Een brief aan mijn vroegere zelf over de voorwaartse draagzak

Lieve Sarah van oktober 2019,

Je staat momenteel op de parkeerplaats van de supermarkt naast de Honda CR-V, die Dave om een of andere onverklaarbare reden stug de 'babyauto' blijft noemen, ook al is het gewoon een standaard gezins-SUV met een autostoeltje achterin. Je zweet in een grijs zwangerschapsshirt dat je weigert weg te doen omdat het zo lekker zacht is, en je hebt een halflege, veel te dure ijskoffie gevaarlijk op het dak van de auto gezet. Je hebt de vijf maanden oude Leo vast, die momenteel agressief op zijn eigen vuistje kauwt, en je staart naar dat ingewikkelde stoffen martelwerktuig dat we ook wel een draagzak noemen, terwijl je je afvraagt of vandaag de dag is.

Vandaag is de dag dat je hem wil omdraaien.

Je bent het zo zat dat hij de hele tijd tegen je borst moppert. En Dave komt er steeds bij staan en roept: "Laat hem de wereld zien, laat mijn kleine g baby rondkijken," wat overigens een heel ander probleem is, want waarom noemt mijn vijfendertigjarige man, die accountant is, onze baby een 'g baby' alsof we in een hiphopvideo uit de jaren negentig spelen? Maar goed, het punt is: je staat daar op die parkeerplaats te twijfelen en probeert je te herinneren wat je om 3 uur 's nachts ook alweer had gelezen over wanneer het nou écht veilig is om een baby naar voren te laten kijken.

Ik schrijf je vanuit de toekomst, vier jaar later — Leo is nu vier, Maya is zeven, en dat grijze zwangerschapsshirt is gelukkig overleden — om je te behoeden voor de paniek die je zometeen gaat voelen. Want de overstap naar het naar voren dragen is een behoorlijk gekke, ingewikkelde fase die eigenlijk niemand goed uitlegt zonder je het gevoel te geven dat je een slechte moeder bent.

De absolute angst voor het bungelende babyhoofdje

Je kijkt nu naar Leo en denkt dat hij al best stevig is. Hij is een flinke baby. Maar je moet echt even goed naar zijn nekje kijken. Toen ik met hem bij de kinderarts, Dr. Aris, was, vroeg ik of we hem al naar voren mochten dragen, aangezien hij het minimumgewicht op de doos had bereikt. Dr. Aris deed toen dat testje waarbij hij de baby aan de armpjes optrekt om te zien of het hoofdje naar achteren valt.

Hij vertelde me dat leeftijd en gewicht eigenlijk helemaal niks zeggen als de baby nog geen volledige, zelfstandige controle over zijn hoofdje en nek heeft om zichzelf te stabiliseren als jij loopt. Want als ze naar je toe gedragen worden, rust hun hoofdje op je borst. Zitten ze andersom, dan hangt dat hoofdje letterlijk in de lucht. Dr. Aris gaf me een doodeng voorbeeld dat ik nu met jou ga delen: als een baby niet sterk genoeg is en het kinnetje zakt naar de borst, kan hun luchtpijpje knikken, precies zoals een tuinslang.

Doodeng.

Als zijn kinnetje niet volledig boven de rand van het rugpand van de draagzak uitkomt wanneer hij rondkijkt, draai hem dan nog niet om. Wacht gewoon nog een maandje. Hij gaat de pracht en praal van de koopjeshoek echt niet missen, dat beloof ik je.

De slaapregel die je écht niet mag breken

Dus stel dat zijn nekje sterk is en je hem naar voren draagt. Jullie wandelen lekker rond. Hij trappelt met z'n beentjes. Hij vindt het fantastisch. Maar baby's zijn in feite kleine, onvoorspelbare wezentjes die overal in slaap kunnen vallen, en door jouw wandelbewegingen wordt hij vanzelf slaperig.

Je bent dan waarschijnlijk geneigd om hem gewoon zo te laten slapen, want die gespjes losmaken en hem omdraaien klinkt als veel te veel gedoe als je ook nog een mand vol impulsaankopen vasthoudt. Doe het niet. Nooit. Dr. Aris was hier extreem serieus over. Positionele verstikking is een reëel gevaar. Als ze in slaap vallen terwijl ze naar voren kijken, is er absoluut geen ondersteuning voor het hoofd. Hun hoofdje valt naar voren en we zijn weer terug bij het tuinslang-verhaal.

Op het moment dat zijn oogjes zwaar worden of hij traag begint te knipperen, moet je – hoe onhandig ook – die banden losmaken en hem weer omdraaien met zijn gezicht naar je borst, waar zijn luchtwegen vrij blijven. Het is onhandig. Meestal wordt hij er wakker van en wordt hij boos. Maar je moet het gewoon doen.

Wat Dr. Aris zei over heupjes, klinkt eigenlijk heel logisch

Oké, laten we het even over heupdysplasie hebben, want op online ouderschapsforums word je hier levend over gevild. Je hebt vast wel eens moeders in Facebookgroepen gezien die rode lijnen tekenen op foto's van baby's in de draagzak van andere mensen, wat natuurlijk compleet gestoord gedrag is.

Ik heb geprobeerd de medische theorie achter heupontwikkeling te begrijpen en eerlijk gezegd is het behoorlijk verwarrend, maar wat ik van de dokter heb begrepen is dat hun gewrichtjes nu eigenlijk nog van zacht kraakbeen zijn. Als je een goedkope, smalle draagzak koopt waarbij ze alleen bij hun kruis worden ondersteund en hun beentjes recht naar beneden bungelen als een parachutist, geeft dat enorme druk op die ontwikkelende heupkommen.

Maar je hoeft niet in paniek te raken zolang je een goede, ergonomische draagzak hebt en je zijn bekken goed kantelt. Elke keer dat je hem vastklikt, ongeacht de kijkrichting, steek je gewoon even je handen onder zijn dijbeentjes, schep je zijn billetjes een beetje omhoog en kantel je zijn bekken naar je toe. Je wil dat zijn knietjes hoger zitten dan zijn billetjes. Als een klein kikkertje. Of een M-vorm. Trek hem een veilig biologisch babypakje aan, gebruik een stevige draagzak met een breed zitvlak en kantel de billetjes, dan komt het met die heupjes helemaal goed.

Maar gooi die goedkope bungelzakken met een smal zitvlak alsjeblieft meteen weg.

Waarom die tijdslimiet van dertig minuten geen grapje is

Hier moet ik je even mijn excuses aanbieden, Sarah-uit-het-verleden. Ik weet namelijk precies wat je volgende week gaat doen. Je gaat een of andere willekeurige blog lezen waarin wordt beweerd dat die tijdslimiet voor naar voren dragen gewoon een fabeltje is, verzonnen door overbezorgde moeders.

Maar luister nu goed naar me: die tijdslimiet is heel erg echt.

Je gaat Leo meenemen naar de markt. Je gaat hem naar voren dragen zodat hij de tomaten, de man met de gitaar en de honden kan zien. En je laat hem vierenveertig minuten zo zitten. Het resultaat? De meest apocalyptische, roodaangelopen, gillende driftbui van zijn korte leventje.

Als ze naar ons toe gedragen worden, hebben ze een ingebouwd filter. Als een hond te hard blaft of de zon te fel is, draaien ze gewoon hun gezichtje naar onze borst en sluiten ze zich af. Zitten ze andersom, dan krijgen ze letterlijk de volle laag aan ongefilterde zintuiglijke prikkels. Lichten, geluiden, geuren, vreemden die gekke bekken trekken. Ze kunnen niet wegkijken.

Tien tot dertig minuten. Dat is het maximale venster voordat ze compleet overprikkeld raken en helemaal doordraaien. Je moet echt goed op zijn signalen letten. Als hij in zijn oogjes gaat wrijven, jengelt, of krampachtig zijn hoofdje wegdraait, dan zit z'n emmertje vol. Draai hem onmiddellijk om.

Je onderrug gaat het zwaar krijgen

Niemand had me gewaarschuwd voor de natuurkunde van deze fase. Als Leo met zijn gezicht naar je toe zit, leunt zijn gewicht lekker tegen je aan, wat nog goed te doen is. Maar als je hem omdraait, steken zijn armpjes en beentjes uit en verplaatst het zwaartepunt zich naar voren.

Het is letterlijk alsof je een bowlingbal aan je borstkas bindt die actief van je af probeert te leunen. Tegen de tijd dat hij zo'n negen kilo weegt, gaat dit flink aan je schouders trekken en je onderrug slopen. Eerlijk is eerlijk, deze fase duurt gelukkig maar een paar maanden. Zodra hij groot genoeg is, kun je hem beter op je rug dragen, dat is stukken vriendelijker voor je wervelkolom.

Spullen die deze fase écht overleven

Nu we toch op deze parkeerplaats staan, laten we het even hebben over wat hij draagt. Godzijdank heb je hem in dat kruippakje van biologisch katoen met korte mouwen en knoopjes gehesen. Ik maak geen grapje als ik zeg dat dit het allerbeste kledingstuk was dat we voor hem hadden. Waarom? Omdat hij, precies op het moment dat je eindelijk de banden van de draagzak goed hebt, de meest gigantische spuitluier gaat produceren die aan alle kanten ontsnapt.

Het feit dat dit pakje gemaakt is van biologisch katoen met vijf procent stretch, is de enige reden waarom je het niet op de achterbank van de auto met een schaar van zijn lijfje hoeft te knippen. Door de drie knoopjes aan de voorkant kun je het gemakkelijk naar beneden, over zijn schouders trekken, in plaats van over zijn hoofdje. Het is boterzacht, het ademt en het doorstaat de vieze realiteit van de babytijd als een kampioen.

Ik zie ook dat je die panda-bijtring met een speenkoord aan de band van de draagzak hebt vastgemaakt. Kijk, het is echt een prima bijtring. Het is gemaakt van veilige, voedselveilige siliconen, de bamboestructuur is heerlijk voor zijn tandvlees en je wast hem zo schoon. Maar ik ga heel eerlijk zijn: als hij naar voren gedragen wordt, gaat hij hem vooral als wapen gebruiken. Hij gaat er twee minuten op kauwen en hem dan keihard vanuit de draagzak lanceren richting nietsvermoedende voorbijgangers. Het ziet er schattig uit, maar het is eigenlijk gewoon een projectiel.

Oh, en pak even dat biologisch katoenen babydekentje met ijsberenprint uit de luiertas. Want als je hem straks omdraait, gaat de zon vol op zijn armpjes schijnen, en dan moet Dave weer zo'n belachelijke constructie bouwen waarbij hij het dekentje over de draagzak drapeert als een soort provisorische luifel. Gelukkig is dat dubbellaagse biologische katoen super ademend zodat hij niet oververhit raakt, en ziet die ijsberenprint er toch net iets beter uit dan die oude hydrofieldoeken die we normaal gebruiken.

Blijf gewoon ademen tijdens het vastklikken

Dus, neem een slok van je lauwe koffie. Trek je T-shirt even goed over je zwangerschapslegging. Als je hem er vandaag echt op uit wil laten kijken, zorg dan dat zijn kinnetje mooi hoog zit, schep die billetjes in de kikkervorm en zet een wekker op je telefoon voor twintig minuten, zodat hij geen totale zenuwinzinking krijgt naast de winkelwagentjes.

Je doet het super. Die bandjes zijn voor iedereen onbegrijpelijk, je baby is gezond en uiteindelijk zal hij op zijn eigen beentjes lopen en ronduit weigeren om nog gedragen te worden.

Als je me zoekt, ik zit in 2023, en doe een uiterste poging om Maya wat groenten te laten eten.

Wil je een voorraadje inslaan van babykleding met voldoende stretch die niet je hele dag verpest na een spuitluier? Bekijk dan onze collectie van biologische babykleding.

Vragen die je gegarandeerd om 3 uur 's nachts gaat googelen

Wanneer kan ik mijn baby écht naar voren dragen?
Kijk niet naar de kalender, kijk naar het nekje. Mijn arts zei dat we moesten wachten totdat hij zonder hulp zijn hoofdje helemaal zelf overeind kon houden en groot genoeg was zodat zijn kinnetje mooi boven de rand van de draagzak uitkwam. Bij Leo was dit pas met een maand of vijf, zes. Als ze nog een beetje zo'n wiebelig pasgeborenen-hoofdje hebben, blijf ze dan gewoon lekker naar je toe dragen.

Mogen ze slapen als ze naar voren kijken?
Oh mijn god, nee. Echt nooit. Dat vond ik echt de grootste nachtmerrie. Omdat er geen stof is die de achterkant van hun hoofdje steunt als ze naar voren zitten, bungelt hun hoofd naar voren zodra ze in slaap vallen. Hierdoor kan het luchtpijpje knikken en positionele verstikking ontstaan. Zodra je merkt dat ze dromerig worden of traag gaan knipperen, moet je stoppen en ze direct omdraaien.

Hoe lang mag ik ze naar voren dragen?
Houd het op maximaal 10 tot 30 minuten. Ik dacht altijd dat mensen hier nogal overdreven over deden, totdat Leo een complete driftbui kreeg op een drukke markt. Als ze naar voren zitten, kunnen ze niet wegkijken van felle lichten, harde geluiden of vreemde geuren. Ze raken gewoon overprikkeld en in paniek. Korte momentjes zijn echt het beste.

Is het slecht voor de heupjes?
Alleen als je zo'n vreselijke, goedkope draagzak gebruikt met een super smal zitvlak, waardoor de beentjes recht naar beneden bungelen. Zolang je een brede, ergonomische draagzak hebt en je het bekken even goed kantelt — door de billetjes iets omhoog te scheppen zodat de knietjes hoger zitten dan het bekken, in een M-vorm — komt het helemaal goed met de gewrichtjes.

Waarom doet mijn rug zo'n pijn als ik ze naar voren draag?
Omdat de wetten van de natuurkunde moeders haten. Als ze met hun gezicht naar je toe zitten, bevindt hun gewicht zich dicht bij jouw zwaartepunt. Zodra je ze omdraait, trekken hun zware hoofdje en armpjes je zwaartepunt naar voren, waardoor je onderrug dit moet compenseren. Tegen de tijd dat ze richting de negen kilo gaan, kun je echt beter overstappen op rugdragen om je wervelkolom een beetje te sparen.