How do you keep a baby's ears from popping on a plane?

Honestly, you just have to keep their jaw moving during takeoff and the initial descent. I try to nurse or offer a bottle if the timing works out, but babies are unpredictable and sometimes they just refuse to eat. That's why I always have a highly textured silicone teether clipped to their shirt. If they're aggressively chewing on a teething toy, it works the exact same muscles and helps relieve that awful pressure build-up.

Are structured carriers really bad for babies?

Not necessarily all of them, but they can be if you're not paying attention to how the baby sits. If your baby is just dangling by their crotch with their legs pointing straight down, that's terrible for their hip joints. You want their knees pulled up higher than their bottom so they look like a little frog. I just find that soft wraps and ring slings make it way easier to get that proper 'M' shape without having to adjust fifty different rigid straps.

Is it really worth paying for an airplane seat for an infant?

I know nobody wants to hear this because airline tickets are outrageously expensive, but yes, it's. I used to do the free lap-infant thing to save money, but after hitting bad turbulence, I realized I physically couldn't hold onto my baby if the plane dropped suddenly. Putting them in their FAA-approved car seat in their own space is the only way I can fly now without having a low-grade panic attack.

What should a baby wear in a baby wrap?

Less than you think! Remember that your body heat is basically acting like a giant radiator against them, plus the wrap itself counts as at least one layer of clothing. I usually just put them in a sleeveless organic cotton bodysuit. You want natural fibers that breathe so the sweat doesn't pool against their sensitive skin and cause a gnarly heat rash.

Why does everyone say babies should be barefoot?

Because their feet are basically sensory antennas trying to send messages to their brain about how to balance. When you put thick, stiff shoes on a baby who's learning to stand or walk, you're muffling all those signals. Let them grip the carpet or the grass with their bare toes—it helps develop their arches and strengthens their ankles way better than any expensive "first walker" shoe could.

De Suki-baby realiteit: Wat rocksterren vergeten

Ik stond in Terminal B op de luchthaven, het zweet druppelde op mijn handbagage, terwijl ik probeerde uit te vinden welke van de veertien plastic sluitingen van mijn draagzak zich op dat moment een weg in mijn linkerrib boorde. Ik had een jengelende baby van vier maanden op mijn borst gebonden, een luiertas die van mijn schouder gleed en nog geen tien minuten om mijn aansluiting te halen. Precies op dat absolute dieptepunt van mijn moederschap, appte mijn zus me een artikel over Suki Waterhouse die haar pasgeboren baby meenam op een concerttournee van 27 dagen. Ik staarde naar de foto van deze prachtige, stralende vrouw die haar ultieme 'Suki-baby'-leven leefde, en keek toen naar mijn eigen shirt, dat rijkelijk was versierd met wat hopelijk alleen maar spuug was. Ik zal maar gewoon eerlijk zijn: op het internet lijkt reizen met een baby op een high-fashion fotoshoot, maar in werkelijkheid is het vooral proberen om niet in huilen uit te barsten op het toilet van een vliegveld.

Dat hele idee van een moeiteloos mobiele, wereldreizende baby spookt sindsdien constant door mijn hoofd. Het deed me eigenlijk denken aan een oude virale blogpost die ik eeuwen geleden las van een schrijfster over ouderschap genaamd Suki Wessling, die enorm tekeerging over hoe moderne babyspullen veel te ingewikkeld zijn en hoe we ons allemaal druk maken om de verkeerde dingen. Toen ik mijn oudste kreeg – die inmiddels zo'n beetje mijn levende waarschuwing is – ging ik helemaal mee in de hype. Ik dacht dat ik de meest geavanceerde, dure spullen op de markt nodig had en dat ik alles strikt volgens het boekje moest doen om veilig te reizen. Nu ik drie kinderen verder ben in dit circus, een Etsy-shop run vanaf mijn keukentafel ergens op het platteland in Texas en ondertussen probeer deze kleine mensjes in leven te houden, ziet mijn filosofie er heel anders uit. Wat ik toen geloofde en wat ik nu weet, zijn echt twee totaal verschillende dingen.

Het grote complot van de plastic gespen

Laten we het eerst even over de draagzakken hebben, want Suki Wessling had helemaal gelijk toen ze klaagde over hoe belachelijk die dingen tegenwoordig zijn. Voor mijn eerste baby kocht ik zo'n voorgevormde draagzak van 180 euro die er letterlijk uitzag alsof ik me klaarmaakte om met een parachute uit een militair vliegtuig te springen. Hij had een lendensteun, kruisende nylon banden en van die oerdegelijke plastic gespen waarvoor je een ingenieursdiploma nodig had om ze achter je eigen rug vast te klikken. Ik stond vroeger wel tien minuten op de parkeerplaats van de supermarkt alleen maar te proberen om de baby erin te sjorren zonder hem op het asfalt te laten vallen. Het ergste was nog wel dat mijn moeder me zag worstelen met al die riempjes en dan zei dat ze ons in haar tijd gewoon op de heup droegen, terwijl ze kettingrokend het avondeten kookten. Meestal rol ik met mijn ogen bij haar ouderwetse 'survival-of-the-fittest'-verhalen, maar eerlijk gezegd had ze niet helemaal ongelijk dat die spullen zwaar overdreven zijn.

Uiteindelijk heb ik dat tactische vest maar gewoon weggedaan na een zeer ontnuchterend gesprek met onze kinderarts, dokter Miller. Ze tekende een beetje een scheef schemaatje op het knisperende papier van de onderzoekstafel om uit te leggen dat de heupjes van een baby de vorm van een 'M' moeten hebben als je ze draagt. Volgens mij zei ze dat het kraakbeen in de heupkom superzacht is in die eerste maanden. Dat betekent dat als hun beentjes zomaar recht naar beneden bungelen, alsof ze in een parachuteharnas zitten, het gewricht letterlijk kan verschuiven en heupdysplasie kan veroorzaken. Ze noemde ook nog de zogenoemde 'TICKS'-regel, wat er eigenlijk gewoon op neerkomt dat je ze strak tegen je aan moet houden, dat je hun gezichtje moet kunnen zien zodat ze niet stikken, ze hoog genoeg moeten zitten zodat je ze een kusje kunt geven, en dat hun kinnetje niet op hun borst mag zakken waardoor hun luchtweg wordt geblokkeerd. Probeer maar eens een perfecte 'M'-vorm aan te houden én de kin van een baby omhoog te houden terwijl je worstelt met dik canvas en plastic drukknopen. Om te janken.

Je kunt die logge constructies echt beter gewoon weggooien en een simpele ringsling of een zachte draagdoek van ademende stof pakken, want warmte is sowieso het grootste probleem. Als je zo'n warm klein kacheltje van een baby tegen je eigen zweterige borst bindt, vooral in de zomerhitte, zijn jullie allebei doodongelukkig. Daarom ben ik nu ontzettend kieskeurig over wat mijn baby onder een draagzak draagt. Ik zweer echt bij de Biologisch Katoenen Romper met Vlindermouwtjes van Kianao. Hij heeft schattige ruches waardoor het eruitziet als een echte outfit in plaats van alleen maar ondergoed, maar nog belangrijker: hij is gemaakt van 95% biologisch katoen. Het laat hun huidje echt ademen, zodat ze niet van die vervelende rode warmte-uitslag krijgen op de plek waar hun buikje tegen de jouwe drukt. Ik zal heel eerlijk zijn: soms kreukelen die schattige vlindermouwtjes een beetje als je er een doek overheen knoopt, maar je trekt ze gewoon weer plat als de baby goed zit. De 5% elastaan in de stof zorgt ervoor dat het netjes om hun luier rekt zonder zijn vorm te verliezen, wat echt een zegen is bij het verschonen van luiers op een parkeerplaats.

Met een baby in het vliegtuig zonder gek te worden

Wat me weer terugbrengt bij die hele reisfantasie over de 'Suki-baby'. Als je een popster met een baby op haar arm uit een vliegtuig ziet stappen, weet dan dat er buiten beeld waarschijnlijk een nanny rondloopt die de autostoel draagt. Dit is wat ik bij mijn eerste kind oprecht geloofde: ik dacht dat, aangezien luchtvaartmaatschappijen je zo vriendelijk toestaan om een baby onder de twee jaar gratis op schoot mee te nemen, dat wel de veiligste en slimste manier van reizen moest zijn. Waarom zou ik in vredesnaam geld uitgeven aan een extra stoel als mijn baby toch alleen maar wil drinken en op mijn borst wil slapen?

Taking a baby on an airplane without losing your religion — The Suki Baby Trend: What Touring Rockstars Forget to Tell You

Tot we boven Denver in zware turbulentie terechtkwamen toen mijn oudste acht maanden was. Het vliegtuig maakte een vrije val van wat voelde als dertig meter in twee seconden, mijn maag zat in mijn keel, en ik realiseerde me vol afschuw dat mijn armen fysiek niet sterk genoeg waren om een spartelende baby van negen kilo tegen de zwaartekracht in vast te houden. Dokter Miller gaf me tijdens onze volgende afspraak helemaal gelijk in mijn paniek, en vertelde me dat de aller veiligste manier voor een baby om te vliegen is: vastgegespt in hun eigen goedgekeurde autostoeltje, op hun eigen vliegtuigstoel. Ze zei zoiets als dat alles wat niet vastzit een projectiel wordt, wat me een week lang nachtmerries bezorgde. Ja, dat extra ticket kopen doet pijn in de portemonnee, jongens. Echt waar. Maar de gemoedsrust, wetende dat je baby veilig vastzit in een vijfpuntsgordel terwijl jij je miniglaasje ginger ale drinkt, is het meer dan waard om die dure kopjes koffie een paar maanden te laten staan.

De andere nachtmerrie van het vliegen is de oren die ploppen. Mijn oma zwoer altijd dat een beetje whiskey over het tandvlees wrijven het wondermiddel was tegen dreinende baby's op reis, wat we, hoe lief ook bedoeld, tegenwoordig natuurlijk echt niet meer doen. Baby's weten niet hoe ze hun oren moeten klaren, dus je moet ze laten slikken of kauwen tijdens het opstijgen en landen. Vroeger probeerde ik de voedingen altijd perfect te timen, maar door vluchtvertragingen viel dat altijd in het water. Nu hou ik de Panda Bijtring letterlijk vastgebonden aan mijn tas. Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen met een schattig bamboe-achtig handvat dat ze goed zelf kunnen vasthouden. De verschillende texturen zijn heerlijk voor ze om op te kauwen als de cabinedruk verandert. Ik zeg je wel, omdat ik gewoon eerlijk ben: als je hem niet vastmaakt aan een speenkoord, gaat je baby hem honderd procent zeker op de vieze vliegtuigvloer gooien, precies op het moment dat je hem het hardst nodig hebt. Maar zolang je hem vastmaakt aan hun shirtje, is het een redder in nood bij reisstress.

Op zoek naar meer manieren om het reizen met een kleintje iets minder chaotisch te maken? Bekijk dan Kianao's volledige collectie van duurzame baby essentials die echt bestand zijn tegen de realiteit van het moderne ouderschap.

Veters zijn een probleem voor mijn toekomstige ik

Een deel van die oude tirade van Suki Wessling ging over hoe ouders tegenwoordig de fijnmotorische mijlpalen vertragen, omdat we onze kinderen schoenen met klittenband aantrekken in plaats van ze te leren veters strikken. Laat me dit even snel rechtzetten: als iemand verwacht dat mijn vierjarige de konijnenoren-techniek onder de knie krijgt terwijl we twintig minuten te laat zijn voor de peuterspeelzaal, dan zijn ze niet goed wijs. Wij zijn een klittenband-gezin tot nader order.

Shoelaces are a problem for future me — The Suki Baby Trend: What Touring Rockstars Forget to Tell You

Maar die hele schoenendiscussie mist eigenlijk compleet het doel. Dokter Miller vertelde me dat baby's het grootste deel van de tijd eigenlijk helemaal geen schoenen zouden moeten dragen. Blijkbaar is op blote voeten lopen absoluut het beste voor ze als ze leren staan en lopen. Er zitten blijkbaar duizenden zenuwuiteinden in hun kleine voetjes die de grond moeten voelen, zodat hun hersenen balans en proprioceptie kunnen ontwikkelen — wat gewoon een duur medisch woord is dat ik absoluut moest googelen, maar wat er in feite op neerkomt dat je weet waar je lichaam zich in de ruimte bevindt. Als je hun zachte, zich nog ontwikkelende voetboogjes in stugge, zware mini-sneakers propt, alleen maar omdat het leuk staat op Instagram, maak je het eigenlijk alleen maar moeilijker voor ze om op een natuurlijke manier te leren lopen.

Dit betekent dat ze heel veel tijd op blote voeten op de vloer nodig hebben, en daarom ben ik gestopt met het kopen van die vreselijke plastic activiteitencenters die ze opsluiten in zo'n klein springstoeltje. In plaats daarvan brengen we veel tijd door op het kleed in de woonkamer met de Houten Babygym. Het is een houten A-frame met hele schattige, subtiel hangende speeltjes, zoals een stoffen olifantje en een paar houten ringen. Hij speelt geen irritante elektronische muziek af en flitst geen stroboscooplichten in hun netvlies, maar moedigt ze gewoon aan om omhoog te reiken, te grijpen en om te rollen terwijl hun blote teentjes de vloer voelen. Eerlijk is eerlijk: hij is heerlijk stevig voor baby's, maar als je, net als ik, een chaotische peuter hebt rondrennen, moet je er wel echt op letten dat ze niet bovenop het frame proberen te klimmen alsof het een klimrek is.

Eerlijk gezegd, of je je baby nu meeneemt op een wereldtournee of gewoon probeert een ritje naar de supermarkt te overleven, je hebt geen miljoen ingewikkelde snufjes nodig. Je hebt gewoon een paar goede, veilige spullen nodig die je leven makkelijker maken en waarvoor je geen gebruiksaanwijzing nodig hebt.

Als je er klaar voor bent om die veel te ingewikkelde plastic spullen in te ruilen voor mooie, natuurlijke essentials die écht werken, haal dan die biologische romper met vlindermouwtjes en de babygym in huis, al is het maar voor je eigen gemoedsrust.

De Rommelige Waarheid over Reizen en Babyspullen (FAQ)

Hoe voorkom je dat de oren van een baby ploppen in het vliegtuig?
Eerlijk gezegd moet je hun kaak gewoon in beweging houden tijdens het opstijgen en het begin van de daling. Ik probeer borstvoeding of een fles te geven als dat qua timing lukt, maar baby's zijn onvoorspelbaar en soms weigeren ze gewoon te eten. Daarom heb ik altijd een siliconen bijtring met veel textuur aan hun shirtje vastgeklikt. Als ze flink op een bijtspeeltje kauwen, gebruiken ze precies dezelfde spieren, en dat helpt om die vervelende drukverhoging te verlichten.

Zijn voorgevormde draagzakken echt slecht voor baby's?
Niet per se allemaal, maar dat kunnen ze wel zijn als je niet oplet hoe de baby erin zit. Als je baby gewoon aan zijn kruis bungelt met de beentjes recht naar beneden, is dat heel slecht voor de heupgewrichten. Je wilt dat hun knietjes hoger opgetrokken zijn dan hun billetjes, zodat ze eruitzien als een klein kikkertje. Ik vind gewoon dat je met zachte draagdoeken en ringslings veel makkelijker die juiste 'M'-vorm krijgt, zonder dat je vijftig verschillende stugge bandjes hoeft te verstellen.

Is het echt de moeite waard om een vliegtuigstoel te betalen voor een baby?
Ik weet dat niemand dit wil horen, want vliegtickets zijn belachelijk duur, maar ja, dat is het echt. Vroeger nam ik de baby ook altijd gratis op schoot om geld te besparen, maar nadat ik een keer flinke turbulentie meemaakte, besefte ik dat ik mijn baby fysiek niet vast kon houden als het vliegtuig plotseling naar beneden zou zakken. Nu is de enige manier waarop ik nog vlieg zonder licht in paniek te raken, door de baby in een goedgekeurd autostoeltje op een eigen zitplaats te zetten.

Wat moet een baby aan in een draagdoek?
Minder dan je denkt! Vergeet niet dat jouw lichaamswarmte eigenlijk als een grote radiator tegen ze aan werkt, plus dat de doek zelf ook al telt als minstens één laag kleding. Meestal trek ik ze gewoon een mouwloze romper van biologisch katoen aan. Je wilt natuurlijke vezels die ademen, zodat het zweet zich niet ophoopt tegen hun gevoelige huid en van die nare warmte-uitslag veroorzaakt.

Waarom zegt iedereen dat baby's op blote voeten moeten lopen?
Omdat hun voetjes eigenlijk een soort zintuiglijke antennes zijn die boodschappen naar hun hersenen sturen over hoe ze hun balans moeten houden. Als je een baby die leert staan of lopen dikke, stugge schoenen aantrekt, demp je al die signalen. Laat ze zich met hun blote teentjes vastgrijpen aan het tapijt of het gras — dat helpt bij het ontwikkelen van de voetboog en versterkt hun enkels veel beter dan welke dure eerste loopschoen dan ook.