Waarom ik de barnstenen ketting van mijn baby in de prullenbak gooide

Het was precies 03:14 uur 's nachts. Dat weet ik omdat de oplichtende rode cijfers van de magnetron me vanuit de keuken zo'n beetje stonden uit te lachen. De vloertegels in de badkamer voelden ijskoud aan tegen mijn blote benen en ik droeg een grijze voedingstop die agressief naar zure melk en pure wanhoop rook. Mijn zoontje Leo, die op dat moment ongeveer zes maanden oud was, probeerde dwars door mijn sleutelbeen heen te kauwen. Echt, compleet wild.

Hij was al drie kwartier aan het krijsen. Niet het 'ik-heb-honger'-huiltje. Niet het 'ik-ben-moe'-huiltje. Maar dat door merg en been gaande 'mijn-gezicht-ontploft-van-de-doorkomende-tandjes'-huiltje.

Ik zat op de badmat, wiegde hem zachtjes op en neer, scrolde blindelings met mijn linkerhand over mijn telefoon, en daar was het. Een Instagram-advertentie voor een barnstenen kauwketting voor baby's. De baby op de foto sliep vredig. De moeder op de foto droeg een smetteloze witte linnen blouse zonder ook maar één spuugvlekje. Ze zag er uitgerust uit. Ze zag eruit alsof ze haar koffie nog warm had kunnen opdrinken.

Ik wilde haar zijn. Mijn hemel, wat wilde ik háár zijn.

Ik had mijn creditcard er al bij gepakt. Ik was letterlijk de CVC-code aan het intypen om zo'n vijfenveertig euro uit te geven aan een snoer van glimmende bruine kraaltjes, omdat de beschrijving beloofde dat het de pijn in zijn tandvlees op magische wijze zou laten verdwijnen. Precies op dat moment liep mijn man Dan de badkamer in, wreef in zijn ogen, keek naar het scherm van mijn telefoon en zuchtte.

Hij zei zoiets van: "Gaan we nu echt om drie uur 's nachts stikgevaar in huis halen omdat een influencer dat zegt?"

Ik snauwde hem af. Uiteraard. Want hoe durfde hij met logica te komen in mijn door slaapgebrek gedreven waanideeën. Maar ik legde de telefoon wel weg. Een paar dagen later, tijdens Leo's controle, vroeg ik onze arts ernaar. En eerlijk gezegd wilde ik, na wat ze me vertelde, elk sieraad voor baby's direct de prullenbak in gooien.

Dokter Aris verpestte mijn magische barnsteendroom

Dit is dus het ding met die Baltische barnsteenkettingen. Het hele marketingpraatje is dat ze iets bevatten dat barnsteenzuur heet. Blijkbaar is dat een soort natuurlijke pijnstiller of ontstekingsremmer? Zoiets? En door de warmte van de babyhuid zou het barnsteen dat zuur afgeven aan hun bloedbaan om het tandvlees te verzachten.

Ik legde deze hele theorie uit aan mijn arts, dokter Aris. Zij is een ontzettend nuchtere vrouw die alles al wel een keer heeft gezien. Ze stopte letterlijk met typen op haar kleine laptopje, draaide haar stoel om en keek me aan.

Ze vertelde me dat barnsteen inderdaad barnsteenzuur bevat, maar dat het een temperatuur van bijna 200 graden Celsius moet bereiken om het af te geven. Tweehonderd graden.

En tja... oh god. Als de lichaamstemperatuur van mijn baby 200 graden is, hebben we echt veel grotere problemen dan opgezwollen tandvlees. Dan staat hij in brand. Maar goed, het punt is dus dat er absoluut geen enkel wetenschappelijk bewijs is dat de menselijke huid dit stofje uit een ketting kan opnemen. De enige reden dat baby's verlichting lijken te ervaren, is omdat ze de kraaltjes in hun mond stoppen en erop kauwen, wat voor tegendruk zorgt. Ze kauwen in feite gewoon op harde stenen.

En toen kwam ze bij het gedeelte over veiligheid, en mijn maag draaide zich letterlijk om.

Ze vertelde me dat de veiligheidsinstanties en vrijwel elke vereniging van kinderartsen ter wereld ouders smeken om met die dingen te stoppen. Het risico op wurging is enorm. Baby's slapen ermee, of de ketting blijft ergens achter haken, zoals aan de hoek van een ledikantje of de gesp van een autostoel. En zelfs als je denkt dat je ze als een havik in de gaten houdt: baby's hebben van die vlijmscherpe doorkomende tandjes. Als ze op zo'n ketting kauwen en het koordje breekt? Dan heb je plotseling twee dozijn kleine, harde kraaltjes in het mondje van je baby. Er is maar één seconde nodig voordat zo'n kraaltje de luchtweg blokkeert. Eén enkele seconde.

Ik werd er echt onpasselijk van toen ik dacht aan hoe dicht ik op dat badmatje bij het afrekenen was gekomen.

Oh, en dokter Aris zei ook dat we absoluut geen verdovende gels met benzocaïne moeten gebruiken, dus die kunnen ook direct de prullenbak in.

Zo de prullenbak in.

De 'ik draag hem zelf wel'-maas in de wet

Nadat de schrik er goed in zat en ik absoluut geen sieraden meer bij mijn baby wilde omdoen, dacht ik de ultieme lifehack voor moeders gevonden te hebben. Ik ontdekte de kauwkettingen voor moeders.

Mocht je deze nog nooit gezien hebben: het is een grove ketting van siliconen kralen, gemaakt van voedselveilig materiaal. Jij als moeder draagt hem, en je baby kan erop kauwen terwijl je hem of haar vasthoudt of voedt. Ik kocht zo'n geometrische ketting in een mosterdgele kleur waarvan ik mezelf overtuigde dat hij heel chic en modern was.

Ik voelde me echt een genie. Kijk mij nou, dacht ik, met mijn veilige bijtketting voor moeders die het wurgingsgevaar voor de baby volledig wegneemt! Wat ben ik toch een probleemoplosser!

Ja. Dus niet.

Spoel even door naar de tijd dat mijn dochter Maya werd geboren. Ze was ongeveer zeven maanden oud, we zaten in zo'n overvolle hippe koffietent – je weet wel, zo eentje waar je al gauw zes euro voor een havermelk-latte betaalt – en ik droeg mijn trouwe mama-bijtketting. Maya zat op schoot en ging helemaal los op de grootste siliconen kraal.

Baby's hebben de grijpkracht van een boze gorilla. Maya pakte de ketting met beide handjes vast, zette haar kleine voetjes tegen mijn borst en trok. De sluiting in mijn nek hield stand, maar het koordje? Dat maakte een afschuwelijk knappend geluid. En plotseling zat ik daar in het openbaar wanhopig zware siliconen kralen op te vangen terwijl ze via mijn borst en schoot in de wandelwagen van Maya stuiterden, doodsbang dat ze er eentje zou inslikken voordat ik ze allemaal had gevonden.

Dus zelfs als je op zoek gaat naar een bijtketting voor de moeder, heb je nog steeds te maken met een koord en kleine onderdelen. Als het koordje breekt terwijl ze erop kauwen en jij hem draagt, is het verstikkingsgevaar precies even groot. De kraaltjes bevinden zich letterlijk op borsthoogte, op een paar centimeter van hun mondje. Dat is de constante stress en paniek gewoon niet waard.

Dingen die écht werken (en geen gevaar opleveren)

Als je op dit moment met een huilende baby verwoed het internet afstruint, sla dan alsjeblieft de sieraden over. Pak een schoon washandje, maak het nat, leg er een knoop in en leg het even in de vriezer. Of zoek een stevige bijtring uit één stuk siliconen zonder tig kleine onderdeeltjes die kunnen afbreken en de schrik van je leven veroorzaken.

Je zoekt iets dat in één stuk is gegoten. Geen touwtjes, geen kralen, geen sluitingen.

Als je wilt weten wat echt mijn redding is geweest, dan was dat de Panda Bijtring van Kianao. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik dat ding zowat in mijn beha bewaarde om er makkelijk bij te kunnen toen Maya een baby was.

Hij is voor 100% gemaakt van voedselveilige siliconen, maar wat nóg belangrijker is: hij is plat en hol in het midden, zodat ze er met haar kleine, onhandige vingertjes goed grip op kon krijgen. Ze kauwde op de oortjes van die panda alsof ze er per uur voor betaald kreeg. Hij is helemaal uit één stuk gemaakt, dus je hebt nul stress over verstikkingsgevaar, en ik gooide hem gewoon in de vaatwasser als hij weer eens, onvermijdelijk, op de grond van een parkeerplaats was beland. Het gaf haar precies dezelfde stevige, maar meegevende tegendruk die ze bij mijn sleutelbeen zocht, maar dan zonder de blauwe plekken.

Als je er middenin zit en door deze vreselijke fase heen moet, doe jezelf dan een plezier en neem een kijkje in Kianao's collectie bijtspeelgoed voor spulletjes die echt gemaakt zijn om veilig op te kauwen.

We hadden ook de Beren Bijtring Rammelaar. Die heeft een natuurlijke beukenhouten ring en een schattig gehaakt berenhoofdje. Om heel eerlijk te zijn? Hij is prima. Hij staat prachtig op het plankje in de babykamer en ik vind het geweldig dat hij plasticvrij is. Maar toen Leo nog piepjong was, had hij er simpelweg de coördinatie nog niet voor. Hij schudde er vol enthousiasme mee en mepte zichzelf telkens in zijn oog met die zware houten ring, wat natuurlijk alleen maar tot méér tranen leidde. Het ging een stuk beter toen hij wat ouder was, zo rond de negen maanden, en hij zijn motoriek beter onder controle had. Maar voor die eerste, wanhopige maanden? Hou het dan echt bij zacht siliconen.

Een ander heel fijn en degelijk product dat we hadden, was de Eekhoorn Bijtring. Ook weer één stevig stuk siliconen. Het heeft een eikeltje met structuur, en allebei mijn kinderen vonden het heerlijk om daar met hun tandvlees overheen te wrijven. Daarnaast heeft hij de vorm van een ring, waardoor je hem makkelijk aan een speenkoordje (een korte, uiteraard) kunt vastmaken en aan hun shirtje kunt klemmen, zodat hij niet op de vloer van de trein of tram belandt.

Kom deze fase gewoon heelhuids door

Doorkomende tandjes zijn de hel. Het is gewoon zo. Je bent uitgeput, ze voelen zich ellendig, door al dat kwijl krijgen ze uitslag op hun kinnetje, en je voelt je compleet machteloos.

Maar ze zo'n esthetisch verantwoord snoer met steentjes om hun nek hangen, is echt niet de magische oplossing die het internet je wil doen geloven. Het is eerder een ontzettend stressvolle bron van gevaar, vermomd als een natuurlijk hulpmiddel. Hou het bij verkoelende dingen, massief siliconen en accepteer misschien gewoon dat je een paar dagen lang rondloopt met een kwijlende, chagrijnige kleine koalabeer op je arm.

En drink koffie. Heel veel koffie.

Als je op zoek bent naar veilige verlichting uit één stuk die je 100% kunt vertrouwen, bekijk dan eens Kianao's complete lijn met veilige siliconen bijtringen. Het tandvlees van je baby (én jouw sleutelbeen) zullen je dankbaar zijn.

Veelgestelde vragen van andere ouders over dit onderwerp

Zijn er bijtkettingen die wél echt veilig zijn?
Eerlijk gezegd niet. Mijn arts was hier ontzettend duidelijk in. Of het nu van barnsteen, siliconen of hout is: als het om de nek van een baby gaat, is het een wurgingsgevaar. En als het uit kleinere aaneengeregen kralen bestaat, is het een enorm verstikkingsgevaar. Er is maar één kapot koordje nodig. Dat is het simpelweg niet waard.

En als ik zelf een kauwketting draag?
Ik heb de hele bijtketting-voor-mama-trend geprobeerd en dat pakte spectaculair verkeerd uit. Ja, je haalt het koord weg bij het nekje van je baby, en dat is goed! Maar baby's trekken ontzettend hard. Als ze het koordje kapottrekken terwijl je ze vasthoudt, regenen er ineens losse kralen rondom hun mondje. Bovendien zorgt dat constante getrek in je nek voor knallende hoofdpijn.

Waarom zweren mensen dan bij Baltisch barnsteen?
Voornamelijk 'confirmation bias' (bevestigingsvooroordeel)! Mensen kopen het precies op het moment dat hun kindje het allermeest jengelt. Een paar dagen later breekt het tandje dan eindelijk door het tandvlees heen, de baby wordt rustig, en de ouders denken: "OMG, het barnsteen heeft gewerkt!" Nee hoor, dat tandje is er gewoon eindelijk door. Of de baby heeft simpelweg op de harde kralen gekauwd, wat je net zo makkelijk kunt bereiken met een veilig, massief bijtspeeltje.

Mag ik de siliconen bijtring van mijn baby in de vriezer leggen?
Oké, dit deed ik dus altijd, totdat me werd verteld dat ik dat niet moest doen. Je kunt ze beter in de koelkast leggen, niet in de vriezer. Als ze steenhard worden in de vriezer, kunnen ze het oh zo gevoelige tandvlees van je baby kneuzen. Een lekker koude panda-bijtring uit de koelkast is perfect. Keihard ijs is echt te veel van het goede.

Hoe maak ik siliconen bijtringen schoon als ze buitenshuis op de grond vallen?
Want ja, ze gaan ze laten vallen. Gegarandeerd. Het grote voordeel van voedselveilige siliconen is dat je het gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser kunt doen. Als ik onderweg ben, gebruik ik gewoon warm water en wat voor zeep er dan ook in de toiletruimte staat, of in geval van nood van die handige schoonmaakdoekjes voor spenen. Maar thuis? Honderd procent de vaatwasser.