Het was 03:14 's nachts en ik droeg een grijze joggingbroek met een mysterieuze, harde vlek op de linkerknie, wat spuug kon zijn of misschien hummus van twee dagen geleden. De grootste leugen die ze je vertellen over het moederschap is dat op het moment dat ze dat glibberige, gillende mensje in het ziekenhuis op je borst leggen, de wolken openbreken en je direct overspoeld wordt door een puur, onvervalst, magisch moederinstinct dat je precies vertelt wat je moet doen. Dikke bullshit.
Ik zat in het donker in onze krappe woonkamer Maya verwoed heen en weer te wiegen – ze is nu zeven, maar was op dat moment een klein, woedend aardappeltje met krampjes – terwijl ik naar een korrelige stream van de film Sherrybaby keek op mijn iPad. De helderheid stond op z'n allerlaagst zodat ik mijn man Dave niet wakker zou maken, die in de slaapkamer lag te snurken alsof hij geen enkele zorg aan zijn hoofd had. Mocht je de film nog niet gezien hebben: het is een ontzettend rauw indiedrama voor volwassenen uit 2006 met Maggie Gyllenhaal in de hoofdrol. Ze speelt een jonge moeder die net uit de gevangenis komt, vecht tegen een verslaving en wanhopig probeert de band met haar peuter te herstellen. Het is zwaar. Het is duister.
En terwijl ik daar zat, hartstikke nuchter maar totaal gekmakend door slaapgebrek, besefte ik dat de absolute paniek en wanhoop in Maggie's ogen, terwijl ze probeerde uit te vogelen hoe ze gewoon moeder moest zijn, bizar en pijnlijk herkenbaar voelde. Want niemand vertelt je dat de kraamtijd een beetje voelt alsof je zonder kaart op een buitenaardse planeet bent gedropt, en dat het de bedoeling is dat je gewoon lacht en schattige foto's op Instagram plaatst terwijl je tepels bloeden. Bizar.
De diepte in met het 3 uur 's nachts-algoritme van moederschapsexperts
Dus natuurlijk, omdat ik toch wakker was en mijn brein draaide op een half kopje lauwe koffie en pure paniek, pakte ik mijn telefoon erbij. Ik googelde met één hand op 'sherry baby' terwijl ik met mijn kin probeerde Maya's speen in haar mond te houden. Ik wilde weten of de echte vrouw op wie de film gebaseerd zou zijn, haar leven ooit weer op de rit had gekregen, want eerlijk gezegd kon ik op dat moment wel een succesverhaal gebruiken. Ik moest weten dat iemand die zich zó wanhopig voelde, er toch uitgekomen was.
Maar het Google-algoritme is een bizar en opdringerig beest. Misschien had het de afgelopen drie weken meegeluisterd naar mijn uitgeputte gehuil, want ik kreeg niet alleen maar IMDb-weetjes over Maggie Gyllenhaal te zien. Het presenteerde me een bizar specifiek leger van artsen voor moeders en baby's die toevallig allemaal Sherry heetten. Of Shari. Het leek alsof ik per ongeluk een toverspreuk had ingetikt die een groep hooggekwalificeerde peetmoeders had opgeroepen, die wél snapten hoe erg ik aan het verdrinken was.
Zo was er dr. Sherry Ross, een gynaecoloog die zowaar over de fysieke ravage van een bevalling praat op een manier waardoor je je niet als een kapotte machine voelt. Tijdens mijn zeswekencontrole klopte mijn eigen arts me eigenlijk gewoon op mijn schouder, overhandigde me een wazige kopie van wat bekkenbodemoefeningen en zei dat ik 'weer goedgekeurd was voor normale activiteiten'. Normale activiteiten? Maak je een grapje? Mijn bekkenbodem voelde als een uitgerekt elastiekje dat zes jaar in de zon had gelegen. Ik weet bijna zeker dat de medische wereld gewoon verwacht dat we negeren dat onze organen letterlijk van plek zijn veranderd, en dat we gewoon terugveren en nog voor de kerst weer in onze oude spijkerbroek passen. Hoe dan ook, toen ik de teksten van dr. Sherry las over hoe je lichaam net een gigantisch fysiologisch trauma had doorgemaakt en dat je echt gerichte hersteltijd nodig hebt, begon ik daar op de bank keihard te huilen. Van opluchting.
Wanneer voeden voelt als een full-contactsport
Toen was daar Shari, een verpleegkundige en lactatiekundige die in de zoekresultaten opdook en over babyvoeding sprak op een manier waardoor ik mijn kolf niet door een gesloten raam wilde gooien. Ik weet niet precies wat de richtlijnen zeggen over het exacte percentage vrouwen dat worstelt met borstvoeding, maar mijn volledig onwetenschappelijke gok, gebaseerd op mijn vriendengroep, is letterlijk allemaal.
Mijn kinderarts, dr. Gupta – een ontzettend aardige man, maar iemand die gegarandeerd nog nooit heeft geprobeerd een krijsende baby te laten aanhappen aan een gezwollen borst met tepelkloven – bleef me maar vertellen: "Gewoon blijven proberen, het is het natuurlijkste ter wereld." Ja, oké, beren die mensen opeten in het bos is ook natuurlijk, maar dat wil nog niet zeggen dat het leuk is. Ik was aangesloten op zo'n gemotoriseerde kolf die klonk als een stervende robot, waarmee ik met moeite 30 ml melk kolfde terwijl Maya lag te krijsen in haar wiegje, en ik voelde me als moeder een absolute mislukking. Het vinden van een online lactatiedeskundige die eigenlijk gewoon zei: hé, dit is echt zwaar, het is oké als je een tepelhoedje moet gebruiken, het is oké als je kunstvoeding moet bijgeven, het is oké als je het vreselijk vindt – het voelde alsof iemand me eindelijk toestemming gaf om adem te halen.
En omdat voeden zo'n nachtmerrie was, leek de rest nog tien keer zwaarder, vooral toen Maya's huid ook nog begon op te spelen. Ze had vreselijke baby-eczeem, waarschijnlijk omdat ze constant bedekt was met een mix van mijn tranen, gemorste moedermelk en de synthetische troep waar die goedkope rompertjes van gemaakt waren. Uiteindelijk kocht ik het Babyrompertje van biologisch katoen van Kianao en ik overdrijf niet als ik zeg dat ik er de volgende week nog zes kocht. Door het biologische katoen kon haar huid écht ademen in plaats van al die hitte en vocht vast te houden. De fladdermouwtjes waren schattig, maar de echte overwinning was dat de hals ver genoeg meerekte zodat ik hem gewoon naar beneden, over haar lijfje kon trekken bij een gigantische spuitluier tot aan haar nek, in plaats van dat ik poep over haar hoofdje moest trekken. Ik heb ze allemaal bewaard, en toen mijn zoon Leo drie jaar later werd geboren, heeft hij ze ook gedragen. Ze hebben letterlijk honderden wasbeurten overleefd en kregen nooit dat gekke, stijve gevoel dat je bij goedkoop katoen krijgt. Echt het geld waard.
Zenuwstelsel-meltdowns en mijn haat voor plastic speelgoed
Maar de echte openbaring van mijn zoektocht om 3 uur 's nachts was de ontdekking van Sherry Levota, een kinderergotherapeut die schrijft over het zenuwstelsel van baby's. Mijn kennis van de hersenwetenschap wordt flink beperkt door mijn chronische vermoeidheid, maar in de basis legde ze uit dat baby's, net als wij, overprikkeld kunnen raken.
Mijn huis zag eruit alsof er een plasticfabriek was ontploft. Alles wat we op onze babyshower hadden gekregen was neonkleurig, maakte harde robotgeluiden en knipperde met ledlampjes. Maya lag dan onder zo'n plastic speelkleed dat we hadden en kreeg na vijf minuten steevast een complete meltdown. Ik dacht dat ze gewoon een chagrijnige baby was. Maar blijkbaar zijn zwaailichten en elektronische versies van 'Kortjakje' in een schel, blikkerig toontje ongelooflijk overprikkelend voor een piepklein brein dat net probeert uit te vogelen hoe het zijn ogen moet scherpstellen.
Ik heb uiteindelijk al die plastic troep in een vuilniszak gestopt en op zolder gegooid, en in plaats daarvan de Regenboog Babygym Set gekocht. Ik kan je niet vertellen hoeveel verschil dat maakte. Het is gewoon een simpel houten frame in de vorm van een A, waar heel zachte, subtiel gekleurde dierenspeeltjes aan hangen. Geen lichtjes. Geen batterijen. Geen verschrikkelijke muziek. Maya kon er echt onder liggen en zomaar twintig minuten lang rustig tegen de kleine houten ringen slaan, wat me precies genoeg tijd gaf om een verse kop koffie te zetten en wezenloos naar de muur te staren. Het voelde gewoon zoveel rustiger, alsof het haar ruimte respecteerde in plaats van tegen haar te schreeuwen dat ze vermaakt moest worden.
Oh, ik kocht later ook een Bubble Tea Bijtring van ze toen ze tandjes kreeg, vooral omdat Dave het hilarisch vond dat het op een boba-drankje leek. Het is een prima ding. Het is gemaakt van veilige siliconen en is makkelijk te wassen, maar eerlijk is eerlijk: Maya kauwde bijna altijd liever keihard op mijn knokkels of op de afstandsbediening, dus hij lag uiteindelijk vooral pluisjes te verzamelen op de bodem van mijn luiertas. Zo raar zijn baby's nou eenmaal. Het zal wel.
Je hoeft niet in een film te zitten om een 'village' nodig te hebben
Mijn punt is in ieder geval dat ik die eerste paar maanden zo vaak dacht dat ik de enige was die geen flauw idee had waar ze mee bezig was. Ik dacht dat omdat ik een mooi appartement en een steunende partner had, en ik niet, weet je wel, om de voogdij vocht na een gevangenisstraf zoals het personage van Maggie Gyllenhaal, ik niet mocht klagen of om hulp mocht vragen. Maar de mentale gezondheid van moeders is geen wedstrijd. Als je het zwaar hebt, dan heb je het zwaar.
Ik besefte uiteindelijk dat je niet echt een medaille krijgt als je het allemaal alleen doet. Dus betalen voor een lactatiekundige of praten met een therapeut die postpartum paniek begrijpt, is eigenlijk de enige manier om het te overleven zonder echt helemaal gek te worden. De experts zijn er. Je moet alleen even lang genoeg stoppen met doen alsof alles goed gaat, om ze te kunnen googelen.
Als je je momenteel in de badkamer verstopt en oude crackers eet, puur om twee minuten weg te zijn van je gillende baby, neem dan even de tijd om hier bij Kianao iets fijns uit te zoeken dat je leven eerlijk gezegd net een klein beetje makkelijker zal maken, voordat je weer terug de strijd in moet.
De gênante vragen die iedereen om 3 uur 's nachts googelt
Zijn houten babygyms écht beter, of gewoon mooier?
Eerlijk gezegd, een beetje van allebei. Ja, ze staan stukken beter in je woonkamer dan zo'n gigantisch neonkleurig plastic wangedrocht, maar van wat ik van echte ergotherapeuten heb geleerd, zijn ze oprecht beter voor het brein van een baby. Te veel lichtjes en geluiden maken ze helemaal gek. Met een houten babygym kunnen ze zich op één ding tegelijk concentreren zonder overprikkeld te raken. En dat betekent dus dat ze zomaar vijf minuutjes alleen kunnen spelen, zodat jij even in je eentje kunt plassen.
Hoe weet ik in hemelsnaam of mijn baby tandjes krijgt, of gewoon boos is?
Tja, ik wist het ook nooit. Bij Leo kwijlde hij zoveel dat er elk uur drie slabbetjes doorweekt waren, en hij kauwde letterlijk op alles – inclusief mijn schouder. Mijn kinderarts zei dat ik moest letten op rood, gezwollen tandvlees, maar succes met het openhouden van het mondje van een baby om dat te bekijken. Als ze constant hun vuistjes in hun mond proppen en om 2 uur 's nachts krijsend wakker worden, zijn het waarschijnlijk tandjes. Geef ze iets kouds om op te kauwen en doe een schietgebedje.
Is biologisch katoen het extra geld echt waard?
Als je kind een perfecte, onverwoestbare huid heeft, misschien niet. Maar Maya had verschrikkelijk eczeem en elke keer als ik haar goedkope kleertjes van een polyestermix aantrok, kreeg ze van die boze, rode plekken in haar knieholtes en op haar borst. Biologisch katoen wordt verbouwd zonder nare chemicaliën, en het ademt gewoon beter. Voor ons was het uitgeven van een paar euro extra voor kleding, waardoor ze zichzelf niet meer tot bloedens toe hoefde te krabben, een absolute no-brainer.
Waarom heeft iedereen het altijd over het vierde trimester?
Omdat menselijke baby's hulpeloos worden geboren. Ik heb ergens gelezen – hang me niet op aan de exacte wetenschap hierachter – dat als menselijke baby's in de baarmoeder zouden blijven tot ze echt zelfstandig konden overleven, zoals paarden of zo, onze hoofden te groot zouden zijn om door het bekken te passen. Dus komen ze er drie maanden te vroeg uit. Die eerste drie maanden zijn ze zich er alleen maar van bewust dat ze niet meer in jou zitten en zijn ze daar ontzettend boos over. Inbakeren, vasthouden, en gewoon zien te overleven.
Moet ik die film kijken als ik net bevallen ben?
Oh god, nee. Kijk geen zware indiedrama's over moedertrauma's als je drie weken na je bevalling zit en je hormonen een vrije val maken. Kijk een bakprogramma. Kijk naar iemand die een kledingkast opruimt op Netflix. Bewaar de intense Maggie Gyllenhaal-films voor als je kind een jaar of vier is en je weer in staat bent om emoties te voelen zonder in een negatieve spiraal te belanden.
Delen:
De paniek om wiegendood om 3 uur 's nachts en waarom echt niemand meer slaapt
De bizarre leugens die ze mijn baby vertelde over mijn leven voor het ouderschap