Wat het babynamen-drama van Trisha Paytas mij leerde over moederschap

Het was dinsdagnacht 02:14 uur en ik droeg Dave's oversized universiteitstrui die lichtjes naar oude knoflook en wanhoop rook. Ik zat op de koude rand van ons bad omdat Maya (die VIER is, oh god, waarom wordt ze nog steeds wakker) om een heel specifiek roze bekertje water vroeg dat ik in het donker niet kon vinden. Ik was op TikTok aan het scrollen om mijn ogen open te houden, met een lauwe koffie van gisteren die ik al twee keer in de magnetron had opgewarmd, en toen verscheen het in mijn feed. De aankondiging van de nieuwste baby van Trisha Paytas.

Aquaman Moses.

Ik zat daar gewoon in het donker. Aquaman. Na Malibu Barbie en Elvis had de hele babynamensaga van Trisha Paytas me misschien niet moeten verbazen, maar ik moest toch even hardop grinniken in de stilte van mijn badkamer. Dave vindt namen van beroemdheden een belachelijke schreeuw om aandacht, en misschien zijn ze dat ook, maar eerlijk? Na twaalf jaar schrijven over ouderschap en het overleven van twee eigen kinderen, besefte ik om 2 uur 's nachts ineens iets geks. Ik heb er eigenlijk ontzettend veel respect voor.

Omdat het kiezen van een babynaam eigenlijk je eerste daad van publieke rebellie als moeder is, en de commotie rond de keuzes van deze specifieke internetpersoonlijkheid opende een heleboel gesprekken die ik dringend met mezelf moest voeren. Maar goed, het punt is, we oordelen allemaal, maar we proberen ook allemaal gewoon te overleven.

Mijn dokter is eigenlijk dol op vreemde fonetiek

Toen Leo ongeveer tweeënhalf was, had hij een vriendinnetje in zijn peutergroep dat Aurora heette. Alleen kon Leo voor geen meter Aurora zeggen. Het klonk als "Uh-wawa" of gewoon een reeks gefrustreerde kreuntjes, waardoor ik in een diep, donker gat van angst over zijn ontwikkelingsmijlpalen belandde. Ik weet nog dat ik in de spreekkamer van dokter Evans zat – in een yogabroek met een twijfelachtige yoghurtvlek op de knie – en praktisch in tranen vroeg of mijn kind intensieve logopedie nodig had.

Dokter Evans lachte alleen maar en gaf me een tissue. Hij vertelde me dat fonetisch gezien, namen vol met opeenvolgende "R" en "O" klanken eigenlijk een nachtmerrie zijn voor peuters. Ik neem aan dat de /r/ klank zoiets is als de eindbaas van de spraakontwikkeling, of in ieder geval begreep ik dat vaag uit zijn verhaal terwijl ik Leo probeerde tegen te houden die de plinten van de kliniek wilde aflikken. Hij zei dat de meeste kinderen dit pas onder de knie hebben als ze naar de kleuterschool gaan.

Dus toen het internet helemaal losging over "Aquaman," was mijn eerste gedachte serieus... wacht, dat is ontzettend makkelijk om uit te spreken. A-kwa-man. Het zijn scherpe, duidelijke medeklinkers en open klinkers. Vanuit puur ontwikkelingsperspectief heeft Trisha iets gekozen wat haar peuter waarschijnlijk veel eerder kan uitspreken dan mijn kind ooit Rory of Rowan had kunnen zeggen. Het is bizar hoe we geobsedeerd zijn door traditionele namen zonder te beseffen dat we onze kinderen opzadelen met drie jaar fonetische frustratie. Iets om over na te denken.

De absolute brutaliteit van de gezinsuitbreiding-kruisverhoren

Maar wat me pas echt raakte – wat me deed stoppen met scrollen en gewoon naar de muur in mijn donkere badkamer deed staren – was de rest van haar geboorteaankondiging. Ze liet terloops vallen dat ze haar eileiders had laten verwijderen tijdens haar keizersnede omdat de bevalling traumatisch was, en daarna vertelde ze iedereen expliciet om te stoppen met vragen naar haar volgende kinderen.

Ik had wel kunnen opstaan voor een langzaam applaus. Echt waar.

De pure, onvervalste hel van postnataal herstel is nog steeds iets waar we alleen over fluisteren, en het feit dat we vragen van nieuwsgierige Tante Susan moeten beantwoorden over "wanneer de volgende komt" terwijl we letterlijk in een netbroekje bloeden, is een misdaad tegen de menselijkheid. Toen ik Maya kreeg, liep mijn keizersnede uit de hand. Ik lag rillend en doodsbang op de operatietafel, terwijl Dave eruitzag alsof hij ging flauwvallen in zijn blauwe ziekenhuiskleding. Mijn gynaecoloog had me weken daarvoor iets gemompeld over hoe het verwijderen van je eileiders tijdens een keizersnede een superveilige vorm van definitieve anticonceptie is en zelfs je risico op eierstokkanker kan verlagen, maar ik was zo uitgeput dat ik de medische kant ervan niet eens kon bevatten.

Trisha die zo publiekelijk opkomt voor haar grenzen rondom de gezondheid van moeders? Geweldig. We moeten het echt normaliseren om mensen te vertellen dat het ze helemaal niets aangaat. Je bent niemand een tijdlijn van je voortplantingsorganen schuldig, vooral niet wanneer je gewoon probeert uit te vinden hoe je moet opstaan zonder het gevoel te hebben dat je buik openscheurt. Ik heb op dit moment niet eens de mentale ruimte om het te hebben over de mensen die lotusbevallingen doen, dat gaat hem gewoon niet worden.

Als je er momenteel middenin zit en probeert het lawaai buiten te sluiten van ieders meningen over van alles, van hoe je je kind hebt genoemd tot hoe je ze voedt, raad ik je ten zeerste aan om de collecties van Kianao te bekijken. Al is het maar omdat het kopen van iets moois en duurzaams je misschien een klein shotje dopamine geeft als je energiereserves helemaal op zijn.

Proberen de babytijd te overleven met esthetisch speelgoed

Laten we het hebben over de spullen waarmee we deze uniek genaamde baby's omringen, want het contrast tussen hoe we *willen* dat onze babykamers eruitzien en de neon plastic troep die serieus in onze huizen belandt, is verbijsterend. Bij Leo zag mijn woonkamer eruit alsof er een plasticfabriek in primaire kleuren was ontploft.

Tegen de tijd dat Maya er was, was ik vastbesloten om mijn verstand en mijn interieur terug te eisen. Een van de dingen waar ik helemaal GEK op was, was de Beren Bijtring Rammelaar met Houten Ring. Oh god, dit ding was een redding in nood. Toen Maya ongeveer zes maanden oud was en zo veel last had van doorkomende tandjes dat ze zich als een klein wild dier gedroeg, was deze gehaakte kleine beer het enige dat haar kalmeerde. Ik weet nog dat ik het vond onder de passagiersstoel van de auto, bedekt met golden retriever-haar en verkruimelde koekjes, en dat ik het paniekerig in de wasbak van een restaurant schoonwaste, omdat we de autorit er zonder niet zouden overleven. Het onbehandelde hout was perfect voor haar tandvlees, en het zag er gewoon zo lief en rustgevend uit, wat precies de vibe is die je nodig hebt als je baby krijst.

Dan is er nog het Biologisch Katoenen Baby Rompertje. Het is... prima. Begrijp me niet verkeerd, de stof is ongelooflijk zacht en het is geweldig voor mijn moeder-schuldgevoel om te weten dat het vrij is van agressieve chemicaliën. Maar laten we even heel eerlijk zijn – als je kind een luier-explosie heeft tot in de nek midden in een drukke winkel, is er geen enkel biologisch keurmerk dat kan voorkomen dat het kledingstuk rechtstreeks in de dichtstbijzijnde prullenbak belandt. Ze zijn mooi, maar baby's zijn vies. Pas je verwachtingen aan.

Als je iets wilt dat serieus je verstand gaat redden zonder de esthetiek van je woonkamer te ruïneren, wij gebruikten ook een Houten Babygym. Het heeft van die hele zachte, natuurlijke hangende elementen die geen stroboscooplampen in de netvliezen van je baby flitsen terwijl ze een blikkerige versie van 'Klap Eens in je Handjes' afspelen. Het is gewoon rustig. Vredig. Precies de soort energie die je nodig hebt als je je op dinsdagmiddag om 3 uur afvraagt of je wel de juiste levenskeuzes hebt gemaakt. Ik bewaarde ook altijd een Eekhoorn Bijtspeeltje in mijn luiertas, vooral omdat het mintgroene eikelontwerp schattig was, maar ook omdat voedselveilige siliconen, die je gewoon agressief kunt boenen in de wasbak, de beste vriend zijn van een vermoeide moeder.

Eerlijk gezegd, of je je kind nu een traditionele naam als Jan geeft of iets wilds dat de krantenkoppen haalt, jíj bent degene die om 2 uur 's nachts met ze op is. Jíj bent degene die omgaat met de bijtringen, de spuitluiers en de oordelen van vreemden. Sta er gewoon voor. Vertel je schoonmoeder dat ze zich erbuiten moet houden terwijl je de dag probeert door te komen op drie uur slaap en koude koffie. Je doet het geweldig.

Voordat je weer verzeild raakt in de doomscroll over het ouderschap, haal even diep adem, pak een warme kop koffie (of verwarm hem voor de derde keer in de magnetron, ik oordeel niet), en ga naar Kianao om jezelf te trakteren op iets dat je leven echt een klein beetje makkelijker en een heel stuk mooier maakt.

Mijn eerlijke antwoorden op jouw prangende vragen

Gaat mijn kind me haten als ik een hele ongebruikelijke naam kies?

Eerlijk? Misschien even een jaartje op de middelbare school, maar pubers haten alles, inclusief hoe je ademt en kauwt. Dave zwoer dat Leo zijn volkomen normale naam zou haten, en nog steeds probeerde Leo zijn leraar in groep drie ervan te overtuigen hem "Batman" te noemen. Als jij van de naam houdt en je presenteert het aan ze als een ereteken, groeien ze er meestal wel in. Bereid je er alleen wel op voor dat je het voor altijd zult moeten spellen voor de barista bij de Starbucks.

Waarom zei mijn dokter dat 'R'-klanken zo moeilijk zijn?

Omdat ze een fonetische nachtmerrie zijn! Ik begrijp de wetenschap erachter amper, maar het komt erop neer dat de manier waarop een peuter zijn tong moet buigen om een 'R'-klank te maken, motorische vaardigheden vereist die ze letterlijk nog niet hebben ontwikkeld. Dat is waarom elk kind dat Robert heet, Wobbert wordt genoemd totdat ze een jaar of vijf zijn. Maak je geen zorgen als je kind klinkt als Elmer Fudd; mijn dokter zwoer dat het volkomen normaal is.

Hoe vertel ik nieuwsgierige familieleden dat ze moeten stoppen met vragen naar mijn volgende baby?

Kijk ze recht in de ogen en maak het ongemakkelijk. Nee, serieus. Na mijn traumatische keizersnede bij Maya, toen mijn tante vroeg wanneer we gingen "proberen voor een jongen", keek ik haar gewoon aan en zei: "Mijn baarmoeder is op dit moment aan het herstellen van opengesneden te zijn, Susan, geef de aardappelen even door." Ze stoppen meestal wel met vragen als jij stopt met beleefd zijn over je trauma.

Is hout of siliconen beter voor doorkomende tandjes?

Allebei? Geen van beide? Wat je gillende baby op dat specifieke moment ook maar accepteert. Hout is geweldig omdat het hard is en die diepe tegendruk biedt waar ze zo naar verlangen als die vreselijke kleine tandjes door het tandvlees breken. Siliconen is fantastisch omdat je het in de koelkast kunt gooien zodat het lekker koud wordt, plus het is makkelijker schoon te maken als het onvermijdelijk in een plas op de parkeerplaats valt. Koop ze allebei. Verstop ze overal.