De pompoenpuree-ramp en het vinden van fatsoenlijke slabben voor volwassenen

Het is donderdag, 18:14 uur. Mijn keuken ruikt naar geroosterde knoflook en pure wanhoop. Ik draag een grijze hoodie met een mysterieuze vlek op de mouw waarvan ik tegen iedereen zeg dat het tandpasta is, maar het is absoluut yoghurt van twee dagen geleden. Ik heb sinds pakweg 2018 geen warme, ononderbroken kop koffie meer op. Dave staat panisch het aanrecht af te vegen met een spons die eerlijk gezegd verbrand zou moeten worden. Leo, mijn vierjarige, staat op zijn eetkamerstoel te schreeuwen omdat zijn lepel de verkeerde tint blauw heeft. Maya, die zeven is maar zich gedraagt als vijfendertig, zucht diep en rolt haar ogen naar het plafond.

En dan is er mijn moeder.

Mam heeft Parkinson, en het trillen lijkt altijd erger te worden zodra de zon ondergaat. We eten vanavond flespompoensoep, wat objectief gezien de allerergste, meest vlekgevoelige vloeistof is om voor te zetten aan iemand met motorische problemen, maar ik weet niet waarom ik het heb gemaakt. Ik denk dat ik het om twee uur 's nachts op Pinterest zag en dacht, ja, ik ben het soort aardemoeder dat op een doordeweekse avond pompoenen roostert. Dat ben ik niet. Ik ben een idioot.

De lepel trilt. De neon-oranje vloeistof valt. Het mist haar mond volledig en klettert precies zo langs de voorkant van haar favoriete crèmekleurige zijden blouse. Dave probeert in opperste paniek te helpen, graait in de babyla, pakt een plastic babyslab—die met die gigantische schele kikker erop—en knoopt hem strak om de nek van mijn 68-jarige moeder om de rest van het geknoei op te vangen.

Ik kijk op vanaf het fornuis.

Ze kijkt naar beneden naar haar schoot. Ze begint te huilen. Geen hard gehuil, maar zacht, gebroken gesnik. De absolute vernedering om trillend aan de tafel van haar dochter te zitten, terwijl ze een letterlijk babyartikel draagt met een tekenfilm-amfibie erop. Oh god.

Ik wilde dat de grond me opslokte.

Doe je moeder alsjeblieft geen tekenfilmkikker om

Deel uitmaken van de sandwichgeneratie is gewoon een eindeloze, uitputtende cyclus van schuldgevoel, waarin je het idee hebt dat je tegelijkertijd tekortschiet bij je kinderen én bij je ouders. Zodra je het ene brandje hebt geblust, ontstaat het volgende.

Na de soepramp ben ik in een soort manische zoektocht op het internet gedoken om uit te zoeken wat ik moest kopen. Want de term zelf is al zo denigrerend, toch? Zelfs de woorden in Google typen voelde verkeerd. Ik bedoel, niemand die een vol leven heeft geleid, een hypotheek heeft afbetaald en kinderen heeft grootgebracht, wil horen dat ze een slab nodig hebben die bedoeld is voor volwassenen.

Een week voor het soepincident had ik eigenlijk al een wanhopige doe-het-zelf-oplossing geprobeerd. Ik pakte een Speenkoord—zo'n mooie van hout en siliconen die Kianao maakt—en gebruikte het om een stoffen servet aan mam's kraag vast te klemmen, als een slabbetje bij de tandarts. En mechanisch gezien werkte het perfect. De metalen clip is oersterk. Die kralen zijn prachtig en superveilig voor baby's—Leo liep praktisch met zo'n ding in zijn mond toen hij tandjes kreeg—maar voor een volwassen vrouw die een stukje kip probeert te eten op een etentje? Ze voelde zich alsof ze elk moment een wortelkanaalbehandeling kon krijgen. Niet echt een gezellige sfeer voor een familiediner.

Ik moest dus op zoek naar échte kledingbeschermers. Hier is de rommelige realiteit van wat ik heb geleerd tijdens het stress-shoppen om middernacht:

• De terminologie is ontzettend belangrijk. Noem het een eetsjaal, een schort, een kledingbeschermer, of wat dan ook. Woorden hebben kracht, en waardigheid is meestal het eerste dat we kwijtraken als ons lichaam ons in de steek laat.
• Klittenband is de duivel. Klittenbandsluitingen blijven haken in de was, verzamelen pluisjes en blijven in je haar vastzitten. Bovendien, als de persoon die het draagt artritis heeft, kunnen ze het er zelf toch niet aftrekken.
• Je hebt er veel van nodig. Echt, meer dan je denkt. Want elke avond wassen is een vorm van marteling die ik mijn ergste vijand nog niet toewens.

Wacht, we moeten het even over de soeptemperatuur hebben

Oké, dus mam's ergotherapeut—een ongelooflijk geduldige vrouw genaamd Brenda die veel te veel bloemetjesprints draagt en altijd zonder te klagen mijn lauwe koffie opdrinkt—zat vorige maand in mijn woonkamer en vertelde me iets absoluut angstaanjagends.

Ik was aan het klagen over de was en vroeg of ik niet gewoon een dikke katoenen handdoek in mam's shirt kon stoppen. Brenda werd super serieus en zei dat als mam hete thee of hete soep morst, en ze alleen katoen draagt, de stof de kokende vloeistof absorbeert en deze recht tegen haar huid vasthoudt. Blijkbaar gebeurt er iets met warmteoverdracht of zo? Ik lette niet helemaal op de exacte wetenschap omdat Maya op dat moment letterlijk op de plinten aan het kleuren was, maar de essentie was dat de hete vloeistof er niet af loopt, maar gewoon de huid eronder zit te koken. Mijn hemel.

Dus blijkbaar moet je absoluut een waterdichte achterkant hebben. Het gaat er niet alleen om het shirt schoon te houden, het gaat erom dat je bejaarde ouder niet op de spoedeisende hulp belandt met tweedegraads brandwonden van een mok Earl Grey.

Dat is precies waarom het vinden van hoogwaardige, wasbare slabbetjes voor volwassenen zo'n enorme hoofdpijn is. Je wilt biologisch katoen of zachte badstof aan de bovenkant zodat het voelt als een echt kledingstuk en gemorst eten of drinken absorbeert zodat het niet op de grond spat, maar je hebt die verborgen laag van TPU of polyurethaan eronder nodig om te voorkomen dat het vocht doorweekt naar de borst.

En laat me je vertellen, proberen uit te zoeken waar je kledingbeschermers voor volwassenen kunt kopen die er niet uitzien alsof ze zijn gestolen uit een ziekenhuiskantine, is een nachtmerrie. Heb je de spullen bij een standaard thuiszorgwinkel wel eens gezien? Het is allemaal van dat stijve, krakerige, knalblauwe vinyl. Ze lijken op die verschrikkelijke capes die je aankrijgt als je naar de kapper gaat, maar dan erger.

Bij babyspullen proberen bedrijven het tenminste nog schattig te maken.

Over babyspullen gesproken, terwijl mam die avond in stilte zat te huilen om de kikker-situatie, probeerde Leo actief zijn eigen kom soep naar de hond te lanceren. Godzijdank voor het Siliconen Zuignapkommetje Beer, eerlijk waar. Ik kocht hem een paar weken geleden in een gedempte, aardse groene kleur, en het is de enige reden dat mijn eetkamermuren niet geschilderd zijn in pompoenpuree. Dat ding zuigt zich muurvast aan de houten tafel. Leo pakt de kleine berenoortjes beet en trekt er met al zijn vierjarige kracht aan, maar de basis is in principe van militaire kwaliteit. Het beweegt niet totdat ik het lipje optil. Het is briljant. Als ze toch eens een gigantische versie maakten die ik aan de trillende handen van mijn moeder kon vastzuigen, dan waren we uit de brand.

Maar goed, terug naar de volwassenenspullen.

De absoluut slechtste functie ooit bedacht

Laten we het even hebben over dat "kruimelopvang"-bakje, want dit moet me even van het hart.

Je weet waar ik het over heb. Dat gootje aan de onderkant van de beschermer dat omhoog vouwt om gevallen doperwten op te vangen. Bij een baby is dit volkomen logisch. Baby's zitten hoog in kinderstoelen, hun borstjes zijn klein en dat siliconen bakje zweeft precies boven hun schoot om alle Cheerios op te vangen. Perfect.

Maar bij een volwassene? Een ramp. Torso's van volwassenen zijn langer. Als mijn moeder er eentje met een kruimelopvangbakje draagt, stoot de onderkant van het bakje precies tegen de rand van de eettafel. Dus elke keer als ze naar voren leunt om een hap te nemen, botst het stugge plastic bakje tegen de tafelrand, wordt het compleet platgedrukt, en katapulteert het alles wat erin zat letterlijk terug op tafel. Het is net een kleine, walgelijke voedsel-trampoline. Ik zag een halfgekauwd stuk broccoli uit haar bakje gelanceerd worden, recht in het waterglas van Dave. Ik moest bijna overgeven.

Koop gewoon een platte beschermer die de schoot bedekt. Vergeet dat opvangbakje. Het is zo dom.

En begin niet eens over die papieren wegwerpdingen die je in bulk koopt; ze klinken alsof er recht in je oor een luier wordt verkreukeld, en ze scheuren al als je er alleen maar verkeerd naar kijkt.

Als jij ook verdrinkt in de chaos van de zorg voor meerdere generaties en gewoon wilt dat dingen wat makkelijker gaan, kun je hier een aantal van Kianao's milieuvriendelijke collecties bekijken. Zij hebben dat stukje over duurzame stoffen in ieder geval goed begrepen.

Dingen vinden die er echt als kleding uitzien

Het doel is om kledingstukken te vinden die niet opvallen. Bandana-vormen zijn geweldig, want ze zien er gewoon uit als een chique sjaaltje dat om de nek is geknoopt. Ruitpatronen verbergen vlekken ontzettend goed, zoals bij een houthakkersblouse. Donkere bloemenprints, neutraal grijs, alles wat lijkt op een echte kledingkeuze in plaats van een medische ingreep.

Het is grappig hoe we geobsedeerd zijn door de esthetiek voor onze kinderen, maar het vergeten voor volwassenen. Zo herinner ik me nog dat ik die Babysneakers kocht voor Leo toen hij begon te lopen. Van die schoentjes die lijken op kleine bootschoenen met zachte zooltjes. En ze zijn ontzettend schattig, begrijp me niet verkeerd. Ik wilde dat hij eruitzag als een piepkleine zeiler. Maar het lukte hem om die lichtgrijze schoentjes binnen vier minuten na het verlaten van het huis door een modderplas te slepen, waarna ik ze een uur lang in de wasbak heb staan schrobben. Ze bleven perfect aan zijn voeten zitten, maar het waren absolute vuilmagneten.

We geven er zoveel om hoe onze kinderen eruitzien en zich voelen in hun spullen. We willen dat ze er schattig en zelfverzekerd uitzien. Waarom zouden we niet precies hetzelfde willen voor onze ouder wordende ouders?

Mam verdient beter dan een plastic kikker. Ze verdient het om met haar familie aan tafel te zitten en haar afschuwelijke, neon-oranje soep te eten zonder zich een last te voelen. Ze verdient zachte stoffen, onopvallende drukknoopjes en een ontwerp waarmee ze haar mond kan afvegen zonder zich tegenover mij te verontschuldigen voor de extra was.

Dus ja. Begin ze eetsjaals te noemen. Stop met het kopen van dat blauwe ziekenhuisvinyl. Bescherm hun huid tegen de hete koffie en bescherm hun trots tegen al het andere. Shop onze duurzame voedingsproducten en accessoires voor je volgende diner-ramp toeslaat.

Wacht, ik heb vragen over deze spullen

Worden slabbetjes voor volwassenen overal echt zo genoemd?
Ugh, helaas wel; als je online zoekt, moet je dat intypen om de juiste producten te vinden. Maar alsjeblieft, noem ze in je eigen huis een kledingbeschermer, een schort of een eetsjaal. Bij het woord "slab" voelt iedereen zich verschrikkelijk.

Hoeveel van deze wasbare kledingbeschermers voor volwassenen moet ik nou echt kopen?
Als je te maken hebt met drie maaltijden per dag, koffiemomentjes erbij, en je ouder morst vaak? Eerlijk gezegd zou ik zeggen zes tot acht. Want anders ben je elke avond aan het wassen, en je bent al zo uitgeput. Geef jezelf wat marge, zodat je ze maar twee keer per week hoeft te wassen.

Hoe zit dat met die waterdichte achterkant, is dat echt zo belangrijk?
Volgens Brenda de ergotherapeut, ja. Als ze hete soep of thee morsen, houdt gewoon katoen de kokende vloeistof vast tegen hun borst en verbranden ze. Je hebt die waterdichte laag (zoals PUL of TPU) nodig om te voorkomen dat de hitte en het vocht hun huid bereiken. Bovendien houdt het hun shirt eronder droog, zodat je niet om 19:00 uur nog hun hele outfit hoeft te verwisselen.

Kan ik niet gewoon een grote inbakerdoek of een handdoek gebruiken?
Nou ja, dat kan, maar het is wel irritant. Handdoeken glijden af, en een knoop leggen achter de nek van een ouder persoon kan erg ongemakkelijk voor ze zijn als ze rug- of mobiliteitsproblemen hebben. Een fatsoenlijke beschermer met drukknoopjes aan de zijkant is gewoon veel makkelijker om aan en uit te doen zonder met ze te hoeven worstelen.

Maken ze er ook die er niet uitzien als medische hulpmiddelen?
Ja! Zoek naar "bandana"-stijlen voor volwassenen, of stijlen met donkere ruitjes en bloemenprints. Sommige bedrijven zorgen er echt voor dat ze eruitzien als de voorkant van een blouse of als een elegante sjaal. Je moet alleen even voorbij de eerste pagina vol lelijk blauw ziekenhuisvinyl zoeken om ze te vinden.