Waarom we de traditionele hokjes voor babynamen overboord gooiden

Ik was tweeëndertig weken zwanger, zat om drie uur 's nachts aan het kookeiland en wees fanatiek cellen aan in een Google Sheet. Mijn man sliep. Het spreadsheet had simpelweg de titel 'Het Kind'. Op rij zevenenveertig stond de naam Emerson. Ik had hem geel gemarkeerd als een serieuze 'misschien'.

Als kinderverpleegkundige heb ik duizenden patiëntendossiers ingezien. Je ziet een naam en je vormt meteen een klinisch beeld. Het is een vreselijke gewoonte, maar we doen het allemaal. Je ziet Hunter en je gaat er al vanuit dat hij gehecht moet worden na een skateboardongeluk. Je ziet Elizabeth en je gaat ervan uit dat haar moeder me zal vragen naar biologische melk en particuliere basisscholen. Ik wilde dat het dossier van mijn kind een onbeschreven blad zou zijn. Dat is de echte reden dat we ons in de eerste plaats in uniseks babynamen zijn gaan verdiepen.

Niet omdat we hippe millennials waren die een statement wilden maken. Gewoon omdat ik weet hoe triage in het ziekenhuis werkt en ik weet hoe mensen oordelen.

Het spreadsheet dat bijna mijn huwelijk kostte

Mijn arts, dr. Gupta, vertelde me dat ze tegenwoordig een enorme daling ziet in roze en blauwe omslagdoeken. Ze zei dat niemand zijn kind nog in een hokje wil stoppen voordat het überhaupt zijn eerste ademhaling heeft gedaan, wat voor mij heel logisch klinkt. De cijfers ondersteunen eigenlijk ook wat ik zelf in de wachtkamer zie. Ik las ergens dat er de afgelopen decennia een stijging van achtentachtig procent is geweest in deze genderneutrale babynamen. Het voelt gewoon goed zo.

Maar in de praktijk is het een nachtmerrie om er eentje te vinden. Ik ken in het echte leven maar een handjevol namen die echt precies in het midden vallen. Jules. Koi. Robin. De rest neigt toch vaak sterk naar één kant, totdat een popster anders besluit en je zorgvuldige planning verpest.

Mijn man wilde iets traditioneels. Ik wilde iets dat klonk als een mild weertype. We hebben vier dagen op rij geruzied over de naam Rowan. Het is uitputtend om het gewicht van de toekomstige identiteit van een heel mens in je handen te dragen, terwijl je ook nog eens te maken hebt met maagzuur in het derde trimester.

De achternaam-epidemie

Mensen slaan tegenwoordig gewoon het telefoonboek open bij de advocaten en wijzen een naam aan. Carter. Lennox. Landry. Het klinkt meer als een advocatenkantoor op de Zuidas dan een kleuterklas. Ik snap de aantrekkingskracht wel van het meegeven van een sterke, professionele voorsprong aan een kind, maar soms denk ik dat we gewoon onze eigen carrière-angsten op een baby projecteren. Je noemt een kind Sterling en ineens hebben ze een mini-aktetasje nodig in plaats van een luiertas.

Ik weigerde drie weken lang om naar achternamen te kijken. Mijn man bleef ze maar in het spreadsheet typen. Ik bleef ze verwijderen. Het werd een Koude Oorlog van backspace en ongedaan maken op de meest onmogelijke tijden van de nacht.

En dan is er nog de trend van de vintage bijnamen zoals Frankie en Billie, wat prima is als je wilt dat je baby klinkt als een barman uit de jaren twintig.

De neutrale 'Team Green' babykamer

We wilden wachten tot de geboorte om het geslacht te weten. 'Team Green', noemen ze dat op internet. Dat betekende dat onze verlanglijst een uitgestrekte, ononderbroken zee was van havermout, terracotta en saliegroen.

Mijn schoonmoeder bleef maar klagen dat ze niets leuks kon kopen zonder te weten of het een jongen of een meisje was. Ik vertelde haar dat dinosaurussen niet om geslacht geven, wat ze niet echt kon waarderen. Uiteindelijk heb ik zelf maar de Kleurrijke Bamboe Babydeken met Dinosaurussen voor de kinderkamer gekocht. Het is een mix van bamboe en biologisch katoen, en eerlijk gezegd is het het enige item dat in ons huis écht elke dag wordt gebruikt. De turquoise en limoengroene dino's zijn net gestileerd genoeg zodat ze niet lijken op goedkope stripfiguren van een tankstation. Het dekentje houdt de temperatuur goed stabiel, wat ideaal is, want mijn peuter is vaak zo heet als een kacheltje.

We hebben ook een voorraadje basis neutrale kleding ingeslagen. We hebben een paar van de Biologisch Katoenen Babyrompertjes gekocht. Ze zijn prima. Ze bedekken het kind. Het biologische katoen is zacht en door de envelophals hoef ik na een luier-explosie niets vies over iemands hoofd te trekken, maar eerlijk is eerlijk, het is gewoon een wit rompertje dat uiteindelijk toch wel onder de zoete aardappelpuree komt te zitten.

De speeltuintest

Luister, als je een androgyne naam kiest, móét je de schreeuwtest in je achtertuin doen om te voelen hoe de naam voelt bij het uitspreken.

Je gaat bij de achterdeur staan en schreeuwt de naam de steeg in terwijl je doet alsof ze richting een drukke straat rennen. Want als je te veel lettergrepen nodig hebt om het eruit te krijgen, is dat echt een absoluut risico. Je moet ook de initialen controleren om er zeker van te zijn dat je niet per ongeluk een vreselijk acroniem vormt dat hen op de middelbare school zal achtervolgen.

Wij wilden iets aards. Natuurwoorden trokken me enorm aan, omdat het gewoon zelfstandige naamwoorden zijn. River, Wren, Arbor. Een boom is gewoon een boom. Het draagt geen maatschappelijke verwachtingen met zich mee. Het eist niet van je dat je op voetbal gaat of op ballet.

Over dingen gesproken die me echt rust brengen: mijn absolute favoriete reddingsmiddel toen we de baby eindelijk mee naar huis namen, was de Panda Bijtring. Toen mijn peuter kiezen begon te krijgen, was het een donkere tijd in ons huis. Ik legde deze siliconen panda gewoon twintig minuten in de koelkast. Het bamboe detail met textuur aan de zijkant was precies wat dat gezwollen tandvlees nodig had. Het was mijn redding op een dinsdagmiddag om vier uur toen niets anders werkte en het kind ontroostbaar was.

Familie-onderhandelingen en tweede namen

Mijn familie wilde iets traditioneels. Hindi-namen zijn prachtig, maar voor het grootste deel sterk aan een geslacht verbonden. Mijn moeder bleef de buik 'beta' noemen, wat gewoon kind of zoon betekent, maar het brengt culturele lading met zich mee.

Ik legde aan mijn moeder uit dat een uniseks naam later in het leven onbewuste vooroordelen misschien wel kan voorkomen. Een potentiële werkgever gooit een cv van een Taylor of een Morgan wellicht minder snel aan de kant. Ze keek me aan alsof ik gek was, en dat is ook wel terecht. De onderzoeken naar vooroordelen bij sollicitaties zijn behoorlijk deprimerend, maar ik weet ook niet zeker of een naam structurele problemen zomaar oplost. Het voelde gewoon alsof ik mijn kind een kleine voorsprong kon geven, of in ieder geval een schild.

We sloten een compromis over de tweede naam, en dat is de ultieme tip voor iedereen die te maken heeft met koppige grootouders. Een erg flexibele voornaam, gecombineerd met een zware, traditionele tweede naam. Zo geef je het kind een uitweg. Als ze op hun achttiende besluiten dat ze het vreselijk vinden om de naam van een stuk natuur te dragen, kunnen ze switchen naar hun tweede naam zonder ingewikkeld juridisch papierwerk.

Bekijk de collectie biologische kleding van Kianao om je neutrale garderobe op te bouwen, terwijl jij ruziet over je eigen spreadsheet met namen.

Het papierwerk

Toen mijn vliezen braken, was het spreadsheet nog steeds niet afgerond. We hadden het teruggebracht tot drie opties. Geen daarvan was een achternaam.

In het ziekenhuis, na een eindeloze en slopende dertig uur durende bevalling, kwam de coördinator voor de geboorteaangifte binnen met een klembord. De kamer rook naar jodium en diepe uitputting. Mijn haar plakte aan mijn voorhoofd.

Ik keek naar mijn man. Ik keek naar deze kleine, gerimpelde, schreeuwende aardappel die op mijn borst lag. De baby zag er niet uit als een advocaat op de Zuidas. De baby zag er niet uit als een jazzzanger. De baby zag er gewoon moe uit.

We schreven de naam op. Een simpel, rustig zelfstandig naamwoord. Het paste toen perfect, en nu nog steeds.

Sla voor je eigen ritje naar het ziekenhuis een voorraadje hoogwaardige neutrale baby-essentials in bij Kianao.

Vragen die je jezelf waarschijnlijk stelt

Zijn genderneutrale babynamen in de praktijk echt precies gelijk verdeeld tussen jongens en meisjes?

Bijna nooit. Van wat ik heb gezien en gelezen, neigen de meeste namen in de geboorteregisters toch sterk naar één geslacht. Er is maar een piepklein handjevol namen zoals Blake of Landry die echt op de vijftig-vijftig lijn balanceren. Staar je niet blind op de cijfers. Als het voor jou neutraal voelt, is dat het enige wat telt.

Hoe ga je om met familieleden die uniseks namen haten?

Je negeert ze. Serieus. Mijn schoonmoeder had overal een mening over, totdat de baby eenmaal geboren was. Toen had ze het te druk met het ruiken aan het hoofdje van de baby om zich nog druk te maken over welke naam er op de geboorteakte stond. Ze stappen er direct overheen op het moment dat ze het kind vasthouden.

Kan een babynaam vooroordelen op de werkvloer op latere leeftijd écht voorkomen?

Misschien. Sommige sociologen denken dat het helpt om de lijnen op een cv te vervagen, wat je kind in theorie door de eerste gespreksronde zou kunnen helpen in een zeer bevooroordeelde sector. Maar eerlijk is eerlijk, de wereld ziet er over twintig jaar misschien wel compleet anders uit, dus ik zou je beslissing niet volledig baseren op een hypothetische HR-afdeling.

Wat als ik een uniseks naam kies en deze opeens sterk gelinkt wordt aan één geslacht?

Dit gebeurt aan de lopende band. Een beroemdheid geeft haar dochter een traditioneel mannelijke naam, en plotseling staat het de komende tien jaar in de top tien van meisjesnamen. Je hebt geen controle over cultuur, yaar. Je kiest gewoon wat je mooi vindt en je ziet wel hoe het balletje rolt.

Moet de tweede naam ook genderneutraal zijn?

Ik raad het af. Geef ze wat contrast. Als je voor een hele flexibele voornaam gaat, geeft het verankeren ervan met een traditionele of familie-specifieke tweede naam ze later opties. Het stelt ook de grootouders gerust, wat een mooie bonus is als je wil dat ze af en toe gratis komen oppassen.