De echte betekenis van de 'Rubber Baby Buggy Bumper' (en waarom het belangrijk is)

Toen Leo ongeveer tweeënhalf was, bestond zijn vocabulaire voornamelijk uit "nee", "hond" en een soort agressief knorrend geluid dat betekende dat hij meer rijstwafels wilde. Ik werd er natuurlijk helemaal gek van.

Dus ik sta op een dinsdagochtend om een uur of 7 in de keuken, in zo'n vreselijke grijze joggingbroek met een permanente yoghurtvlek op mijn linkerbeen, terwijl ik koffie drink die een uur geleden al koud was geworden. Ik appte drie verschillende mensen over zijn spraak en kreeg binnen tien minuten drie totaal verschillende adviezen.

Mijn moeder appte direct terug: "Je moet van die zwart-witte flitskaarten kopen en dertig minuten per dag met hem oefenen, ik heb er een artikel over gelezen."

Mijn buurman riep over de schutting terwijl ik de hond uitliet: "Jongens zijn gewoon lui! Mijn neefje sprak pas toen hij vier was en is nu accountant, maak je geen zorgen."

En mijn vriendin Sarah, die daadwerkelijk logopediste is, stuurde me deze absolute onzin: "Maak er gewoon een spelletje van. Laat hem rare tongbrekers met harde medeklinkers zeggen. Zoals die ouwe 'rubber baby buggy bumper'-tongbreker. Doe het in bad."

Wacht, wát? Ik staarde naar mijn telefoon. Een rubber baby buggy bumper? Ik had die zin niet meer gehoord sinds ik als kind een of andere film uit de jaren 90 keek. En eerlijk gezegd belandde ik in een belachelijke rabbit hole om uit te zoeken of dit gewoon een vocale warming-up voor theaterkids was, of een daadwerkelijk fysiek ding dat ik hoorde te bezitten. Want als je een overbezorgde ouder bent die op vier uur slaap leeft, ga je absoluut een uur lang zitten googelen naar een tongbreker in plaats van gewoon de was op te vouwen.

De mondgymnastiek-situatie

Uiteindelijk besloot ik bij Leo's volgende controle op het consultatiebureau de jeugdarts te vragen naar die hele logopedie-invalshoek. Ze is zo'n heerlijk uitgeputte vrouw die altijd pennenstrepen op haar doktersjas heeft, en ik zweer dat ze nog meer koffie drinkt dan ik. Ik voelde me best dom om het überhaupt aan te kaarten.

Ze lachte en vertelde me dat logopedisten inderdaad dol zijn op die oude, repeterende zinnen. Iets over hoe de 'b'- en 'p'-klanken je kind dwingen om hun lippen op een hele specifieke manier te gebruiken. Bilabiale klanken? Ik geloof dat ze het zo noemde, al verpruts ik de eigenlijke wetenschap erachter waarschijnlijk. Maar haar punt was dat wanneer een peuter probeert snel een hoop woorden met zware medeklinkers achter elkaar te zeggen, ze eigenlijk CrossFit doen voor hun mondspieren.

Je kunt niet zomaar tegen een tweejarige zeggen dat hij duidelijk moet articuleren, toch? Ze kijken je gewoon aan alsof je gek bent en gooien een verdwaalde Cheerio tegen je voorhoofd. Maar als je er een spelletje van maakt – als je op de badkamervloer zit terwijl ze overal water spetteren en je ze uitdaagt om heel snel iets geks te zeggen – dan proberen ze het wel. Leo vond het het grappigste ter wereld om die 'b'-klanken uit te spugen. Hij klonk als een pruttelende scheepsmotor.

Hoe dan ook, het punt is dat het echt werkte om hem te laten oefenen met het anders bewegen van zijn mond, ook al klonk hij er compleet gestoord bij.

De dag dat Maya de kinderwagen opat

Maar hier komt het grappigste van dit alles. Hoewel de zin nu vooral een spraaktrucje is, is een 'rubber bumper' voor een buggy een echt, fysiek object. Een baby buggy is gewoon de ouderwetse Engelse term voor een kinderwagen. En die bumper? Dat is die veiligheidsbeugel die recht voor het zitje langs loopt.

Ik dacht niet eens aan de letterlijke betekenis van de zin totdat Maya, mijn jongste, met acht maanden in een letterlijke bever veranderde.

We hadden zo'n belachelijk dure kinderwagen waarvan mijn man Dave volhield dat we die nodig hadden vanwege de "all-terrain vering" of zoiets, alsof we off-road naar de HEMA zouden gaan. De beugel aan de voorkant was bedekt met dat zachte, zwarte EVA-schuim. Het zou ergonomisch moeten zijn zodat de baby zich eraan kon vasthouden.

Dus, we lopen op een middag door het park. Het is heerlijk weer, ik voel me warempel weer een beetje mens, en ik kijk naar beneden de kinderwagen in.

Maya heeft haar mond volledig om de veiligheidsbeugel heen geklemd.

Ze laat er niet gewoon haar gezicht op rusten. Ze is er echt op aan het knagen. Als een wild dier dat zich een weg uit een val probeert te kauwen. En voordat ik de kinderwagen überhaupt kon stoppen, trok ze haar hoofdje achteruit en zag ik dat er een klein, perfect in de vorm van Maya's tandjes gebeten stukje ontbrak uit het zwarte schuim. Ze slikte het in. Mijn kind had de kinderwagen opgegeten.

Ik raakte compleet in paniek. Ik belde vanaf een parkbankje direct de huisartsenpost, terwijl Dave op zijn telefoon wanhopig aan het googelen was: "is schuim van kinderwagen giftig". De assistent, die overduidelijk met veel ergere dingen te maken heeft gehad, zuchtte alleen maar en vertelde me dat het wel goed zou komen. Het zou haar systeem gewoon weer verlaten, zorg er alleen voor dat ze niet de rest van de buggy opeet.

Dus ja. Veiligheidsbeugels. Ze bestaan echt, en baby's vinden het fantastisch om ze te vernielen.

Hoe je voorkomt dat je kind de kinderwagen opeet

Na het schuim-incident realiseerde ik me dat ik die beugel moest bedekken of haar er volledig van moest afleiden. Je kunt van die aandritsbare hoezen voor ze kopen, maar eerlijk gezegd komen die onder het kwijl en aangekoekte melk te zitten en blijf je ze toch maar wassen.

Wat echt werkte, was dingen aan de beugel bevestigen zodat ze daarop zou kauwen in plaats van op het dure schuim. Er zijn een paar dingen die deze fase ook echt overleven.

• Speenkoorden: Niet voor speentjes, maar om echte kauwspeeltjes aan de beugel vast te maken zodat ze die niet elke vier seconden in de modder gooien.
• Speciale siliconen bijtringen: Deze zijn een redding in nood. Je hebt iets nodig dat volledig onverwoestbaar is.
• Zachte boekjes: Het knisperende soort waar van die kleine plastic ringen aan vastzitten.

Mijn absolute favoriet om aan de kinderwagenbeugel te klikken was deze Sushi Roll Bijtring. Luister, het boeit me normaal gesproken niet hoe babyspullen eruitzien, want mijn huis is toch al een chaotische puinhoop van primaire kleuren, maar dit ding is oprecht hilarisch. Het heeft de vorm van een klein stukje nigiri-sushi. Er staat een klein kawaii-gezichtje op waar Maya geobsedeerd door was.

Ik bond simpelweg een speelgoedkoord om de veiligheidsbeugel en klemde de sushi-bijtring eraan vast. Omdat het van voedselveilig siliconen is gemaakt, is het stevig genoeg om zo hard op te bijten als ze maar wilde zonder dat het afbrokkelde zoals het schuim. Bovendien trok ik het er bij thuiskomst gewoon af om het in het bovenste rek van de vaatwasser te gooien. Het heeft letterlijk een heel jaar overleefd waarin ze het probeerde te slopen, en we hebben het nog steeds ergens onderin een speelgoedbak liggen.

Realistische verwachtingen van mooie dingen

Aangezien we het toch hebben over speelgoed, spullen en de dingen die we voor onze kinderen kopen, moet ik even heel eerlijk zijn over de trend van esthetisch houten speelgoed.

Ik trap er elke keer weer in. Voordat Maya werd geboren, maakte ik mezelf wijs dat ik zo'n minimalistische moeder zou worden. Zo een waarbij de babykamer op een Scandinavisch bos lijkt. Geen schreeuwend plastic, geen knipperende lampjes.

Ik kocht deze Houten Babygym Dieren Set. En eerlijk? Het is objectief gezien prachtig. Er hangen een houten olifantje en een vogeltje aan, en het voelt zo glad en fijn aan in je handen. Het ziet er ontzettend chic uit, zo midden op het vloerkleed in de woonkamer.

Maar dit is de realiteit van baby's: ze zijn chaotisch. Maya lag onder die mooie, natuurlijke houten babygym en staarde precies tien minuten heel vredig naar het olifantje. Dat waren tien glorieuze minuten waarin ik mijn koffie warm kon drinken. Maar daarna rolde ze om en probeerde ze wanhopig naar een verfrommeld stuk bol.com-verpakkingstape op de vloer te kruipen. Of naar Dave's vieze schoen.

De houten babygym is echt een prachtig, rustgevend item voor die eerste maanden voordat ze mobiel worden. Het overprikkelt ze niet. Maar verwacht niet dat het je kind op magische wijze de luide, opdringerige wereld om hen heen laat negeren. Het is gewoon een heel fijn item voor een hele specifieke periode. Toen ze wat ouder werd, heb ik de houten ringen van de gym afgehaald en ze aan de veiligheidsbeugel van de kinderwagen vastgebonden. Ze vond het leuk om ze tegen het frame te slaan om lawaai te maken. Dat was voor mij vreselijk irritant, maar het hield haar wel blij in de rij voor de kassa bij de supermarkt.

Op zoek naar spullen die echt veilig zijn voor in de mond van je kind? Bekijk hier onze collectie siliconen bijtspeelgoed voordat je kind een hap uit je kinderwagen neemt.

De comeback van het rubber

Het grappige aan die hele tongbreker is dat het rubberen gedeelte precies is wat je wilt bij babyspullen. Zacht, flexibel, en om op te kauwen.

Toen Leo ouder werd, stapten we over van de siliconen bijtringen op blokken. Maar als je ooit om 2 uur 's nachts met je blote voeten op een hard plastic bouwblokje bent gestapt op weg naar de badkamer, dan weet je dat dat een marteling is die ik niemand toewens.

Uiteindelijk vond ik deze Zachte Baby Bouwblokken Sets die letterlijk van zacht rubber zijn gemaakt. Ze zijn inknijpbaar. Je kunt erop stappen zonder dat je voet gespietst wordt. Er staan kleine cijfers en dieren in reliëf op de zijkanten.

Leo vond ze geweldig omdat hij ze door de woonkamer kon gooien en ze via de muren terugstuiterden zonder het stucwerk te beschadigen. Ik vond ze fantastisch omdat ik ze letterlijk bij hem in bad kon gooien. Ze blijven drijven. En aangezien hij nog steeds in zijn logopediefase zat, zaten we dan in de badkamer, stapelden we de rubberen blokken op de rand van het bad, en liet ik hem zijn 'b'-klanken zeggen elke keer dat hij er eentje in het water sloeg.

Rubberen blok. Boem. Plons.

Het is zo gek hoe het ouderschap soms helemaal rond is. Je begint met stressen over een willekeurige zin die een vriendin je appte, en drie jaar later zit je op een badmat, omringd door drijvende rubberen blokken, simpelweg in een poging om je kind duidelijk te laten articuleren.

Dus de volgende keer dat iemand je een raar advies geeft, of je vertelt dat je kind op zijn tweede al Shakespeare moet kunnen citeren, negeer ze dan gewoon. Pak wat koffie. Laat je kind lekker kauwen op een siliconen sushirol. Het komt allemaal wel goed.

Klaar om de spullen van je baby te upgraden met dingen waar ze echt veilig op kunnen kauwen? Ontdek de Kianao babygym- en speelgoedcollectie voor natuurlijke, veilige opties die je geen paniekaanval in het park zullen bezorgen.

Een paar veelgestelde vragen over deze hele chaos

Wordt de 'rubber baby buggy bumper'-zin echt in de logopedie gebruikt?

Ja, blijkbaar wel! Mijn jeugdarts vertelde dat logopedisten het gebruiken omdat het vol zit met bilabiale medeklinkers (de B- en P-klanken waarbij je lippen op elkaar klappen). Het dwingt een peuter om echt overdreven te articuleren en die mondspieren aan het werk te zetten. Ik voelde me wel een beetje een idioot toen ik het in bad met Leo zat op te dreunen, maar het zorgde er oprecht voor dat hij zich ging focussen op hoe zijn lippen bewogen, in plaats van alleen maar naar me te knorren.

Hebben moderne kinderwagens nog steeds van die beugels?

Zeker, maar we noemen ze tegenwoordig meestal veiligheidsbeugels of uitvalbeugels. Het is die stang die horizontaal voor het zitje klikt. Ze zijn niet bedoeld om te voorkomen dat je kind eruit valt – daar is de gordel voor, snoer je kinderen alsjeblieft goed vast – maar ze geven de baby iets om zich aan vast te houden. En helaas ook iets om in te bijten.

Is het schuim op de beugel van een kinderwagen giftig als mijn kind het opeet?

Oh mijn god, de paniek die ik voelde toen Maya het schuim van de Uppababy at. De meeste moderne luxe kinderwagens gebruiken niet-giftig EVA-schuim, dus als je kind een heel klein stukje inslikt, zal de dokter je meestal vertellen dat het gewoon weer uitgepoept wordt. Maar je wilt natuurlijk absoluut niet dat ze er een hele maaltijd van maken. Als je kind een bijter is, koop er dan een leren hoes voor of bind een siliconen bijtspeeltje vast over de plek waar ze het liefst op kauwen.

Hoe maak ik een siliconen bijtring schoon nadat deze over de vloer is gesleept?

Het beste aan voedselveilig siliconen is dat je het in principe gewoon kunt uitkoken. Wanneer de sushi-bijtring onvermijdelijk op de vloer van een openbaar toilet belandde (echt mijn grootste nachtmerrie), nam ik hem gewoon mee naar huis, waste hem met afwasmiddel, en smeet hem in het bovenste rek van de vaatwasser op het heetste programma. Dat kun je met dat ouderwetse rubber niet doen omdat het dan afbreekt, maar siliconen is vrijwel onverwoestbaar.

Is houten speelgoed echt beter of gewoon een trend?

Kijk, ik vind de uitstraling fantastisch. Ze hebben geen batterijen nodig, ze zingen niet van die vreselijke elektronische liedjes die dagenlang in je hoofd blijven hangen, en ze zijn prachtig om te zien. Maar ze zijn wel zwaar. Als je kind de neiging heeft om dingen naar je hoofd te gooien, dan doet een houten blok echt pijn. Ik denk dat een mix het beste is – een mooie houten babygym voor als ze nog heel klein zijn en alleen maar naar dingen kijken, en zachte rubberen blokken voor als ze veranderen in chaotische peuters die met alles gooien.