Wat schrijf je in een babyshower boek? (Een brief aan mijn gestreste zelf)

Lieve Sarah van zes maanden geleden,

Ik weet precies waar je nu bent. Je staat in gangpad 4 van de grote supermarkt, in die zwarte Lululemon-legging met de opgedroogde vlek van aardbeienyoghurt op de linkerknie die je drie dagen geleden al zou wassen. Het is kwart over vier. Je trilt van de stress en je hebt een behoorlijk lauwe iced Americano vast die condens lekt over een wenskaart van €7,99 met daarop een lichtelijk angstaanjagende ooievaar vol glitter.

Leg die kaart neer. Serieus, leg hem terug.

Ik weet dat je een kleine breakdown hebt omdat de babyshower van je zus morgen is, en op de uitnodiging stond specifiek "Neem liever een boekje mee in plaats van een kaart". En op de een of andere manier was je dit tot dít exacte moment helemaal vergeten. Je raakt in paniek omdat je niet weet welk boek je moet kopen, en nog belangrijker: je blokkeert volledig bij de gedachte aan wat je in hemelsnaam op de binnenkant van de kaft moet krabbelen. Want een wenskaart heeft al een voorgedrukt gedichtje waar je gewoon "Liefs, Sarah" onder kunt zetten, maar een blanco boek vraagt om diepzinnige, levenslange wijsheden.

Wat best lachwekkend is, want jouw enige stukje opvoedwijsheid is op dit moment dat als je een vierjarige drie uur lang naar Bluey laat kijken, je waarschijnlijk even een dutje kunt doen op de badkamervloer.

Hoe dan ook, ik schrijf dit om je te vertellen dat je even diep moet ademhalen, de condens van je hand moet vegen en moet stoppen met dat hele 'een-bibliotheek-opbouwen'-concept te overdenken. Het komt echt wel goed. Je gaat die babyshower overleven. De mini-quiches zullen wel weer opvallend droog zijn, maar goed, niemand gaat naar dat soort feestjes voor het eten.

Die hele boekentrend is eigenlijk best briljant

Vroeger rolde ik echt met mijn ogen om die strak gecoördineerde babyshowerthema's. Toen ik zeven jaar geleden Leo kreeg, vroeg niemand om boeken. Ik kreeg een stuk of dertig identieke pastelkleurige kaarten die ik niet durfde weg te gooien, dus propte ik ze in een schoenendoos onder mijn bed waar ze stof stonden te vangen totdat Dave ze per ongeluk weggooide tijdens een grote opruimronde in 2020.

Maar vanaf dag één een eigen bibliotheek opbouwen? Ik snap het nu eigenlijk wel. Onze kinderarts vertelde me, toen Maya net was geboren, dat hardop voorlezen een onzichtbare structuur in hun hersentjes bouwt. Eerlijk gezegd klonk dat best intimiderend en voelde ik me verschrikkelijk schuldig, want het enige dat ik op dat moment hardop voorlas was de handleiding van het kolfapparaat. Maar de wetenschap zegt blijkbaar dat het horen van herhalende klanken de hersencellen op de een of andere magische manier klaarmaakt voor toekomstig begrijpend lezen. Ik snap niet helemaal hoe het staren naar een contrastrijke tekening van een rups een schreeuwende aardappel in een functionerende kleuter verandert, maar ze zweren dat het werkt.

Bovendien, vanuit het perspectief van een wanhopige ouder: je gaat dezelfde zes boeken echt duizend keer voorlezen. Als je maar drie boeken hebt, word je gillend gek. Een enorme stapel cadeauboeken van vrienden betekent dat je 's nachts om drie uur, terwijl je een huilende baby met doorkomende tandjes wiegt, in ieder geval nog wat afwisseling hebt voordat je begint te hallucineren.

Dave's totaal nutteloze aanpak voor een persoonlijke boodschap

De echte reden dat je nu staat te zweten in de winkel is de persoonlijke boodschap. Ik weet dit omdat ik Dave vorig jaar de binnenkant van Welterusten, Maan zag proberen te beschrijven voor de babyshower van zijn nichtje, en dat was echt een catastrofale mislukking op emotioneel vlak.

Hij zat twintig minuten lang aan het kookeiland, kauwde op de achterkant van een blauwe Bic-pen tot deze begon te splinteren, en schreef toen in de rechterbovenhoek: "Heb een goed leven, jochie. - Dave".

Ik werd gek. Ik zei: Dave, dit is letterlijk een baby, geen collega van de boekhouding voor wie we een afscheidskaartje tekenen. Je kunt een ongeboren baby niet gewoon een goed leven wensen en het daarbij laten.

Maar we voelen allemaal die druk, toch? Je wilt iets schrijven dat het kind leest als het tien is, waarna hij of zij denkt: "Wauw, mijn tante Sarah is zo wijs en cool." Maar je wilt ook dat de ouders het morgen lezen en in hormonale tranen van dankbaarheid uitbarsten.

Dit is wat ik toen had willen weten: je hoeft geen Maya Angelou te zijn. Je moet gewoon eerlijk en een beetje rommelig zijn, wat sowieso precies is wie jij bent. Toen ik eindelijk bedacht wat ik in het boek voor mijn zus moest schrijven, vertelde ik gewoon de waarheid. Ik schreef iets als: "Ouderschap is eigenlijk voor 80% je verontschuldigen dat je uit je slof schoot over kwijtgeraakte schoenen, en voor 20% aan hun kleine hoofdjes ruiken terwijl ze slapen om je ziel weer op te laden. Jullie gaan het fantastisch doen, zelfs als je geen flauw idee hebt waar je mee bezig bent."

Voor de baby houd je het gewoon simpel. "Je bent nu al zo onwijs geliefd, en ik beloof dat ik de tante zal zijn die het luidruchtige plastic speelgoed voor je koopt dat je ouders expliciet hadden verboden." Klaar. Bam. Klap het boek dicht. Leg de pen neer.

Het verhaal combineren met iets dat géén licht geeft

Natuurlijk kun je niet zomaar een exemplaar van €12 van Een besneeuwde dag afgeven en het erbij laten, en dat is de reden dat je nu als een malle door de baby-gangpaden dwaalt, starend naar plastic wangedrochten die elektronische boerderijgeluiden maken. Stop daarmee.

Weet je nog wat je haar uiteindelijk hebt gegeven? Want het was het allerleukste cadeau van de hele babyshower. Je verliet die enorme winkel, ging naar huis en bestelde de Wilde Westen Babygym Set van Kianao.

Ik ben nog steeds geobsedeerd door dit ding. Het is nu absoluut mijn favoriete cadeau om te geven. Je combineerde het met een boek over cowboys, wat overigens echt bizar slim was. De babygym zelf is werkelijk prachtig: het heeft een natuurlijk houten A-frame met kleine gehaakte paardjes en houten buffels eraan. Toen Leo een baby was, hadden we zo'n oerlelijk neon-groen plastic boog-geval dat een vervormde, huiveringwekkende versie van "Vader Jacob" afspeelde elke keer als hij ertegenaan schopte. Dat geluid achtervolgt me nog steeds in mijn nachtmerries.

Deze western set is gewoon heerlijk rustig, natuurlijk en prachtig. De wisselende texturen, van de gladde houten cactus tot de zachte gehaakte ster, geven de baby verschillende zintuiglijke prikkels wanneer ze ernaar grijpen. Dat zal vast zorgen voor nog meer van die onzichtbare hersenstructuren, of iets dergelijks. Hoe dan ook, het punt is: het ziet eruit als een chique woestijndroom in haar babykamer, het vereist geen batterijen en het maakt geen herrie. Dat maakt het de heilige graal onder de babycadeaus.

Als je toch op Kianao rondkijkt om een mooi gethematiseerd pakketje samen te stellen, dan kun je net zo goed de Bamboe Babydeken met Kleurrijke Egeltjes meepakken. Deze kun je perfect combineren met een kartonboekje over bosdieren. Bamboestof is bizar zacht. Zó verdacht zacht, dat ik er weleens over heb nagedacht om er drie aan elkaar te naaien voor mezelf. Het reguleert de temperatuur van nature, zodat de baby zich tijdens een dutje niet het zweet in werkt.

Ik kocht ooit ook eens de Eco-vriendelijke Babydeken van Biologisch Katoen met Paars Hertenpatroon voor een vriendin. Begrijp me niet verkeerd, hij is mooi. Er is niets mis mee. Het biologische katoen is super duurzaam en GOTS-gecertificeerd, dus er zitten geen gekke chemicaliën op, wat top is. Maar eerlijk, die paarse kleur is ontzettend specifiek, en tenzij je 100% zeker weet dat de babykamer paars is, vloekt het waarschijnlijk met alles. Bovendien pikte Maya hem uit het tasje voordat ik hem kon inpakken en sleepte hem door de modder in de achtertuin om hem als picknickkleed te gebruiken voor die doodenge pop van haar. Dat cadeau heeft de babyshower dus nooit gehaald. Maar de kwaliteit was meer dan prima, totdat het zijn modderige einde vond.

(Mocht je nog steeds licht in paniek zijn over het samenstellen van een écht attent cadeau, bekijk dan de speciaal geselecteerde babyshower-collecties van Kianao voordat je per ongeluk toch weer naar die glitter-ooievaarkaart grijpt.)

Leg alsjeblieft geen blanco notitieboek neer

Nu we het toch hebben over dingen die ik zes maanden geleden had willen weten, moeten we het ook even hebben over het fysieke gastenboek op de babyshower. Want mijn zus, met haar zwangere hartje en opgezwollen enkels, had jou de taak gegeven om de tafel met het gastenboek te beheren.

Wat je ook doet, koop niet zomaar een prachtig, in leer gebonden notitieboekje met lege, ongelinieerde pagina's om dat simpelweg op een tafel te leggen met een mooie pen ernaast.

Ik deed dat voor mijn eigen bruiloft, en het was een grote ramp. Wanneer je mensen confronteert met een gigantische, compleet lege pagina en een rij ongeduldige mensen die achter hen staan te wachten, krijgt hun brein kortsluiting. Ze raken in paniek. Ze schrijven hun naam met gigantische, driftige koeienletters midden op de pagina zodat verder niemand er meer bij past. Ze schrijven "Gefeliciteerd!" en rennen hard weg.

Een bewaarboekje heeft structuur nodig. Mensen moeten echt bij de hand worden genomen. Je hebt pagina's nodig waarop de vragen al zijn voorgedrukt, zoals "Wensen voor de baby:", "Het beste advies voor de ouders:" en "Een herinnering aan de ouders voordat ze chronisch slaaptekort hadden:".

Mensen vinden het heerlijk om specifieke vragen te beantwoorden. Als je om een algemene wens vraagt, krijg je "Veel plezier!". Vraag je wat ze hopen dat de baby van de vader erft, dan schrijven ze een gedetailleerde, hilarische alinea over zijn belabberde golfswing en dat hij bizar mooi haar heeft. Dat maakt het boek later een miljoen keer leuker om terug te lezen.

Oh, en het allerbelangrijkste, de absolute must-have voor een babyshower-gastenboek: het cadeau-logboek achterin.

Toen Maya werd geboren, had ik geen cadeau-logboek. Na de babyshower zat ik midden in een zee van inpakpapier, huilend in een half opgegeten stuk taart omdat ik niet meer wist of tante Linda me nu die luieremmer of de biologische tepelzalf had gegeven. Breng de zwangere vrouw niet in de positie dat ze moet raden wie de tepelzalf heeft gekocht. Dat is gewoon ongemakkelijk. Zorg ervoor dat het boek achterin gelinieerde pagina's heeft die speciaal zijn bedoeld om precies op te schrijven wie wat heeft gegeven.

De laatste keer diep inademen

Dus, Sarah van zes maanden geleden. Drink je waterige koffie op. Loop de winkel uit, of waar je nu ook bent. Je hebt die kaart niet nodig.

Ga naar huis, pak dat exemplaar van De Lorax dat toch al in je kast ligt, en schrijf iets rommeligs en oprechts aan de binnenkant. Vertel haar dat je van haar houdt, dat ze een fantastische moeder zal zijn, en dat het helemaal oké is als ze de eerste drie weken vooral huilend onder de douche doorbrengt. Dat gaat ze namelijk ook doen, en dan ben jij er om de baby even vast te houden.

Je kunt dit. De babyshower wordt prachtig, het houten speelgoed wordt een grote hit, en uiteindelijk zal de baby er sowieso op spugen. Dat is nu eenmaal de circle of life.

Ben je klaar om het gangpad met wenskaarten helemaal over te slaan en een cadeau te vinden dat de peuterjaren écht gaat overleven? Ontdek Kianao's prachtige collectie van natuurlijk houten speelgoed en biologische dekentjes die ouders echt willen hebben.

Die ingewikkelde vragen die je waarschijnlijk precies nu aan het googelen bent

Moet ik mijn berichtje op de titelpagina of aan de binnenkant van de kaft schrijven?
Eerlijk gezegd is de binnenkant van de kaft de veiligste keuze. De titelpagina staat meestal te vol met informatie van de uitgever en rare copyright-teksten. En als je een groot, sierlijk handschrift hebt zoals ik, eindig je ermee dat je dwars over de naam van de auteur heen schrijft, wat er vervolgens uitziet als een soort losgeldbriefje. Gebruik gewoon die grote, witte, lege binnenkant. Laat de inkt wel een volle minuut drogen voordat je het boek dichtslaat, anders vlekt het. Ik ben daar in 2018 op de harde manier achter gekomen met een gelpen.

Richt ik de boodschap aan de baby of aan de ouders?
Ik doe altijd een gekke combinatie van beide, wat waarschijnlijk grammaticaal incorrect is, maar dat maakt me niet uit. Ik begin vaak met "Lieve Baby [Voornaam of Achternaam]", schrijf een lief zinnetje voor de baby en voeg dan een P.S. voor de ouders toe met de mededeling dat ze vol moeten houden. Als ze nog geen naam hebben gekozen, werkt "Lief klein mannetje" of "Voor de nieuwste aanwinst" ook prima, en dat klinkt in ieder geval niet al te robotachtig.

Wat als ik een kartonboekje in plaats van een normaal boek geef? Hoe schrijf ik daarop?
Kartonboekjes zijn vaak glad en daardoor vreselijk voor gewone balpennen. De inkt blijft op die gladde laag liggen en veegt alle kanten op, waardoor je hartverwarmende berichtje verandert in een blauwe nachtmerrie vol vingerafdrukken. Als je een kartonboekje cadeau doet, moet je absoluut een permanente stift met een fijne punt gebruiken, zoals een Sharpie. En echt, blaas er zeker dertig seconden op voordat je het boekje dichtklapt.

Is het oké om een tweedehands of vintage boek te geven op een babyshower?
Oh absoluut, ja. Ik denk oprecht dat dat juist béter is. Als je een exemplaar uit je eigen kindertijd hebt, waarvan de randjes misschien iets versleten zijn, maar wat voor jou enorme emotionele waarde heeft, is dat een geweldig cadeau. Schrijf er gewoon een briefje bij waarin je uitlegt *waarom* het zo speciaal is. "Dit was mijn favoriete boekje toen ik vijf was, en mijn moeder heeft het me honderd keer voorgelezen. Ik hoop dat jij er net zo van gaat houden." Dat is echt zóveel waardevoller dan een saai nieuw exemplaar van Amazon.

Wat als ik helemaal niet close ben met de ouders? Bijvoorbeeld omdat het een babyshower van een collega is?
Houd het kort, beleefd en vrij van opvoedkundig advies. Ga je collega echt geen tips over slaaptraining geven voor in de kaft van een Jip en Janneke-boekje. Schrijf gewoon: "Ik wens jullie en je groeiende gezin het allerbeste met dit nieuwe avontuur! Ik kan niet wachten om de kleine te ontmoeten." Dat is professioneel, warm en zorgt ervoor dat je netjes binnen de lijntjes blijft.