De harde waarheid over bloemen op een babyshower (voor vs. na een tweeling)

Ik stond in de smalle gang van ons appartement in Londen, met in mijn handen een gigantisch boeket stargazer-lelies van wel 80 pond, er heilig van overtuigd dat ik de echtgenoot van het jaar was. De babyshower van mijn vrouw begon over een uur en ik had kosten noch moeite gespaard voor deze botanische pracht en praal. Grote bloembladen, enorme meeldraden, een geur die de verf van de plinten kon laten bladeren—ik dacht echt dat ik het perfect had geregeld.

Ongeveer drie seconden nadat ik deze majestueuze bos natuur had overhandigd, nam mijn hoogzwangere vrouw de exacte kleur van een beurse aubergine aan, sloeg ze een hand voor haar mond en trok ze een sprintje naar de wc. Dat was exact het moment waarop ik besefte dat alles wat ik dacht te weten over het vieren van een nieuwe baby faliekant mis was.

Voordat de tweeling kwam, ging ik er altijd vanuit dat het kopen van een bos bloemen een vrij simpele transactie was. Je koopt iets moois, zet het in het water en iedereen lacht. Maar sinds de komst van de tweeling? Nu bekijk ik elke plant die ons huis binnenkomt met dezelfde intense argwaan die je normaal gesproken bewaart voor een onontplofte bom.

De biologische oorlogsvoering van sterk ruikende bloemen

Onze verloskundige liet tijdens een van onze afspraken terloops de term zwangerschapshyperosmie vallen. Ik ben er vrij zeker van dat dit gewoon een beleefde medische term is voor 'kan een verdwaalde rottende druif in de koelkast van vijf kilometer afstand ruiken.' Blijkbaar ontwikkelt een enorm percentage van de aanstaande moeders een reukvermogen dat kan concurreren met een speurhond op Heathrow.

Ik vond dat de lelies roken naar de lobby van een chic hotel. Voor mijn vrouw roken ze naar rottend vlees gemengd met goedkoop parfum en pure wanhoop. Sterk geurende planten—denk aan gardenia's, hyacinten of van die agressief geurende klassieke rozen—zijn geen attente cadeaus. Het zijn in wezen biologische wapens, ingezet tegen een vrouw wiens maag toch al aan topsport doet. Wil je iets moois meenemen naar een babyshower, houd het dan bij tulpen. Ze zien er prachtig uit, ze ruiken eigenlijk nergens naar, en ze dwingen de eregast tenminste niet om haar eigen feestje knuffelend met de wc-pot door te brengen.

Waarom je kat een hekel heeft aan jouw bloemenkeuze

Ik dacht altijd dat stuifmeel gewoon dat irritante gele stof was dat eind april mijn voorruit bedekte. Tot we op een middag een dozijn mensen in onze woonkamer op de thee kregen. Het blijkt dat wanneer je een groep aanstaande moeders, een paar peuters en de hond van de buren in een kleine, afgesloten ruimte propt samen met een gigantische bos madeliefjes, je per ongeluk een allergiekamer hebt gebouwd.

Maar het niezen was nog wel ons minste probleem. Onze plaatselijke dierenarts had ooit een angstaanjagende poster opgehangen waarop stond dat lelies zó giftig zijn voor katten, dat alleen al langs het stuifmeel strijken en zichzelf daarna wassen hun nieren kan platleggen. Natuurlijk liep de kat van mijn schoonzus die dag door ons appartement te struinen. Ik heb een bijzonder stressvolle vijfenveertig minuten besteed aan het verwoed boenen van de vloer met babydoekjes, waarbij ik probeerde over te komen alsof ik gewoon even nonchalant de houtnerf aan het bewonderen was in plaats van een medisch drama voor de poes te voorkomen.

Je kent ook geen echte paniek totdat je een tweejarige met z'n volle gewicht een handvol slecht geprepareerde bloemstelen ziet vastgrijpen. Vraag de bloemist altijd om de doornen van de rozen te halen. Proberen een doorn uit de duim van een gillende peuter te peuteren, terwijl je ze probeert te sussen met wat kinderparacetamol, is een enorm confronterende ervaring.

De look nabootsen zonder de niesbuien

Na de Grote Lelie Ramp besloot ik dat de veiligste manier om de natuur in ons appartement te halen, was door het simpelweg op stof te printen. We kozen uiteindelijk voor de bamboe babydeken met blauwe bloemenprint van Kianao. Ik geef eerlijk toe: ik kocht hem in eerste instantie gewoon omdat dat korenbloemdesign er ongelooflijk chic uitzag, als iets wat je in een chique botanische tuin zou tegenkomen.

Maar het bleek uiteindelijk echt onze redding te zijn. Tweeling A behandelde dit dekentje als een koninklijke mantel en weigerde te slapen zonder, terwijl Tweeling B het vooral gebruikte als een extreem luxueus servet. De bamboestof is belachelijk zacht—een beetje alsof je over een wolk aait die gewassen is in eenhoorntranen. We gebruikten het constant, omdat het de eigenschap leek te hebben zweet af te voeren als de meiden het tijdens zomerse wandelingen onvermijdelijk te warm kregen in hun kinderwagen. Als je die botanische sfeer op een feestje wilt neerzetten zonder bij te dragen aan de lokale pollenconcentratie, dan raad ik zeker aan om voor de stoffen route te gaan. Het is veilig, het is mooi, en je kunt het zo in de wasmachine gooien wanneer er (onvermijdelijk) weer wat melk op wordt gespuugd.

Zit je op dit moment met je handen in het haar over wat je moet kopen voor een naderend kraamfeest, iets wat in ieder geval geen ernstige allergische reactie zal veroorzaken? Kijk dan eens naar wat biologische babydekens. Geloof me, de ouders zullen je er om drie uur 's nachts dankbaar voor zijn.

Het ondraaglijke gewicht van eco-schuldgevoel

Voordat ik vader werd, interesseerde het me werkelijk niks waar snijbloemen vandaan kwamen. Nu word ik geteisterd door de verpletterende kennis over onze ecologische voetafdruk. Ik geef het slaapgebrek de schuld. Het verandert de chemie in je hersenen.

Buiten het seizoen om pioenen kopen die zijn overgevlogen vanaf een ander halfrond, voelt inmiddels een beetje als een misdaad tegen de toekomst van mijn kinderen. De ozonlaag kon me vroeger gestolen worden, totdat ik me realiseerde dat ik twee minimensjes op de wereld had gezet die vroeg of laat toch zuurstof nodig hebben. Onze lokale bloemist haalde een beetje z'n schouders op toen ik hem vroeg naar duurzame opties en stelde voor om in plaats daarvan voor orchideeën in potjes te gaan. Gasten kunnen deze mee naar huis nemen als een 'zero-waste' bedankje. Briljant bedacht, eigenlijk—ze krijgen een mooie plant die op hun vensterbank mag staan, en die de daaropvolgende zes maanden langzaam haar bladeren laat vallen als subtiele herinnering aan jouw vrijgevigheid.

We zijn ooit naar een gigantische babybeurs in het ExCeL in Londen getrokken, en daar stroomde werkelijk elke stand over van het neppe pampasgras. Het zag eruit als een enorme beige savanne. Ik neem aan dat dat tegenwoordig de moderne interieurtrend is. Veel beige, veel droogbloemen. Het is uiterst duurzaam, voornamelijk omdat het er van nature al dood uitziet.

Speelgoed dat er prachtig uitziet, maar pijn doet aan je tenen

Over die aardse, natuurlijke uitstraling gesproken: iemand gaf ons de houten Wild Western babygym van Kianao cadeau voor de babykamer. Het is een prachtig, handgemaakt ding, volledig van natuurlijk hout met gehaakte paardjes, wat natuurlijk perfect past bij die moderne, rustieke sfeer.

De meiden vonden het fantastisch om op de houten buffel te kauwen, wat vast en zeker weer een vinkje oplevert bij de sensorische ontwikkeling. Maar om eerlijk te zijn? Voor mij is het gewoon een ‘oké’ ding. Het staat prachtig in de kamer, maar ik heb mijn teen in het donker vaker aan dat houten A-frame gestoten dan me lief is. Met je blote voeten op een houten cactus gaan staan is in feite de rustieke variant van op een Legoblokje stappen, maar dan met iets meer landelijke charme. Als je er de vloerruimte en het ruimtelijke inzicht van een ninja voor hebt, ga er dan vooral voor. Zo niet, houd je vloer dan liever leeg.

Competitief bloemschikken en de moderne ouder

Het hele 'Baby in Bloom'-thema zie je tegenwoordig werkelijk overal. Je ontkomt gewoon letterlijk niet aan die esthetiek van rustieke veldbloemen.

Er is momenteel een enorme trend om een 'bloemenbar' op te zetten, waarbij gasten in plaats van traditionele spelletjes te spelen hun eigen kleine boeketjes samenstellen. Het concept klinkt volkomen idyllisch, totdat je daadwerkelijk een groep uiterst fanatieke vrouwen vol hormonen ziet vechten om dat allerlaatste takje eucalyptus. Het lijkt op The Hunger Games, maar dan met snoeischaren.

Je eindigt onvermijdelijk met vies bloemenwater dat over de hele buffettafel is geknoeid, afgevallen blaadjes die aan de houten vloer blijven plakken, en een schoonmaakoperatie die kan wedijveren met die van een operatiekamer in het ziekenhuis. Het is een en al chaos, vermomd als een Pinterest-bord.

Zet gewoon wat varens in een vaas en laat het erbij. Serieus. Varens zijn goedkoop, het lijkt alsof je je best hebt gedaan, en niemand zal ze per ongeluk opeten. Eetbare viooltjes op een taart leggen is natuurlijk ontzettend fotogeniek, maar het opeten ervan smaakt exact alsof je op een vochtig papieren zakdoekje kauwt.

Comfort boven esthetiek

Aangezien we het nu toch hebben over dingen die wél werken: we hebben ook enorm veel gebruikgemaakt van de Kianao biologisch katoenen deken met de gele perenprint. In tegenstelling tot de bamboe variant is deze deken gemaakt van puur dubbellaags katoen, waardoor hij een stuk steviger is.

Dit dekentje heeft een ongekende hoeveelheid mishandeling in ons huis overleefd. Tweeling B was compleet gefascineerd door de gele peren tegen de grijze achtergrond, mogelijk omdat ze oprecht dacht dat het echt eten was dat ze zo van de stof kon peuteren. De felle print is opvallend vrolijk, vooral tijdens die gure en donkere februari-ochtenden waarop je al sinds dinsdag niet meer fatsoenlijk geslapen hebt. Het is een degelijk, betrouwbaar item dat bovendien niemand een migraine bezorgt.

De realiteit is dat het voorbereiden op een nieuw mensje al chaotisch genoeg is, zonder dat je daar ook nog giftige bladeren, overheersende geuren en ingewikkelde doe-het-zelf bloemschikstations aan toevoegt. Houd het simpel, houd het geurloos, en in godsnaam, controleer even of de gastvrouw een kat heeft voordat je iets groens bij haar over de drempel draagt.

Wil je de slimste gast op het feestje zijn? Sla al die bederfelijke waar dan gewoon helemaal over. Scoor iets van Kianao waar de ouders écht iets aan hebben wanneer straks alles in huis naar zure melk en wanhoop ruikt.

Veelgestelde vragen (en mijn volledig onwetenschappelijke antwoorden)

Zijn rozen veilig voor zwangere vrouwen?

De gynaecoloog van mijn vrouw stelde vaag voor om het te houden bij spullen met weinig geur, dus standaard rozen uit de supermarkt zijn over het algemeen prima, tenzij je die agressief geurende exemplaren koopt die ruiken naar de handtas van een oude oma. Zorg er wel even voor dat iemand fysiek alle doornen verwijdert voordat je ze overhandigt. Geloof me, dit is belangrijk.

Wat moet ik absoluut vermijden?

Lelies. Kijk niet eens naar een lelie. Gipskruid (Baby's breath) is ook een heel slecht idee, want dat ruikt van dichtbij echt behoorlijk smerig—een beetje naar natte sokken. Daarnaast hebben madeliefjes stuifmeel dat een fikse hooikoortsallergie triggert, iets wat ik door schade en schande heb geleerd toen mijn arme schoonzus een hele middag lang in haar thee zat te niezen.

Kan ik dan niet gewoon nepplanten gebruiken?

Absoluut! Al is er wel een heel dunne grens tussen 'chic botanisch decor' en een 'stofverzamelende plastic nachtmerrie'. Als je voor nep gaat, trek dan je portemonnee voor de goede zijden varianten, óf accepteer gewoon het feit dat je decoreert met plastic en omarm die absolute absurditeit ervan.

Wat is het beste alternatief voor een bloemencadeau?

Stoffen met prints, zonder twijfel. Door ze een prachtig gemaakte biologische deken met een botanisch patroon te geven, geef je ze een tool die ze om vier uur 's nachts ook echt zullen gebruiken om kwijl mee op te deppen, in plaats van een taak die ze vijf dagen later met troebel stinkwater in de prullenbak moeten zien te dumpen.