Babyrompertjes veranderden mijn leven: Waarom ik alle babybroekjes weggooide

Zeven jaar geleden, 03:14 uur 's nachts. Ik zit in kleermakerszit op de vloer van de babykamer van mijn dochter Maya in een bevlekt, te groot Nirvana-shirt, zachtjes te huilen terwijl ik een miniatuur, stugge spijkerbroek over een uitpuilende, op-knappen-staande luier probeer te trekken. Mijn man, Dave, hangt over mijn schouder met de zaklamp van zijn iPhone als een tactische zoekeenheid, want het grote licht "maakt haar te veel wakker." Oh god, die broek. Waarom heb ik een baby van drie maanden überhaupt een broek aangetrokken? Wie maakt er stugge spijkerstof voor iemand die nog niet eens knieschijven heeft?

Ik zweette, Maya krijste, Dave slaakte die diepe, vermoeide papa-zucht, en ik weet nog dat ik dacht: er moet echt een betere manier zijn om dit te doen. Dat was precies het moment waarop ik me realiseerde dat mijn hele aanpak van babykleding echt lachwekkend fout was.

Ik dacht altijd dat baby's "outfits" nodig hadden. Je kent het wel, die dingen die je op Instagram ziet waarbij pasgeborenen eruitzien als piepkleine hipster-barista's of mini-houthakkers. Ik kocht de vestjes. Ik kocht de leggings. Ik kocht rompertjes waarbij je een compleet apart kledingstuk voor de onderkant nodig had. Maar hier is de universele waarheid die niemand je vertelt op je babyshower: broeken zijn de vijand.

Wacht even, wat is nou echt het verschil tussen een rompertje en een boxpakje?

Heel lang dacht ik dat die woorden gewoon inwisselbaar waren, net als, ik weet het niet, "uitgeput" en "ijlend". Ik noemde alles gewoon een rompertje. Maar er is een enorm structureel verschil dat eigenlijk bepaalt hoeveel slaap je gaat krijgen.

Een rompertje – of bodysuit, hoe je het ook noemt – is gewoon een basislaag. Het is eigenlijk babyondergoed met drukknoopjes in het kruis, wat betekent dat je er nog steeds een broekje overheen moet trekken zodat je kind er niet alleen in een luier bij ligt. Maar een boxpakje (baby romper) is een glorieus, op zichzelf staand, eendelig architectonisch wonder waar het korte of lange broekje al aan vastzit.

En de reden waarom dit belangrijk is – of nou ja, waar het om gaat – is dat broeken taillebanden hebben. Toen Maya nog heel klein was, was dat navelstompje nog zo gevoelig. Elke keer als ik haar een legging aantrok, sneed dat elastiek recht in haar buikje. Zelfs nadat het stompje eraf was gevallen, had ze altijd zo'n rode, geïrriteerde streep op haar buik van die tailleband. Boxpakjes maken voorgoed een einde aan de tailleband. Het is gewoon één doorlopend stuk stof, en eerlijk gezegd zou ik willen dat ze dit ook in mijn maat maakten voor na het kerstdiner.

Mijn frustratie over pyjama's met voetjes (en waarom blote voetjes beter zijn)

Oké, we moeten het even hebben over pyjama's met dichte voetjes, want daar word ik helemaal gek van. Mensen geven je toch altijd een miljoen van die pluizige fleece kruippakjes met voetjes cadeau?

Ik haat ze. Ik zeg het gewoon maar.

Toen mijn zoontje Leo een maand of acht was en probeerde te leren kruipen, trok ik hem steeds van die zware pakjes met voetjes aan. En we hebben een houten vloer in de woonkamer. Ik zag dit arme kind proberen zichzelf op te drukken, en zijn ingepakte fleecevoetjes gleden gewoon onder hem vandaan. Keer op keer, totdat hij leek op een dronken zeehond die op het ijs aan het buikschuiven was. Hij raakte zo gefrustreerd dat hij daar gewoon lag te gillen naar het vloerkleed.

Ik besprak het zelfs met het consultatiebureau en onze kinderarts, Dr. Miller – die er altijd uitziet alsof ze sinds 1998 niet meer geslapen heeft, maar wel het beste advies geeft. Ze zei: "Sarah, baby's moeten met hun blote teentjes grip op de vloer hebben om hun motoriek te ontwikkelen. Blote voeten zorgen voor tractie." Dus ben ik meteen overgestapt op boxpakjes zonder voetjes voor het spelen overdag, en letterlijk binnen een week kroop hij. Pakjes zonder voetjes geven ze de grip die ze nodig hebben terwijl de rest van hun lichaam lekker bedekt blijft. Dat is toch veel logischer dan die voetjes op te sluiten in gladde stoffen gevangenissen.

Oh, en babysokjes? Zinloos. Die vallen er binnen drie seconden af, bespaar jezelf de moeite.

Wat de kinderarts écht zei over de babyhuid

Toen Leo klein was, had hij dus vreselijk eczeem. Van die rauwe, rode, geïrriteerde plekken in zijn knieholtes en aan de binnenkant van zijn ellebogen. Ik trok hem allemaal synthetische fleece- en polyesterstoffen aan, omdat ik dacht dat hij het "warm" moest hebben.

Maar Dr. Miller legde me min of meer uit dat een babyhuid tot wel 30% dunner is dan die van ons. Dat betekent dat het alles opneemt en ongelooflijk snel vocht verliest. En omdat die kleine lichaampjes zo'n vreemde verhouding tussen lichaamsmassa en huidoppervlak hebben, kunnen ze hun eigen temperatuur nog niet goed reguleren. Het officiële advies is blijkbaar dat je ze maar één laagje meer hoeft aan te trekken dan wat je zelf draagt, maar ik pakte mijn kind in oktober al in voor een poolexpeditie.

Ze vertelde me om te stoppen met die synthetische stoffen en te zoeken naar biologisch katoen, vooral met een GOTS-certificering (Global Organic Textile Standard). Regulier katoen wordt namelijk soms verbouwd met waanzinnige hoeveelheden pesticiden en behandeld met formaldehydeharsen. Dat is best schrikken voor een kersverse moeder die vandaag haarzelfde kopje koffie al vier keer in de magnetron heeft opgewarmd.

De pakjes die we écht gebruiken (en de pakjes die mijn man irriteren)

Toen ik eenmaal accepteerde dat biologische boxpakjes echt de enige juiste weg waren, moest ik erachter komen welke ook echt werkten in het dagelijks leven, en niet alleen leuk stonden in de catalogus.

Mijn absolute holy grail, mijn ultieme favoriet is de Biologische Baby Romper Lange Mouwen Henley Winter Bodysuit. Laat me je een verhaaltje vertellen over dit pakje. Toen Leo net was geboren, woonden we in een tochtig oud appartement en de ochtenden waren ijskoud. Als ik hem ging verschonen, kreeg hij van die kleine kippenvelletjes en ik was altijd aan het klungelen om hem aan te kleden. Dit pakje is van 95% biologisch katoen met precies genoeg stretch (5% elastaan), zodat ik zijn kwetsbare armpjes niet in stijve mouwen hoefde te wurmen. Het heeft zo'n henley-hals met drie knoopjes die er vaag geraffineerd uitziet, maar eigenlijk gewoon dient om het nekgat gigantisch te maken, zodat je hun gezichtje niet platdrukt als je het over hun hoofdje trekt. Het is ongelooflijk zacht, houdt hem perfect warm zonder dat hij gaat zweten, en het heeft oprecht genoeg wasbeurten overleefd om door te geven aan het kindje van mijn zus.

Voor het warmere weer kocht ik de Biologische Baby Romper Henley Korte Mouwen Met Knoopjes. Deze is onmiskenbaar schattig. Als je op zoek bent naar die perfecte, genderneutrale baby boxpakje meisje esthetiek voor foto's of zo, dan is deze prachtig. Het biologische katoen ademt enorm goed en houdt ze lekker koel.

Maar ik moet eerlijk zijn: Dave heeft er een enorme hekel aan om de kinderen dit pakje aan te trekken. De knoopjes aan de voorkant zijn voor mij prima te doen, maar Dave heeft van die grote, onhandige papa-handen. Als hij zijn koffie nog niet op heeft en de baby als een krokodil over de commode rolt, krijgt hij die piepkleine knoopjes gewoon niet dicht. Hij roept altijd vanuit de andere kamer: "Sarah, mijn duimen zijn veel te groot voor deze onzin!" Dus hoewel ik het geweldig vind, is het officieel verboden tijdens Dave's ochtenddienst.

Als je iets wilt waar je helemaal niet over na hoeft te denken, dan is de Biologische Baby Romper Korte Mouwen Zomerpakje Zacht Katoen het luchtigere alternatief met raglanmouwen waar Dave nooit over klaagt.

Het grote debat tussen drukknoopjes en ritsen dat bijna het einde van mijn huwelijk betekende

Als je ruzie wilt schoppen in een Facebookgroep voor ouders, moet je gewoon vragen of drukknoopjes of ritsen beter zijn. Mensen worden helemaal gek.

Ik zat vroeger vastberaden in Team Rits, want in theorie is ritsen sneller dan knopen. Maar het probleem met ritsen is: als je baby rechtop zit, bobbelt de rits op en ontstaat er een stugge, oncomfortabele plastic golf die precies onder hun kin prikt. Bovendien, als het geen tweewegrits is, moet je hun hele borstkas blootstellen aan de koude lucht om even te checken of de luier vol is.

Drukknoopjes liggen plat. Ja, om 4 uur 's nachts de drukknoopjes in het kruis op één lijn proberen te krijgen is alsof je in het donker een bom onschadelijk probeert te maken. Je eindigt onvermijdelijk met één overgebleven knoopje en een vreemd asymmetrisch beengat. Maar met knoopjes kun je wel alleen de onderste helft openmaken. Je kunt een ninja-luiercheck uitvoeren zonder hun hele leven op de kop te zetten.

(Trouwens, als je je nu ineens realiseert dat de garderobe van je baby volledig disfunctioneel is, kun je gerust eens kijken naar wat goed ontworpen opties in deze collectie babykleding, zodat je niet hoeft af te zien zoals ik destijds.)

Hoe je luier-explosie-vlekken uit kleding krijgt zonder giftige chemicaliën

Omdat ik geld had uitgegeven aan mooi biologisch katoen, was ik er kapot van toen Maya voor het eerst een 'code rood' luier-explosie had die een prachtig linnen pakje mosterdgeel kleurde. Ik stond op het punt om er bleekmiddel overheen te gooien, maar toen verdwaalde ik in een wanhopige zoektocht op het internet.

Het blijkt dus dat biologisch katoen en bamboe natuurlijke, ademende micro-openingen hebben. Chemische wasverzachters bedekken de vezels met een soort smurrie waardoor het materiaal verpest wordt. Je hoort ze dus binnenstebuiten in koud water te wassen. Maar voor eiwitvlekken – zoals moedermelk of poep – heb je geen bleekmiddel nodig.

Je gebruikt gewoon de zon.

Ik weet dat dit klinkt als vage hippie-magie, maar ik zweer je dat het werkt. Je wast het pakje met een mild enzymwasmiddel, en terwijl het nog vochtig is, leg je het buiten direct in het felle zonlicht. De zon is een natuurlijk bleekmiddel en verdampt de vlek letterlijk. Ik had Maya's verpeste pakje drie uur lang op onze tuinstoel laten liggen, en toen ik terugkwam, was de gele vlek helemaal verdwenen. Ik wist niet wat ik zag.

Nog een kleine kanttekening over tandjeskwijl

Nu we het toch hebben over het verpesten van mooie kleding, moet ik ook even het doorkomen van tandjes benoemen. Er is namelijk niets dat een babypakje sneller vernielt dan die constante, zure waterval van kwijl. Het trekt in de halslijn, blijft tegen hun borst plakken en zorgt voor vreselijke kwijluitslag.

Toen Leo zijn eerste kiezen kreeg, kauwde hij zo veel op zijn eigen kleren dat de kragen er helemaal gerafeld uitzagen. Uiteindelijk kochten we deze Panda Bijtring Siliconen Baby Bamboe Kauwspeeltje en dat was onze redding. Het is van 100% voedselveilige siliconen, helemaal BPA-vrij, en je kunt het in de koelkast leggen zodat het lekker koud wordt voor dat ontstoken tandvlees. Het hield zijn mond bezig en zijn pakjes relatief droog. En als het vies wordt, gooi je het gewoon in de vaatwasser.

De regels die ik nu écht volg bij het kopen van babykleding

Na twee kinderen, een hoop tranen, en veel te veel weggegooid geld aan babyspijkerbroeken, is dit eigenlijk hoe mijn brein werkt als ik nu kleren koop:

• Ik negeer de leeftijd op het label volledig. Maten zijn een grote leugen. Een labeltje met "6 maanden" betekent letterlijk niets. Ik koop altijd op basis van hun lengte en gewicht, en ik doe de 'tweevingertest'. Als ik niet makkelijk twee vingers tussen de stof en de spekbeentjes van Leo kan schuiven, is het pakje te klein. Koop altijd een maatje groter.
• Ik let op wurg- en verstikkingsgevaar. Trekkoordjes rond de nek zijn een absolute no-go. Maar ik doe ook een agressieve 'trektest' bij schattige, decoratieve knoopjes om er zeker van te zijn dat ze er niet zomaar afspringen en in een mondje belanden.
• Ik houd het bij een realistisch aantal. Voor een pasgeborene heb je eerlijk gezegd zo'n 7 tot 10 pakjes nodig, omdat ze constant spugen. Tegen de tijd dat ze een half jaar zijn, overleef je het wel met 5 tot 7 stuks. Alles wat je extra hebt, betekent gewoon dat je voor je hobby aan het wassen bent.

Als je nog steeds van die kleine, stugge broekjes met ingewikkelde riempjes en bretels koopt, haal dan even diep adem en realiseer je dat je jezelf dit niet hoeft aan te doen. Want eerlijk waar, overstappen op zachte pakjes uit één stuk bespaart je midden in de nacht zoveel ellende. Laat ze gewoon comfortabel zijn. En wees een beetje lief voor jezelf.

Klaar om te stoppen met worstelen met taillebanden en te upgraden naar iets dat wél echt werkt? Shop hier de biologische babypakjes van Kianao en krijg je gemoedsrust terug.

Mijn chaotische FAQ over boxpakjes en rompers

Kan mijn baby echt slapen in een boxpakje voor overdag?
Oké, technisch gezien wel, zolang het van katoen is en goed aansluit. Blijkbaar stellen richtlijnen voor nachtkleding dat katoenen kleding strak moet zitten om verstikkings- en brandgevaar te voorkomen. Als het een wijd, los linnen ding is, kun je ze beter omkleden in een echte, goed passende pyjama. Maar als Leo op het speelkleed in slaap viel in zijn aansluitende, biologisch katoenen henley pakje, maakte ik hem daar echt niet voor wakker. Laat slapende baby's lekker slapen.

Zijn biologische stoffen echt dat extra geld waard?
Kijk, vroeger dacht ik dat biologische kleding gewoon een truc was om ongeruste moeders meer geld te laten uitgeven. Maar nadat we worstelden met Leo's bloedende eczeemplekken, ben ik helemaal om. Dermatologen raden biologisch katoen serieus aan omdat het die harde, chemische bewerkingen mist. Het is zachter, blijft mooier in de was en zorgt er niet voor dat mijn kinderen uitslag krijgen. Dus voor mij: ja, het is het absoluut waard.

Hoe voorkom ik dat bamboe en biologisch katoen krimpen?
Stop ze niet in de droger op hoge temperatuur. Doe het gewoon niet. Dave heeft drie van Maya’s duurste outfits laten krimpen tot poppenkleertjes omdat hij ze op het heetste programma gooide. Je wilt ze koud wassen (maximaal 30 graden) en plat laten drogen, of de droger op de allerlaagste, meest voorzichtige stand zetten die je hebt.

Wat moet ik doen als mijn baby echt heel flinke spekbeentjes heeft?
Ten eerste: spekbeentjes zijn een zegen, het is het beste wat er is. Maar ten tweede: als de beengaten van een pakje rode kringen achterlaten op de huid, moet je meteen een maat groter nemen. Probeer het elastiek niet uit te rekken, dat werkt toch nooit. Koop gewoon de volgende maat en rol de mouwtjes een beetje op als ze te lang zijn.

Is het raar om een meisje een jongenspakje aan te trekken?
Oh mijn god, nee. Kleding is gewoon stof. Vroeger zocht ik voor Maya specifiek naar stijlen zoals "baby boxpakje meisje" met ruches en zo, maar dat was altijd zo onpraktisch en kriebelig. Tegen de tijd dat Leo kwam, droeg hij alle oude, neutrale pakjes van Maya. En ik trok Maya ook constant "jongensspullen" aan, omdat daar vaak veel meer stretch in zit. Koop wat zacht aanvoelt en makkelijk te wassen is, en negeer de genderlabels volledig.