Taylor Swift en 'Baby That's Show Business': een moeders perspectief

Er is een enorme, hardnekkige fabel in de wereld dat zodra ze in het ziekenhuis een kronkelende, krijsende pasgeboren baby op je borst leggen, je brein onmiddellijk alle kennis van popcultuur wist om ruimte te maken voor de tekst van 'De Wielen van de Bus'. Alsof de maatschappij ervan uitgaat dat, omdat ik sinds 2017 geen acht uur meer heb doorgeslapen, het me simpelweg niks meer kan schelen tenzij het in een pastelkleurige doos zit of er een tekenfilmhond bij betrokken is. Pure onzin, als je het mij vraagt.

Ik zit momenteel op de oprit in mijn gezinsauto, in een grijze collegetrui met een mysterieuze harde vlek op de schouder, waarvan ik krampachtig doe alsof het opgedroogde yoghurt is, maar wat waarschijnlijk veel erger is. Ik verstop me voor mijn gezin. Waarom? Omdat ik als een bezetene mijn telefoon aan het verversen ben, wachtend op updates over de release van Taylor Swifts The Life of a Showgirl album. Mijn man Mark vindt me volslagen doorgedraaid omdat ik al drie weken theorieën bedenk over de 'vault tracks', maar goed. Die man kijkt naar golf. Hij heeft geen recht van spreken.

En toen Taylor die slogan dropte – je weet wel, die hele 'and baby, that's show business for you' vibe – moest ik letterlijk hardop lachen, waardoor de hond die op de bijrijdersstoel sliep, zich rot schrok. Want als er één zin is die de perfecte omschrijving vormt voor het absolute, ongecensureerde circus dat het opvoeden van peuters is, is het die wel.

De ultieme backstage chaos

Denk er maar eens over na. Ouderschap is eigenlijk het leiden van een low-budget Broadway-productie waarbij de acteurs zwaar aangeschoten zijn, emotioneel instabiel, en weigeren een broek te dragen. Je bent uren bezig met haar, make-up en kostuums, alleen maar om de deur uit te kunnen naar de plaatselijke supermarkt. Eindelijk heb je ze vastgesnoerd in de autostoel, het zweet breekt je uit, je draait de sleutel in het contact, en plotseling hoor je dát geluid. Dat onmiskenbare, angstaanjagende, natte gerommel vanaf de achterbank.

Een poepexplosie van epische proporties. Het zit tot op de rug. Het zit op de riempjes. Het zit overal.

Bij het tweede kind word je niet eens meer boos. Je staart gewoon wezenloos naar je stuur, kijkt achterom naar je kind dat vrolijk scheetgeluidjes met de mond maakt terwijl het bedekt is in z'n eigen vuil, en je denkt gewoon: tja baby, that's show business for you.

Alleen al de kledingwissels evenaren een stadiontournee. Ik zweer het, ik hijs mijn vierjarige, Maya, in de prachtigste outfits, en binnen zeventien seconden ziet ze eruit alsof ze zichzelf door een Victoriaanse kolenmijn heeft gesleept. Mijn absolute favoriete kledingstuk voor haar is momenteel dit Biologisch Katoenen Baby Rompertje met Vlindermouwtjes. Ik ben er geobsedeerd door omdat het biologische katoen daadwerkelijk over haar reusachtige hoofd rekt zonder een woede-uitbarsting te veroorzaken, en het is zo zacht dat ik eigenlijk een volwassen versie wil.

Maar ik ga heel eerlijk met jullie zijn—de vlindermouwtjes zijn belachelijk schattig, maar proberen die kleine ruchesvleugeltjes in de strakke mouwen van een winterjas of dik vest te proppen is een nieuwe laag van de hel. Het hoopt zich op, zij schreeuwt, ik zweet, het is een heel drama. Als je ergens woont waar het warm is of je blijft lekker binnen, dan is het absoluut perfect. De stof stoot in de was op de een of andere manier de ergste spaghettisausvlekken af. Maar probeer het niet onder strakke winterkleding te dragen, tenzij je gek wilt worden.

Dat oudste dochter-nummer gaat mijn leven verpesten

Kunnen we het heel even over de tracklist hebben? Want het zien van een nummer getiteld 'Eldest Daughter' (Oudste Dochter) bracht me direct in een existentiële crisis. Ik ben een oudste dochter. Mijn zus herinnert me er nog steeds aan hoe ik in 1999 het aanrecht van onze gedeelde badkamer agressief op kleur sorteerde. Maar om het nu vanuit de moederkant te bekijken, pfoe, dat is best zwaar.

Leo is mijn oudste, en hoewel hij een jongen is, heeft hij die klassieke eerstgeboren-angst waarbij hij het schema voor de dag moet weten voordat hij zijn ogen überhaupt heeft geopend. We leggen zoveel druk op het eerste kind, hè? Zoiets van, we hebben geen idee wat we doen, dus projecteren we al onze zenuwachtige energie op hen. Leo krijgt al mijn neuroses mee over het bijhouden van mijlpalen en biologisch eten, en ondertussen zit Maya hier een oud frietje te eten dat ze onder het kussen van de bank vond, en ik denk alleen maar: wauw, kijk eens naar haar zelfstandige overlevingsvaardigheden.

Hoe dan ook, ik weet dat Baby T me compleet gaat slopen met dat nummer. Ik heb Mark al gewaarschuwd dat 3 oktober een verloren dag is en dat ik emotioneel onbereikbaar zal zijn, terwijl ik mijn eigen jeugdtrauma's verwerk, gemengd met mijn schuldgevoel over hoe vaak ik naar Leo schreeuw dat hij zijn schoenen moet aantrekken.

Mocht jij ook milde paniek voelen over je keuzes als ouder en iets rustgevends nodig hebben dat je niet doet huilen over het verstrijken van de tijd, snuffel dan eens door de zachtste biologische babykleding in de collecties van Kianao. Winkeltherapie is een volkomen geldig verwerkingsmechanisme. Laat niemand je iets anders wijsmaken.

Wanneer je een baby meesleurt naar luidruchtige plekken

Aangezien we straks allemaal dit nieuwe album keihard gaan meeblèren, en omdat millennial-ouders niets liever doen dan een baby op hun borst binden en ze meesleuren naar openluchtconcerten of drukke brouwerijen, moeten we het even over oren hebben.

Toen Leo een baby was, namen we hem mee naar zo'n muziekfestival in de openlucht. Ik was helemaal die moeder die dacht: ach, ik leg wel losjes een dekentje over zijn kinderwagen en doe misschien mijn AirPods in zijn oren als het te hard staat. Ik vertelde dit terloops aan onze kinderarts, dr. Miller, bij zijn volgende controle, en de man keek me aan alsof ik had voorgesteld mijn baby accuzuur te voeren.

Hij vertelde me dat ik er werkelijk niks van begreep en legde uit dat baby's supergevoelige gehoorgangen hebben. Blijkbaar is de medische consensus – die ik maar half begrijp omdat ik geen wetenschapper ben, maar een taal-alumnus die voor de kost over poep schrijft – dat alles boven de 60 decibel slecht nieuws is voor babyoren.

Om dat in perspectief te plaatsen, is hier een lijst met dingen in mijn huis die absoluut de 60 decibel aantikken:

• De blender wanneer ik wanhopig probeer een groene smoothie te maken die vervolgens niemand wil opdrinken.
• De hond die blaft naar een volledig stilstaande plastic zak in de tuin van de buren.
• Leo die de longen uit zijn lijf schreeuwt omdat zijn boterham in rechthoeken was gesneden in plaats van driehoekjes.
• Maya die de volledige soundtrack van Vaiana zingt terwijl ze in een lege kartonnen doos zit voor 'een betere akoestiek'.

Dus nee, jouw noise-canceling koptelefoon voor volwassenen gaat niet werken. Prop niet zomaar wat watjes in hun oren in de hoop dat het wel meevalt. Als je naar een luid evenement gaat, koop dan van die lompe, belachelijk uitziende oorkappen voor baby's met een officiële ruisonderdrukkingswaarde. Ja, ze zien eruit als luchtverkeersleiders. Ja, ze zullen proberen ze van hun hoofd te trekken. Dat is oké. Dat hoort bij de show.

De afdeling catering heeft een make-over nodig

Het allerzwaarste onderdeel van de dagelijkse ouderschapsvoorstelling zijn niet de outfits of het lawaai, het is de catering. Deze kleine diva's gevoed houden is een ware nachtmerrie. Maya gaat door fases waarin ze alleen voedsel wil eten dat beige is, en als er per ongeluk iets groens tegen haar crackertje aan komt, doet ze alsof ik haar zojuist heb vergiftigd.

Ik kocht het Walrus Siliconen Bordje in de hoop dat het het probleem zou oplossen waarbij ze haar avondeten als een Olympische discuswerper door de keuken lanceert. Het is... oké. Eerlijk gezegd, het is prima. De zuignap werkt absoluut beter dan bij die goedkope plastic bakjes van de supermarkt, en het is gemaakt van niet-giftige siliconen, zodat ik niet in paniek raak als ik het in de magnetron zet. De kleine vakjes zijn ideaal om het beige eten strikt gescheiden te houden van het gevreesde groene eten.

Maar laten we eerlijk zijn. Als je peuter vastberaden is, winnen ze het altijd. Maya kwam erachter dat als ze haar plastic botermesje precies onder de rand van de zuignap schuift, ze het vacuüm kan verbreken en alsnog de hele boel kan omkeren. Dus het levert me misschien drie extra minuten rust op, wat in peutertijd neerkomt op zo'n uur, dus daar teken ik voor.

Post-show herstel en bedtijd

Tegen de tijd dat het 19:30 is, zijn de podiumlichten uit, is het publiek chagrijnig en loopt de backstagecrew (Mark en ik) op z'n laatste benen. Het afbouwen is een hele productie op zich.

Hier moet ik echt even mijn waardering uitspreken voor het Biologisch Katoenen Babydekentje met Paars Hertenpatroon. Ik overdrijf niet als ik zeg dat deze deken mijn geestelijke gezondheid heeft gered. Maya is enorm kieskeurig wat betreft texturen. Als iets te kriebelig is, huivert ze letterlijk. Maar dit dubbellaags biologisch katoen is zo belachelijk zacht.

Ze sleept dat ding overal mee naartoe. Het is door de modder in het park gesleept, het is gebruikt als cape, het is bedekt geweest met ondefinieerbare plakkerige substanties, en ik gooi het gewoon op 40 graden in de was en op de een of andere manier komt het er weer als nieuw en nóg zachter uit. De paarse hertenprint ziet er ook nog eens opmerkelijk mooi uit. De meeste babydekens zijn óf verblindend neon óf zo dof dat ze op vies afwaswater lijken, maar deze ligt er tenminste nog fraai bij als hij over mijn bank gedrapeerd is en ik te lui ben om hem op te vouwen.

Eerlijk waar, als ze eindelijk slapen, gewikkeld in hun biologische dekentjes, en je die zware, trage ademhaling hoort... dan mag je eindelijk uitklokken. Je ploft op de bank, pakt je koude, inmiddels weggesmolten ijskoffie van zes uur geleden erbij, en scrollt door fantheorieën over albumreleases.

Het is uitputtend. Het is meedogenloos. Je bent constant bezig met het opruimen van letterlijke en figuurlijke rotzooi. Maar dan kijken ze je aan met van die grote ogen en zeggen ze iets hilarisch, en realiseer je je dat je je stoel op de eerste rij van dit circus voor geen goud zou willen ruilen.

Voordat je weer verdergaat met het uit je hoofd leren van tracklists en het schrapen van havermout van het plafond, zorg er even voor dat je ingeslagen hebt van de uitrusting die de dagelijkse voorstelling wél overleeft. Scoor dat hertendekentje voordat het uitverkocht is.

Eerlijk, je hebt vast nog wat vragen

Zijn die rompertjes met vlindermouwtjes serieus praktisch voor dagelijks gebruik?
Kijk, ze zijn prachtig en het biologisch katoen is ontzettend zacht, maar ik zal eerlijk met je zijn – het is echt een outfit voor binnen of voor in de zomer. Als je die schattige ruchesmouwtjes in een strakke winterjas probeert te proppen, ziet je baby eruit als een bodybuilder en breekt het zweet je uit terwijl je hun armpjes erdoor probeert te trekken. Maar voor gewoon lekker in huis rondscharrelen en er schattig uitzien? 100% ja.

Gaat dat bord met zuignap mijn kind écht tegenhouden om met eten te gooien?
Niets houdt een vastberaden peuter tegen om met eten te gooien. Laten we onze verwachtingen even temperen. Het Walrus bordje heeft een hele sterke zuignap die toevallige stootjes voorkomt en zwaaibewegingen stopt. Maar als jouw kind een in de dop zijnde bouwkundig ingenieur is die erachter komt hoe je de randjes lospeutert, gaat het bord alsnog vliegen. Het levert je echter wel kostbare tijd op, en het is vaatwasserbestendig, wat het enige is dat mij echt iets uitmaakt.

Waarom ben je eigenlijk zo geobsedeerd door biologisch katoen?
Omdat mijn kinderen mijn verschrikkelijke, gevoelige huid met neiging tot eczeem hebben geërfd. Gewoon katoen wordt bespoten met zoveel chemische troep, en van synthetische stoffen krijgt Maya van die boze, rode uitslag in de plooien van haar ellebogen. Biologisch katoen ademt gewoon beter. Het is één ding minder waar ik me zorgen over hoef te maken dat een woede-uitbarsting veroorzaakt, en eerlijk gezegd is alles wat het huilvolume in mijn huis vermindert een pure overwinning.

Hoe was je het hertendekentje als het onvermijdelijk weer eens onder de mysterieuze vlekken zit?
Ik doe niet ingewikkeld over de was. Ik heb geen tijd voor handwasjes of fijne programma's. Ik gooi dat dekentje in de machine op een standaard was van 40 graden, met welk mild wasmiddel er op dat moment ook maar in de aanbieding is. Meestal laat ik het aan de lucht drogen door het over een eetkamerstoel te hangen, omdat ik vind dat de droger de vezels na verloop van tijd afbreekt, maar eerlijk is eerlijk: het kan tegen een stootje en het wordt alleen maar zachter. Je kunt het bijna niet verpesten.

Hoe zit het nu écht met baby's en harde geluiden?
Oké, nogmaals, ik ben schrijver, geen dokter, maar mijn kinderarts heeft dit er echt bij mij ingestampt: baby's hebben kleine, supergevoelige gehoorgangen. Geluidsdruk bouwt zich sneller bij ze op dan bij ons. De kinderartsenvereniging adviseert om het omgevingsgeluid onder de 60 decibel te houden. Als je over het lawaai heen moet schreeuwen om je verstaanbaar te maken bij de persoon naast je, is het echt veel te hard voor je baby. Laat die oordopjes zitten en koop fatsoenlijke, beschermende oorkappen voor ze.