Dat virale ezelspel verpest mijn zoekgeschiedenis

Ik zat om drie uur 's nachts half slapend te kolven in mijn donkere appartement in Chicago, op zoek naar een specifieke houten duwwagen met dieren waarvan mijn schoonmoeder zwoer dat het hét geheim was om mijn peuter te laten lopen. Terwijl de kolf vrolijk doorpompte, typte ik met één duim een naar mijn idee onschuldige zoekterm in op mijn telefoon. Wat er op mijn scherm verscheen was geen duurzaam geproduceerd Europees speelgoed. Het was een absurd goed geschapen, broekloos man-beest uit een aankomende videogame, iets waar ik waarschijnlijk een heel jaar therapie voor nodig heb om het weer van mijn netvlies te krijgen.

Kijk, ik heb vijf jaar op de spoedeisende hulp voor kinderen gewerkt voordat ik thuisblijfmoeder werd. Ik heb kralen, munten en ondefinieerbare kleverige klonten gehaald uit openingen waarvan je niet eens wist dat ze bestonden. Er is weinig dat me nog van de wijs brengt. Bloed, spuug en gekke uitslag zijn voor mij een heel normale dinsdag. Maar het internet is op dit moment een extreem chaotische plek. Als je oudere kind of je nietsvermoedende partner online zoekt naar de mijlpalen van je kleintje, moeten we het heel even hebben over zoekalgoritmes en digitale hygiëne.

Het bizarre doolhof van het internet

Als je onder een steen leeft, of net als ik je dagen vult met het van het plafond poetsen van gepureerde erwtjes, weet je misschien niet wat de 'baby steps donkey man' zoektrend precies is. Het heeft helemaal niets te maken met de ontwikkeling van je baby. Het is een indie-videogame die in 2025 uitkomt, gemaakt door ontwikkelaar Bennett Foddy. De game heet letterlijk Baby Steps, wat een ronduit misleidende titel is voor iedereen met een kind onder de twee.

De game draait om een 35-jarige werkloze man genaamd Nate, die een vieze onesie draagt en opnieuw moet leren lopen in een bizarre, surreële wereld. Eerlijk gezegd klinkt rondlopen in een vieze onesie en worstelen met basale motoriek precies als mijn peuter, maar daar houden de vergelijkingen ook op. De game zit vol met volwassen thema's, depressie en verwijzingen naar drugs. En dan zijn er nog de ezels.

Ik maakte de fout om naar de ongecensureerde zoekresultaten van 'baby steps donkey man' te kijken om te zien waar die hele paniek in de gamewereld over ging, en eerlijk, mijn netvliezen branden nog steeds. Het zijn van die antropomorfe wezens zonder broek. De ontwikkelaars van de game vonden het blijkbaar hilarisch om volledige mannelijke naaktheid als een visuele grap toe te voegen. Er is wel een censuurknop in de instellingen, maar blijkbaar plakt die er gewoon een gigantische, komische zwarte balk overheen, wat er eigenlijk alleen maar meer de aandacht op vestigt. Als je in de Reddit-discussies over dit onderwerp duikt, vind je vooral een stel tieners en studenten die ruziën over de graphics en er gekke memes over maken.

Algoritme-roulette speel je om te verliezen

Dit is het punt waarop mijn bloeddruk echt begint te stijgen. Het maakt me niet uit wat volwassenen achter gesloten deuren op hun PlayStation spelen. Maar ik maak me wel enorm druk over hoe de algoritmes van YouTube en TikTok content categoriseren. Het internet wordt bestuurd door hersenloze codes die de woorden 'baby' en 'steps' zien en besluiten dat deze content thuishoort naast Miss Rachel en video's van kinderen die plastic verrassingseieren uitpakken.

Ik herinner me een seminar over kinderneurologie, waar een arts vertelde over vroege blootstelling aan media. De wetenschap is er altijd wat vaag over, want je kunt voor dit soort dingen nou eenmaal geen ethische controlegroepen opzetten. Maar ik herinner me nog vaag dat ze zei dat een zich ontwikkelende prefrontale cortex echt moeite heeft om surreële, volwassen satire te plaatsen als het vermomd is als een tekenfilm. Officiële richtlijnen zeggen dat we álle media samen met onze kinderen moeten bekijken, wat een prachtige, poëtische gedachte is als je toevallig fulltime personeel hebt en nul huishoudelijke taken.

In de echte wereld moet je je kind soms gewoon de iPad geven, zodat je een ui kunt snijden zonder per ongeluk een bloedbad aan te richten. En precies dán verraadt de autoplay-functie je. Je kind kijkt naar een onschuldige video over boerderijdieren, het algoritme ziet een piek in ezel-gerelateerde gamecontent, en ineens kijkt je driejarige naar een gamer die scheldwoorden schreeuwt tegen een naakt, digitaal boerderijdier. Het is uitputtend om dit allemaal proberen voor te blijven.

Ik ga je echt niet vertellen dat je al je schermen in een kluis moet leggen en naar een hutje op de hei moet verhuizen, want we proberen hier allemaal gewoon te overleven. Check gewoon even de beperkte modus op je apparaten en wis misschien je gedeelde zoekgeschiedenis als je tiener naar gamevideo's heeft gezocht.

Bekijk hier onze collectie van écht, schermvrij babyspeelgoed.

Wat we onze kinderen wél aantrekken

Aangezien mijn nachtelijke zoektocht naar loophulpjes een totale ramp was, heb ik het er uiteindelijk met mijn huisarts over gehad. Ze vertelde dat blote voeten technisch gezien het beste zijn voor beginnende lopertjes, zodat ze de grond kunnen voelen. Maar probeer je kind in november maar eens op blote voeten over straat te laten lopen in Chicago, en kijk hoe snel er melding bij jeugdzorg wordt gedaan. Je hebt iets nodig dat hun voeten beschermt, maar wel net zo buigzaam is als een krakeling.

Uiteindelijk hebben we de Baby Sneakers met Antislip Zachte Zool van Kianao gekocht. Ik geef toe, ik kocht ze vooral omdat ze op kleine bootschoentjes lijken en ik een zwak heb voor alles waardoor mijn kind eruitziet als een piepkleine, gepensioneerde accountant. Maar ze zijn momenteel echt mijn favoriete aankoop. Mijn peuter vernielt traditionele stugge schoenen helemaal. Binnen een uur zijn de neuzen al compleet afgesleten. Deze hebben een zachte, soepele zool die meebuigt met zijn onhandige, schokkerige bewegingen. Hij droeg de bruine naar een familiebruiloft, en ze waren het enige deel van zijn outfit dat niet onder de taartglazuur zat aan het eind van de dag. Ze blijven zelfs aan zijn voeten zitten als hij een gigantische driftbui heeft in het zuivelpad.

Als je nog op zoek bent naar andere basics, we gebruiken ook de Bamboe Baby Lepel en Vork Set. Eerlijk is eerlijk, het is gewoon oké. Het is van bamboe en siliconen, dus het doet precies wat het moet doen. Het handvat is fijn voor hem om vast te houden. Maar even een waarschuwing van ouder tot ouder: laat je kind geen dahl of iets anders met kurkuma eten met de lichter gekleurde lepels. Tenzij je wilt dat ze voor de rest van de eeuwigheid fluorescerend geel blijven. Ik kwam daar op de harde manier achter, en nu doen we gewoon alsof de gele lepel een speciale editie is.

Broeken die écht blijven zitten

Nu we het toch hebben over het netjes bedekken van billen: broeken vinden voor een kind dat de overstap maakt van kruipen naar lopen is een regelrechte nachtmerrie. Alles zit of te strak om de luier, of het is zo los dat ze erover struikelen.

Ik ben behoorlijk sceptisch over de meeste hippe babykleding, maar de Babybroekjes van Biologisch Katoen zijn echt fantastisch. Ze hebben zo'n verlaagd kruis in haremstijl. Ja, ze lijken een beetje op piepkleine MC Hammer-broeken, wat objectief gezien hilarisch is. Maar belangrijker nog: ze passen over die gigantische, dikke wasbare luiers die mijn man per se wil gebruiken als hij in een bui is om de planeet te redden. Ze hebben een echt trekkoordje, iets wat verrassend moeilijk te vinden is bij babykleding. Meestal krijg je alleen een neptouwtje dat voor de sier op de voorkant is gestikt, wat helemaal niemand helpt als het elastiek uitrekt.

Als ik even helemaal geen zin heb in gedoe met taillebanden, trek ik hem gewoon de Baby Jumpsuit van Biologisch Katoen aan. Ik haat het om kleding over het hoofd van een gillende peuter te moeten trekken. Het voelt alsof je probeert een boze, vochtige octopus in een sok te worstelen. Deze heeft knoopjes aan de voorkant. Je legt het plat neer, gooit je kind erop en knoopt het dicht voordat ze doorhebben wat er gebeurt. Het biologisch katoen is zacht, blijft mooi in de was en hij krijgt er geen gekke rode wrijvingsbultjes van in zijn knieholtes.

Triage voor je digitale leven

In het ziekenhuis draait triage volledig om het stellen van prioriteiten. Een kind met een geschaafde knie gaat naar de wachtkamer, terwijl een kind met ademhalingsproblemen direct door mag. Ouderschap is precies hetzelfde. Je moet bepalen wat je vandaag gek gaat maken en wat tot morgen kan wachten.

Obsessief bezig zijn met de vraag of je kind wel genoeg biologische boerenkool heeft gegeten, is iets voor in de wachtkamer. Maar ervoor zorgen dat de gezins-iPad je peuter via de autoplay-functie niet stiekem voedt met existentiële angsten en rare volwassen game-humor, is momenteel waarschijnlijk prioriteit nummer één. De algoritmes zijn slordig, de namen voor die indie-games zijn belachelijk en die techbedrijven geven echt niets om de digitale hygiëne van jouw gezin.

Dus loop die YouTube-app even na, wis de zoekgeschiedenis en voer misschien een ongemakkelijk gesprek met je puberneefje over wat hij allemaal opzoekt via de gedeelde wifi. Schenk dan iets sterks voor jezelf in en ga je weer druk maken over de normale dingen, zoals hoe je kurkumavlekken uit siliconen krijgt.

Shop onze volledige collectie van veilige, biologische babykleding.

De rommelige realiteit van de eerste mijlpalen

Waarom praat mijn oudere kind ineens over een ezelman?

Omdat het internet één grote puinhoop is. Ze hebben waarschijnlijk een gamer de Bennett Foddy game zien spelen op Twitch of TikTok. Het is een langverwachte videogame voor volwassenen en de gamewereld vindt die grove humor het toppunt van komedie. Vertel ze gewoon dat je weet dat het een satirische game voor volwassenen is en blokkeer de zoekterm op hun apparaten als ze nog jong zijn. Als je er een gigantisch drama van maakt, zoeken ze het toch wel op bij een vriendje thuis.

Hoe voorkom ik dat dit soort dingen op de tablet van mijn peuter verschijnen?

Je kunt het standaard YouTube-algoritme op dit moment totaal niet vertrouwen, omdat de titel van de game veelgebruikte babytermen bevat. Ga naar de instellingen van de app, schakel autoplay uit en stel een beperkt profiel in. Beter nog: verwijder de hoofd-app en gebruik alleen de speciale Kids-versie, alhoewel zelfs die er eerlijk gezegd soms naast zit. Ik download meestal gewoon specifieke series van tevoren en zet de wifi op de iPad helemaal uit.

Zijn duwwagentjes echt beter dan die babyloopstoeltjes waar ze in zitten?

Mijn huisarts was hier vrij duidelijk over, en kinderartsen zijn het daarmee eens. Die plastic loopstoeltjes met wielen waar je kind in zit, zijn een enorm veiligheidsrisico. Kinderen gebruiken ze om zichzelf van de trap te lanceren of om bij hete koffie op het aanrecht te komen. Duwwagens, waarbij het kind erachter staat en duwt, zijn over het algemeen beter voor de daadwerkelijke motorische ontwikkeling, hoewel ze hem waarschijnlijk alsnog tegen je plinten aan zullen rammen.

Hebben baby's echt speciale schoenen nodig om te leren lopen?

Niet echt. Als ze binnen zijn, zijn blote voeten het veiligst omdat ze zo meer grip op de vloer hebben. Het helpt ook met proprioceptie, een dure medische term voor weten waar je lichaam zich in een ruimte bevindt. Maar zodra je buiten in het openbaar bent, heb je wel schoentjes nodig. Kies gewoon voor iets met een hele dunne, flexibele zool waardoor hun voetje natuurlijk kan buigen, in plaats van van die schattige leren minilaarsjes die ze dwingen om als Frankenstein te lopen.

Is de overgang naar lopen altijd zo chaotisch?

Ja. Het is zeker drie maanden lang je kind zien optrekken aan instabiele salontafels, loslaten, in paniek raken en als een omgehakte boom achterover vallen. Ik heb wekenlang achter mijn kind aangelopen door de woonkamer met een sierkussen in de aanslag. Uiteindelijk krijgen ze het onder de knie, en dan begint de échte nachtmerrie, want ineens kunnen ze bij het kastje waar je de snacks bewaart.