dat vloeibare goud op het aanrecht vielen, stortte ik volledig in. Ik begon echt keihard te huilen om een plakkerig plasje ter grootte van een 10-cent muntje.
Ik was zo ontzettend geobsedeerd door de exacte hoeveelheid vocht die zijn piepkleine babykroongetje in ging, omdat de lactatiekundige in het ziekenhuis me zo'n gelamineerde kaart had gegeven. Het was een visuele gids die waarschijnlijk bedoeld was om te helpen? Maar het maakte mijn postpartum brein helemaal gek.
De fruitkaart die mijn postpartum leven verpestte
Als je in de afgelopen tien jaar een kind hebt gekregen, weet je waarschijnlijk precies over welke kaart ik het heb. Er staan kleine plaatjes van fruit en noten op om de maaginhoud van een pasgeborene weer te geven.
Dag één is een kers. Dag drie is een walnoot. Dag zeven is een abrikoos.
Wie gebruikt een abrikoos nu als maateenheid? Ik heb sinds 1998 geen rauwe abrikoos meer in mijn hand gehad, dus ik had geen flauw idee welk volume dat moest voorstellen. Maar op de kaart stonden heel strikte milliliterlimieten naast het fruit gedrukt. En omdat ik een angstige perfectionist ben die draaide op ongeveer veertig minuten onderbroken slaap, nam ik deze kaart aan als absolute waarheid.
Ik stelde me Leo's inwendige organen letterlijk voor als een breekbare glazen kers. Ik dacht dat als ik hem acht milliliter zou geven in plaats van de officieel voorgeschreven vijf, zijn spijsverteringskanaaltje letterlijk zou knappen als een waterballon. Dus was ik hem eigenlijk aan het uithongeren. Of op z'n minst ontzettend gefrustreerd aan het maken, want dan dronk hij zijn vingerhoedje melk leeg om vervolgens meteen weer te gaan zoeken en huilen, en dan zat ik hem snikkend te wiegen terwijl ik Dave vertelde dat we hem niet meer kónden geven, want de WALNOOTFASE BEGON PAS OP DINSDAG.
Het was een hel.
En het punt is, omdat hij letterlijk de klok rond deze minuscule beetjes at, was zijn spijsvertering continu op gang. Het voelde alsof hij, elke keer als ik er eindelijk wat druppels in had gekregen, een epische poepexplosie tot aan zijn nek produceerde. We verschoonden zijn kleren wel twaalf keer per dag, en daarom gaf ik het uiteindelijk op met ritsjes en knoopjes en droeg hij uitsluitend de Romper van Biologisch Katoen van Kianao. Ik maak geen grap als ik zeg dat deze romper mijn mentale gezondheid heeft gered. Hij heeft van die handige stretch-schouders (envelophals), waardoor ik het hele kledingstuk naar beneden over zijn beentjes kon trekken als hij onvermijdelijk weer tot aan zijn oksels onder de poep zat, in plaats van dat ik een mosterdgele biologische ramp over zijn gezichtje moest slepen. Het biologische katoen is superzacht, wat fijn is natuurlijk, maar het kon me eerlijk gezegd alleen schelen dat de drukknoopjes niet afbraken als ik ze om 4 uur 's nachts huilend opentrok. MAAR GOED.
Apps die voedingen en vieze luiers bijhouden zijn echt zonde van de opslagruimte op je telefoon, en de helft van de tijd vergeet je toch de timer te stoppen.
Wat de dokter me écht vertelde over maaginhoud
Spoel even drie jaar vooruit. Ik ben zwanger van Maya, en ik heb nu al paniekaanvallen over de kersenkaart. Bij Maya's allereerste controle bespreek ik het met de kinderarts, Dr. Miller. Ik zit daar op het krakende papier met mijn drie dagen oude dochter in mijn armen, en ik begin maar wat te ratelen over walnoten, pingpongballen en overvoeding.
Dr. Miller keek me over haar bril aan, zuchtte even en zei dat ik die kaart rechtstreeks in de prullenbak moest gooien.
Ze legde uit dat het hele "vijf milliliter" verhaal eigenlijk ontzettend achterhaald is, en best gevaarlijk als je het te letterlijk neemt. Blijkbaar is het maagje van een baby geen statische glazen kom die gewoon volraakt en dan stopt. De kinderarts zei dat je het beter kunt zien als een soort trechter. Zodra de melk erin gaat, begint het meteen door te stromen naar de darmen. Dus de daadwerkelijke fysieke ruimte vanbinnen is misschien wel klein, maar de totale hoeveelheid melk die ze tijdens een voeding van twintig minuten aankunnen, is veel groter dan die fruitmagneet suggereert.
Hun spijsvertering is dus blijkbaar constant bezig met legen? Ik snap de exacte anatomische werking er niet helemáál van, maar ze tekende een klein diagrammetje op een post-it om te laten zien hoe melk er gewoon direct doorheen stroomt. Ze vertelde me dat baby's op de neonatologie routinematig wel twintig of dertig milliliter krijgen op de eerste dag als hun bloedsuikerspiegel dat nodig heeft, en ze ontploffen niet.
Ik was zó boos. Ik had mijn hele eerste zwangerschapsverlof besteed aan het behandelen van mijn zoon als een breekbare waterballon, en dat bleek volkomen onnodig.
Het advies van mijn arts was om het kind gewoon te vertrouwen. Als Maya hapbewegingen maakte, op haar lipjes smakte of dat verwoede kleine vogelsnaveltje tegen mijn sleutelbeen opendeed, moest ik haar gewoon voeden. Haar lichaam zou wel aangeven wanneer ze vol zat. Dan zou ze vanzelf loslaten, of haar gebalde vuistjes zouden ontspannen en ze zou die zachte, melkdronken blik op haar gezichtje krijgen.
Het spuug-probleem en waarom ik naar zure melk ruik
Natuurlijk komt dat hele "vertrouw je baby" met een belangrijke kanttekening: ze zijn in wezen kleine geisers. Want ook al kunnen ze meer melk verwerken dan de walnootkaart aangeeft, dat kleine spiertje bovenaan hun slokdarm is nog super slap en onvolgroeid.
Dat betekent dat spugen er gewoon bij hoort. Bij Maya was het zelfs compleet uit de hand gelopen. Dan had ik haar net gevoed, zag ze er perfect tevreden en voldaan uit, liet ik haar zachtjes boeren, en dan BLÈH. Een enorme plas melk recht over mijn rug.
Het werd nog erger toen ze rond vier maanden tandjes kreeg. Door het constante kauwen en kwijlen slikte ze zoveel extra speeksel door dat het haar maagje nog meer van slag maakte, waardoor ze hoeveelheden opgaf die de wetten van de natuurkunde tarten. Dave raakte in paniek en kocht deze Eekhoorn Bijtring van Kianao in de hoop dat het zou helpen om haar gekauw te kanaliseren. Hij is wel oké, denk ik. Het siliconenmateriaal is fijn en er gaat geen schimmel in zitten zoals bij die rare holle plastic speeltjes. Het eikeltjes-detail is schattig. Maar eerlijk gezegd gebruikte ze hem misschien drie minuten achter elkaar om vervolgens weer agressief op mijn wijsvinger te gaan kauwen.
Omdat ik aan de bank gekluisterd zat om haar letterlijk acht tot twaalf keer per dag te voeden, terwijl ik de melk spuug-aanvallen probeerde te ontwijken, leefde ik eigenlijk non-stop onder de IJsbeer Deken van Biologisch Katoen. Het is een enorme, dubbellaagse, ongelooflijk zachte deken die we cadeau kregen. In het begin gebruikte ik hem niet eens voor Maya. Ik gebruikte hem voor mezelf. Ik drapeerde hem over me heen als een soort gigantisch beschermzeil, en omdat hij van biologisch katoen is, was hij super ademend zodat ik me niet kapot zweette terwijl mijn postpartum hormonen op hol sloegen. Uiteindelijk werd het Maya's favoriete knuffeldekentje. Hij is inmiddels zo'n vierhonderd keer gewassen en nog steeds niet uit elkaar gevallen, wat in dit huis een wonder is.
Als ze ineens in bodemloze putten veranderen
Het raarste aan het uitvogelen hoeveel melk ze precies aankunnen, is dat precies wanneer je denkt dat je een ritme hebt gevonden, ze een groeispurt krijgen en ineens veranderen in absolute veelvraten.
Rond de drie weken begon Leo constant te drinken. Echt, elke vijfenveertig minuten. Dave ijsbeerde door de woonkamer en bleef maar vragen of mijn melk opdroogde, waardoor ik bijna een lamp naar zijn hoofd wilde gooien. Maar mijn kinderarts had me gewaarschuwd dat dit zou gebeuren. Hun kleine spijsverteringssysteem breidt zijn capaciteit ineens uit, en ze gaan clusteren om je lichaam te vertellen dat het meer melk moet aanmaken.
Uiteindelijk zit je de hele dag naar hun luiers te staren om de natheid te ontcijferen, terwijl je verwoed googelt of een groenige poepkleur normaal is of een teken van naderend onheil. En dat is prima, want ze gewoon voeden telkens wanneer ze huilen is eerlijk gezegd de enige strategie die écht werkt.
Als je flesvoeding geeft is het wat lastiger, omdat de melk zo snel stroomt dat ze per ongeluk veel te veel binnen kunnen klokken, voorbij hun verzadigingssignalen, voordat hun hersenen dat registreren. Uiteindelijk moesten we overstappen op therapeutisch flesvoeden (paced bottle feeding), waarbij je de fles helemaal horizontaal houdt en elke paar minuten een pauze inlast, gewoon om zijn hersenen de tijd te geven om te beseffen dat zijn buikje echt vol zat.
Ik wou echt dat iemand me daar in die ziekenhuiskamer even had laten zitten, de kersenkaart uit mijn handen had getrokken, me een enorme kop koffie had gegeven en me had verteld dat het geen exacte wetenschap is. Je gaat fouten maken. Ze gaan huilen. Ze gaan op je favoriete shirt spugen. Je moet gewoon hun ritme volgen, letten op natte luiers en proberen om drie uur 's nachts niet helemaal gek te worden.
Het wordt echt makkelijker. Uiteindelijk worden ze groter en weigeren ze toch om nog iets anders te eten dan kale pasta met boter.
De vragen die je om 2 uur 's nachts verwoed aan het googelen bent
Hoe groot is de maag van een pasgeboren baby op dag één?
Oké, de ouderwetse kaarten vertellen je dat de maag de grootte heeft van een kers, waar zo'n theelepeltje melk in past. Maar volgens mijn dokter is dat echt super misleidend, omdat de melk direct doorstroomt naar de darmen terwijl ze eten. Dus ja, het fysieke maagje is piepklein, maar ze kunnen veilig veel meer dan vijf milliliter opnemen als ze honger hebben. Kijk gewoon naar je baby, niet naar de klok of zo'n kaart.
Kan ik per ongeluk de maag van mijn baby uitrekken?
Oh god, ik heb me hier zóveel zorgen om gemaakt. Ik dacht echt dat ik Leo's inwendige organen permanent zou uitrekken als ik hem te veel gaf. Mijn kinderarts heeft me letterlijk uitgelachen. Je kunt de maag niet permanent uitrekken door een hongerige baby te voeden. Als ze meer drinken dan ze comfortabel kunnen verwerken, spugen ze het gewoon recht over je schouder weer uit. Ze hebben een ingebouwd overloopventiel.
Waarom eten ze zo vaak als ze genoeg binnenkrijgen?
Omdat moedermelk en flesvoeding ongelooflijk snel verteren en hun lichamen in een bizar tempo groeien. Dat komt niet omdat je te weinig voeding hebt of omdat hun buikje te klein is, maar gewoon omdat ze die calorieën supersnel verbranden. Soms willen ze ook gewoon zuigen voor wat troost, omdat de wereld groot en luid is en ze het missen om veilig in je buik te zitten.
Is spugen een teken dat ik te veel voeding geef?
Niet per se! Natuurlijk, als ze een fles te snel naar binnen werken, komt er wel eens wat terug. Maar meestal is het gewoon omdat dat kleine sluitspiertje bovenaan hun slokdarm de eerste zes maanden in feite nog nutteloos is. Maya spuugde na bijna elke voeding, zelfs als ik wist dat ze amper iets had gegeten. Het is vooral een wasprobleem, meestal geen medisch probleem.
Hoe weet ik wanneer ik de hoeveelheid melk moet verhogen?
Eerlijk? Dat geven ze zelf wel aan. Als ze een fles leegdrinken en daarna meteen beginnen te huilen, gaan zoeken of op hun knuistjes kauwen, geef dan gewoon een beetje extra. Als ze 's nachts ineens veel vaker wakker worden, zitten ze waarschijnlijk in een groeispurt en hebben ze overdag grotere voedingen nodig. Volg gewoon hun signalen. Zolang ze genoeg zware, natte luiers produceren, doe je het helemaal goed.
Delen:
Waarom ik overstapte op Baby's Only flesvoeding (en eindelijk rust vond)
De "slaperig maar wakker" illusie en andere fabels over pasgeborenen