Laten we het hebben over de absolute waanzin van de Santa Baby songtekst

Het was 16:13 uur op een dinsdag half december. De lucht boven Londen had al sinds de lunch een grauwe, troosteloze paarse kleur en binnen in onze flat voerden de tweeling een gecoördineerde aanval uit op ons laatste restje waardigheid. Alice probeerde een glazen kerstbal op te eten die ze op de een of andere manier uit het bovenste deel van de boom had weten te bevrijden, terwijl Florence met een houten lepel ritmisch op de krabpaal van de kat sloeg. Op de achtergrond speelde de slimme speaker braaf een feestelijke afspeellijst af, die ik een uur daarvoor in een opwelling van domheid had aangezet om het geschreeuw te overstemmen.

Precies op dat moment registreerde mijn oververmoeide brein pas echt welk nummer er speelde. Het was Eartha Kitt, spinnend en smachtend haar weg banend door een wensenlijst waar een maffiabaas nog van zou blozen. Ik stond daar, bedekt met een mysterieuze kleverige substantie (waarschijnlijk geprakte banaan, maar in deze fase van het vaderschap stop je met dat soort onderzoeken), en luisterde naar een vrouw die de Kerstman terloops om een jacht vroeg.

De middag dat ik daadwerkelijk naar de tekst luisterde

Er heerst een massale, maatschappijbrede waan dat een liedje wel geschikt voor kinderen moet zijn, simpelweg omdat het woord 'baby' in de titel staat. Laat me je verzekeren: dit specifieke nummer gaat niet over een baby in biologische of ontwikkelingszin. Het is geen slaapliedje. Het is een zeer agressieve, uiterst verleidelijke financiële onderhandeling vermomd als een jazzklassieker.

Ik stond als aan de grond genageld midden in de woonkamer (Florence negerend, die inmiddels was overgegaan op het likken van het televisiescherm), en analyseerde in mijn hoofd de pure brutaliteit van deze eisen. Een sabelmarter onder de boom? Ik moest op mijn telefoon opzoeken wat dat was, terwijl ik Alice probeerde weg te trekken bij de stopcontacten. Het is een bosdier. De zangeres eist dus een jas gemaakt van meerdere kleine bosdiertjes. En een cabrio uit '54? Alleen de logistiek al is een nachtmerrie. Je krijgt een cabriolet uit 1954 echt niet door de schoorsteen, en de verzekeringspremies voor een oldtimer in de binnenstad zouden je absoluut failliet laten gaan.

En dan komen we bij het jacht. Ik raakte oprecht een beetje de kluts kwijt toen ik over dat jacht begon na te denken. Wie vraagt er nu een boot voor Kerstmis? Waar ga je dat ding laten? De liggelden op de Theems zijn torenhoog, en de rivier bestaat sowieso voornamelijk uit gedumpte winkelwagentjes en ongezuiverd rioolwater. Het onderhoud, de salarissen van de bemanning, het wegschrapen van zeepokken – het is een administratieve nachtmerrie verpakt met een mooie strik eromheen. Het is het soort cadeau dat iemands leven verwoest.

En versieringen gekocht bij Tiffany's? Dat zijn sowieso verschrikkelijke kerstballen, en ze zouden in duizend stukjes breken op het moment dat een tweejarige er alleen al naar kijkt.

Wat onze arts vindt van peuterkapitalisme

Een paar dagen na mijn muzikale openbaring moesten we de meiden meesleuren naar het consultatiebureau voor hun tweejaarscontrole. De arts daar, dokter Evans, is een diep vermoeide man die eruitziet alsof hij sinds eind jaren negentig geen volledige nacht meer heeft doorgeslapen. Terwijl Alice druk bezig was te proberen zijn stethoscoop uit elkaar te trekken en Florence tegen een poster over de mazelen stond te gillen, vroeg ik hem of het blootstellen van peuters aan muziek over extreem luxe onroerend goed en platinamijnen hun in ontwikkeling zijnde hersentjes zou doen wegrotten.

Hij zuchtte, wreef over zijn slapen en mompelde iets over het feit dat er niet bepaald een peer-reviewed klinisch onderzoek bestaat naar de psychologische effecten van Eartha Kitt. Maar hij suggereerde wel, door de waas van een man die vijftig gillende peuters per dag ziet, dat kinderen van deze leeftijd in wezen gewoon angstaanjagend efficiënte sponzen zijn voor consumentisme. Hij pruttelde dat, hoewel een aanstekelijk deuntje je kind niet direct in een oligarch zal veranderen, de algemene medische consensus er sterk naar neigt om hypercommerciële media bij ze weg te houden tot ze op zijn minst oud genoeg zijn om het concept van rood staan te begrijpen. Het was niet echt een officieel medisch advies, maar ik vatte het op als een doktersrecept om het nummer onmiddellijk uit ons huis te verbannen.

Dingen die ze daadwerkelijk nodig hebben in plaats van een platinamijn

De ironie van die beruchte songtekst is dat de zangeres vraagt om de eigendomspapieren van een platinamijn, terwijl mijn eigen biologische baby's momenteel op leven en dood vechten om een afgedankte kartonnen doos. Ze willen geen luxe. Ze willen gewoon met dingen tegen andere dingen slaan.

Als je op zoek bent naar iets dat de wereldeconomie niet ruïneert, maar je kind wél echt bezighoudt zodat jij een kop thee kunt drinken voordat het lauwe prut wordt, kan ik de Kianao Houten Regenboog Babygym niet genoeg aanbevelen. Wij kochten er een tijdens de donkere, eerste maanden toen de meiden in feite gewoon boze aardappels waren die hun eigen hoofd nog niet eens konden optillen.

Hij is briljant, juist omdat hij niets overdreven slims doet. Er zijn geen knipperende lichten om ze te overprikkelen, en geen robotstemmen die vals kinderliedjes zingen die je in je nachtmerries blijven achtervolgen. Het is gewoon een heel stevig, esthetisch verantwoord houten A-frame waar wat charmante diertjes aan hangen. Om redenen die alleen bekend zijn in de ontwikkelingspsychologie, kon Alice wel twintig minuten lang onafgebroken onder dit ding liggen, terwijl ze tegen de houten olifant mepte alsof hij haar nog geld schuldig was. Hij heeft overleefd dat twee baby's er dagelijks aan hingen te sjorren, wat in ons huis gelijkstaat aan het overleven van een kleine, lokale orkaan.

Het grote biologische katoen-compromis

Kijk, ik snap best waarom mensen mooie dingen willen. Ik hoef geen bontjas, maar ik zou een moord doen voor een trui zonder een verdachte, harde vlek op de schouder. Maar met kinderen verandert de definitie van luxe drastisch.

Luxe is geen diamanten ring; luxe is een kledingstuk dat een catastrofale spuitluier binnenboord houdt, zónder dat je het kledingstuk daarna ritueel hoeft te verbranden. Tijdens de zomer gingen beide meiden door een fase waarin ze blijkbaar allergisch werden voor hun eigen zweet. We kregen te maken met vreselijke, boze rode eczeemplekken in al hun kleine elleboog- en knieholtes. Uit pure wanhoop kocht ik toen een paar Biologisch Katoenen Babyrompertjes.

Ik ben meestal behoorlijk cynisch over alles met het label "biologisch" (het betekent meestal gewoon "twee keer zo duur en ruikt een beetje naar vochtig hooi"), maar deze rompertjes hebben echt onze geestelijke gezondheid gered. Ze rekken ver genoeg mee om ze aan te worstelen bij een kind dat een krokodillendoodrol uitvoert, en omdat er geen rare synthetische chemicaliën in de stof zitten, trok de vurige, rode uitslag na een week of twee serieus weg. Bovendien overleven ze een kookwas op het moment dat de onvermijdelijke biologische rampen zich voltrekken.

Als je wilt voorkomen dat je kinderen veranderen in miniatuur-materialisten, maar ze wél dingen wilt geven die oprecht goed werken, dan kun je beter even kijken bij de onmisbare babyspullen van Kianao in plaats van een luxe autodealer te bellen.

De loopgraven van doorkomende tandjes en de panda

Er zit geen zin in het liedje over de wens voor een remedie tegen doorkomende tandjes, wat bewijst dat het nummer pure fictie is. Want als je een dreumes hebt wiens kiezen doorkomen, ruil je met alle liefde een jacht, een platinamijn én een penthouse in voor slechts drie uur ononderbroken stilte.

Toen Florence's tandjes begonnen door te komen, veranderde ze in feite in een hondsdolle das. Ze kauwde op de rand van de salontafel. Ze kauwde op mijn knie. We probeerden bevroren washandjes, grote hoeveelheden paracetamol en we smeekten het universum om genade. Uiteindelijk kochten we de Panda Siliconen Bijtring.

Ik zal heel eerlijk zijn: het is gewoon een stukje siliconen in de vorm van een panda. Het heeft het wiel niet opnieuw uitgevonden. Maar de specifieke bobbeltjes op de achterkant van het pandahoofdje leken precies dat plekje op haar tandvlees te raken dat haar zoveel woede bezorgde. Ze zat dan in haar kinderstoel, gewelddadig kauwend op de schedel van deze arme panda, terwijl ze me boos aanstaarde, maar ze hield wél op met huilen. Hij kan trouwens ook rechtstreeks in de vaatwasser, wat betekent dat ik niet om middernacht aan het aanrecht sta om hem uit te koken in een pan als een soort oververmoeide middeleeuwse apotheker.

Voordat je de kerstmuziek weer aanzet

De truc om de feestdagen met peuters te overleven, draait niet om het creëren van de perfecte esthetiek of het kopen van bizar dure cadeaus, die ze toch alleen maar negeren om vervolgens met het inpakpapier te gaan spelen. Je moet eigenlijk gewoon de iPad achter de bank gooien terwijl je wanhopig een houten blok in hun handjes duwt en hoopt dat ze de misleiding niet opmerken, terwijl jij verwoed probeert te bedenken waar je ook alweer de noodchocolade had verstopt.

We hebben in ons huis een streng verbod ingesteld op jazzzangeressen die luxe voertuigen eisen. In plaats daarvan kiezen we voor achtergrondgeluid waardoor ik me niet financieel tekortgeschoten voel. Als je daadwerkelijk verstandige keuzes wilt maken voor de kleine, irrationele dictators in je eigen huis, ontdek dan de volledige collectie duurzame babyspullen van Kianao voordat je helemaal gek wordt.

De compleet chaotische FAQ-sectie

Moet ik dit nummer echt uit mijn afspeellijst verbannen?

Nou ja, je hoeft niet meteen de muziekpolitie te bellen, maar als je al op scherp staat omdat je om 6 uur 's ochtends op een verdwaald legoblokje bent gaan staan, helpt het niet echt om te luisteren naar iemand die klaagt dat er geen eigendomsakte van een mijn in haar kerstsok zit. Dat is waarschijnlijk de druppel. Ik sla het nummer gewoon over. Mijn bloeddruk kan die arrogantie niet aan. En de tweeling luistert sowieso liever naar liedjes over boerderijdieren die agressieve geluiden maken.

Wat is er eigenlijk mis met het kopen van een berg plastic speelgoed?

Afgezien van het feit dat je woonkamer er uiteindelijk uit gaat zien alsof er een vuilnisbelt is ontploft in een kleuterklas, gaat plastic spul gewoon snel kapot. We kregen ooit een zingende plastic hond cadeau die het precies vier dagen volhield, totdat Alice hem van de trap gooide en het spraakkastje vastliep in een demonische, haperende loop. Houten spullen schreeuwen niet tegen je als de batterijen leeg raken, vooral omdat er geen batterijen in gaan, en dat is precies hoe ik mijn babyspullen het liefst zie.

Hoe leg je materialisme uit aan een tweejarige?

Helemaal niet. Ik probeerde Florence uit te leggen dat ze geen derde rijstwafel nodig had omdat we onze middelen moesten delen, en haar antwoord was haar tuitbeker keihard in mijn kruis gooien. Er valt niet met ze te redeneren. Je moet gewoon stilletjes hun omgeving controleren door die flitsende, verschrikkelijke dingen überhaupt niet in huis te halen, en ze af te leiden met een leeg Tupperware-bakje als ze iets glimmends eisen.

Gaat het luisteren naar popmuziek mijn kind verpesten?

Onze huisarts leek te denken dat ze het wel zouden overleven, maar ik ben er vrij zeker van dat mijn kinderen al permanente psychologische schade hebben opgelopen door het aantal keren dat we in de auto naar de soundtrack van 'Frozen' hebben moeten luisteren. Probeer er gewoon wat liedjes doorheen te mixen die niet gaan over extreme rijkdomsvergaring. Wij luisteren nu veel naar jaren '90 Britpop, wat vast ook zijn eigen twijfelachtige thema's heeft, maar er is in ieder geval niemand die om een sabelmarterjas vraagt.