Beste Tom uit het verleden: de Roblox Pill Baby is niet wat je denkt

Je staat momenteel in de keuken met een half opgegeten, ietwat lauwe visstick in je hand en staart naar je negenjarige neefje, Leo. Hij is net vanuit de woonkamer binnengeslenterd, kijkt amper op van zijn iPad, en vraagt terloops of hij een vijfje mag lenen om "een pill baby te kopen". Laat die visstick niet vallen, Tom. Bel niet meteen 112, en ren al helemaal niet naar het medicijnkastje om de ibuprofen te tellen. Haal gewoon even diep adem, veeg die aangekoekte restjes pap van je mouw, en luister naar me.

Ik weet precies wat er nu door je hoofd spookt, want ik ben jou van zes maanden in de toekomst. Ik schrijf je om je een uiterst gênant WhatsApp-gesprek met je zus te besparen. Je stelt je een of ander gruwelijk ondergronds digitaal syndicaat voor. Je vraagt je af of de jeugd van tegenwoordig een angstaanjagende nieuwe straattaal heeft bedacht voor illegale middelen. Je trekt elke levenskeuze in twijfel die ertoe heeft geleid dat je dit weekend een negenjarige in huis hebt gehaald, terwijl je tegelijkertijd je eigen tweejarige tweelingdochters ervan probeert te weerhouden de plinten op te eten.

Maar de waarheid over de zogenaamde 'Roblox pill baby' is aanzienlijk minder gevaarlijk dan je vreest, en véél stompzinniger dan je je überhaupt kunt voorstellen. Het is een trend die de absolute, ongefilterde onzin van het moderne internet perfect samenvat, verpakt in een economie van microtransacties die speciaal is ontworpen om je bankrekening met €5,99 per keer leeg te trekken.

De middag dat mijn hart stilstond door een digitale capsule

Laat me je schetsen wat je gaat ontdekken als het je eindelijk lukt om die plakkerige tablet uit Leo's handen te worstelen. Als hij het heeft over een "pill baby", dan bedoelt hij een avatar in de videogame Roblox. Het is geen echte baby. Het is geen pil. Het is letterlijk een digitaal poppetje dat zo is gekneed, platgedrukt en aangepast met virtuele kledingstukken dat het lijkt op een piepkleine, beenloze, armloze medicijncapsule.

Dat is het. Dat is de hele grap. Miljoenen kinderen over de hele wereld liggen momenteel in een deuk om het concept van basisgeometrie.

Ik snap er oprecht helemaal niets van, en eerlijk gezegd denk ik ook niet dat dat de bedoeling is. Toen we in de jaren '90 opgroeiden, haalden we ons plezier uit het wanhopig in leven houden van onze Tamagotchi's door ze gepixelde hamburgers te voeren vanaf de achterbank van een Ford Fiesta. Onze digitale huisdieren eisten een constante, zenuwslopende waakzaamheid, anders veranderden ze zomaar in een kleine digitale grafsteen omdat we ze waren vergeten op pauze te zetten tijdens een blokuur wiskunde. Wij leerden de harde realiteit van sterfelijkheid kennen op een piepklein monochroom LCD-schermpje.

De kinderen van tegenwoordig willen er echter gewoon uitzien als een paracetamol die op topsnelheid door een survival-horrorgame rent. Ze vinden de physics van een gedrongen cilinder die wegg waggelt voor een virtueel monster de absolute top van humor. Ze besteden uren aan YouTube-tutorials over precies welke obscure digitale lichaamsvormen en schuifjes ze moeten aanpassen om de maximale aerodynamica van een capsule te bereiken.

De graphics zien er trouwens uit als iets wat ik in 1998 in MS Paint had kunnen tekenen met mijn verkeerde hand.

Het ware gevaar is puur financieel

Dus, Tom-uit-het-verleden, je kunt je medische paniek laten varen. Er is geen verborgen drugsbetekenis, geen geheime dark web-code die je moet ontcijferen en geen onmiddellijke dreiging voor Leo's fysieke welzijn. Er is echter wél een zeer reëel, zeer acuut gevaar voor je pinpas.

Want om een 'pill baby' te worden, moet je specifieke digitale items kopen. En die items kosten "Robux", een fictieve valuta die op de een of andere manier ingewikkelder te berekenen is dan de wisselkoers van het Britse pond na de Brexit. Je kunt deze spullen niet zomaar verdienen door goed te zijn in de game. Nee, je moet je creditcardgegevens invoeren, je zuurverdiende, tastbare geld omzetten in nepgeld voor op het internet, en het overhandigen zodat je neefje de virtuele armen van zijn avatar kan verwijderen.

Hier zou ik uren over kunnen doorzeuren. Het concept van écht geld betalen voor digitale kleding die je digitale avatar niet eens warm houdt, druist in tegen al mijn principes. Ik draag momenteel een trui met een opvallende, onidentificeerbare vlek op de linkerschouder omdat ik weiger een nieuwe te kopen totdat deze letterlijk uit elkaar valt. En toch staan we hier, bezig met het mogelijk maken van de aankoop van denkbeeldige outfits die puur en alleen bestaan op een server ergens in Californië. Het is een briljant, angstaanjagend verdienmodel, en de gamificatie van geld uitgeven houdt me 's nachts veel meer wakker dan welke gewelddadige videogame dan ook. Je begint met het kopen van een digitaal hoedje, en voor je het weet, sluit je een tweede hypotheek af om een virtuele capsule-garderobe te financieren. Het is waanzin.

Natuurlijk moet je er wel even voor zorgen dat de chatfilters van het spel aanstaan, zodat vreemden niet met hem kunnen praten, maar de avatar zelf is gewoon een rare internetgrap.

Wanneer de fysieke realiteit het ruimschoots wint van virtuele geometrie

Terwijl Leo helemaal opgaat in zijn bizarre geometrische metaverse, raad ik je met klem aan om even naar je voeten te kijken. Maya en Zoe proberen momenteel een toren te bouwen van mijn oude schoenen, een leeg melkpak en de afstandsbediening van de tv. Zij zijn bezig in de tastbare, rommelige en ronduit vermoeiende echte wereld.

En eerlijk gezegd? Ik heb duizend keer liever onze chaos. Echte peuters opvoeden is oneindig veel zwaarder dan het managen van een digitale avatar, maar als er in mijn wereld iets misgaat, heb ik tenminste alleen te maken met rondvliegende pasta in plaats van een gehackt Apple ID.

Als je je verstand erbij wilt houden tijdens deze uiterst fysieke fase van het ouderschap, kun je beter op zoek gaan naar daadwerkelijke, fysieke oplossingen in plaats van digitale. Terwijl je nadenkt over de absurditeit van het internet, kun je misschien beter even rondkijken bij onze biologische baby essentials, voordat de meiden ontdekken hoe ze via Alexa dingen op Bol.com kunnen bestellen.

Echte peuters gooien met échte borden

Laten we het hebben over dingen die er op dit moment écht toe doen, zoals hoe je etenstijd overleeft zonder achteraf het plafond te hoeven dweilen. Want in tegenstelling tot een Roblox-avatar, die simpelweg ophoudt te bestaan zodra je de app afsluit, eist onze tweeling drie maaltijden per dag. Elke dag, meedogenloos, voor de rest van ons leven.

Ik moet je even vertellen over het Siliconen Kattenbordje, want dat is letterlijk het enige dat momenteel voorkomt dat we mentaal volledig instorten. Je weet toch dat Zoe het momenteel hilarisch vindt om je strak en zonder met haar ogen te knipperen aan te kijken, terwijl ze tergend langzaam en doelbewust haar kommetje spaghetti bolognese over de rand van haar kinderstoel schuift?

Dit bordje maakt daar direct een einde aan. Het heeft een zuignap aan de onderkant die onverklaarbaar sterk is. Ik zag Maya ooit de schattige siliconen kattenoortjes van dit bordje vastgrijpen en zich achterover werpen met de brute, ongeëvenaarde oerkracht van een peuter die haar middagdutje heeft gemist. Ze trok het hele blad van de kinderstoel zowat uit z'n voegen, maar het bordje gaf geen krimp. Het is gemaakt van voedselveilige siliconen, volledig BPA-vrij, en – het allerbelangrijkste – het spat niet in duizend dodelijke scherven uiteen als het uiteindelijk tóch een keer de vloer raakt. De laatste restjes van mijn gezonde verstand heb ik volledig aan dit stuk serviesgoed te danken.

Daarnaast hebben we ook de Bamboe Babydeken met Universum-print gekocht. Die is helemaal prima. Er staan kleine oranje en gele planeetjes op, en het marketingpraatje beweert dat hij 'superieur ademend' en 'vochtafdrijvend' is, wat waanzinnig indrukwekkend klinkt als je de thermodynamica van peuterzweet begrijpt. Persoonlijk weet ik alleen dat hij erg zacht en vrij gigantisch is (misschien nét iets te groot om achteloos onderin de kinderwagen te proppen zonder dat hij in de wielen verstrikt raakt), en dat hij die verdachte vlek op het vloerkleed in de woonkamer perfect verbergt als de schoonouders langskomen. Het doet exact wat een deken moet doen, niets meer en niets minder, al vinden de meiden het wel erg leuk om naar de kleine planeetjes te wijzen, voordat ze hem om drie uur 's nachts doodleuk uit bed trappen.

Je gemoedsrust toekomstbestendig maken tegen de digitale golf

Je moet je overigens ook mentaal gaan voorbereiden op de overstap naar gewone bekers, die momenteel als een donkere wolk boven je hangt. Die tuitbekers met hun miljoen minuscule plastic ventieltjes waar je de schimmel nooit hélemaal uitgewassen krijgt? Gooi ze in de prullenbak.

Wij zijn overgestapt op de Siliconen Bekerset, en dat was een ware openbaring. Ze hebben exact het juiste formaat voor hun onhandige kleine knuistjes, en omdat ze aan de onderkant net wat zwaarder zijn, vallen ze niet meteen om als iemand iets te zwaar ademt in de buurt van de eettafel. Maya gebruikt die van haar om water te drinken, terwijl Zoe hem vooral inzet als een kleine trommel om mee op tafel te rammen als ze snacks eist, maar de duurzame siliconen vangen de klappen moeiteloos op. Er lekken geen bizarre chemicaliën uit, ze kunnen direct in de vaatwasser, en ze geven de meiden het gevoel dat ze uit "grote mensen"-bekers drinken. Dat scheelt een hoop geschreeuw tijdens het avondeten.

Dit soort tastbare objecten in de échte wereld—dingen die je kunt vasthouden, afwassen en waar je in het donker per ongeluk op kunt gaan staan zonder dat ze in de prak liggen—dat is waar je je nu op moet focussen. De digitale wereld komt ze vanzelf halen, dat is een feit. Ooit zijn Maya en Zoe ook negen jaar oud, en zullen ze me waarschijnlijk smeken om het 2030-equivalent van een 'pill baby' (ik ga er voor het gemak even vanuit dat dit een holografische kubus wordt die me mijn pensioen gaat kosten).

De wijkverpleegkundige van het consultatiebureau mompelde tijdens de laatste weegafspraak nog wel iets vaags over synapsen en de gevaren van blauw licht. Maar eerlijk gezegd zag zij er net zo uitgeput uit als ik me voelde, en ik ben er vrij zeker van dat ze gewoon een foldertje oplas dat ze in de wachtkamer had gevonden. De wetenschap omtrent digitale schermtijd lijkt nogal alle kanten op te vliegen, afhankelijk van aan wie je het vraagt en welke dag van de week het is. Maar afgaande op mijn compleet onwetenschappelijke observaties, zorgt het staren naar hypergekleurde digitale blokken er vooral voor dat kinderen een tikje verwilderd raken en op onverklaarbare wijze mijn creditcardgegevens eisen.

Dus in plaats van je energie te verspillen aan de vraag of Leo's Roblox-obsessie zijn hersenen herprogrammeert, kun je je beter gewoon focussen op het overleven van de komende uren. Geef hem dat vijfje, vertel hem dat dit gelijk telt als zijn verjaardagscadeau voor de komende drie jaar, en zorg er vervolgens snel weer voor dat de tweeling niet heeft uitgevogeld hoe de ovendeur opengaat.

Mocht je nog een voorraadje willen inslaan van dingen die daadwerkelijk in drie dimensies bestaan en géén microtransacties vereisen, dan zou je echt je arsenaal moeten aanvullen en de Kianao-collectie moeten shoppen voordat het weer tijd is voor het avondeten.

De vragen die je gegarandeerd gaat stellen

Ik weet dat je brein waarschijnlijk nog steeds overuren draait van de paniek, dus laat me snel even de vragen beantwoorden die er momenteel voor zorgen dat je linkeroog trilt.

Moet ik Leo's zoekgeschiedenis controleren op medische termen?

Nee, alsjeblieft niet. Een "pill baby" draait puur om de vorm van de avatar; het ziet eruit als een capsule. Er zit geen diepere kritiek op de farmaceutische industrie achter, en de kinderen hebben het absoluut niet over echte medicijnen. Ze vinden razendsnel rennende, platgedrukte cilinders gewoon het toppunt van komedie. Bewaar je zorgen maar voor het moment waarop de tweeling leert hoe ze in de boekenkast kunnen klimmen.

Moet ik Roblox in ons huis volledig verbieden?

Roblox proberen te verbieden voor een negenjarige anno 2024 is alsof je het weer probeert te verbieden: het is uitputtend, zinloos, en je eindigt uiteindelijk toch nat en ellendig. Het is in feite het digitale schoolplein waar ze allemaal rondhangen. Zorg er gewoon voor dat zijn account goed is afgeschermd met de juiste leeftijdsbeperkingen, zodat de chatfunctie geen vrijplaats voor iedereen is, en houd de tablet 's nachts uit zijn slaapkamer.

Hoeveel kost deze bizarre digitale avatar nu eigenlijk?

Dat hangt er een beetje vanaf welke digitale armpjes en beentjes hij precies koopt om de look af te maken, maar meestal zo rond de 400 tot 500 Robux. Omgerekend in echt geld is dat ongeveer vijf euro. En ja, het doet fysiek pijn om vijf euro uit te geven aan letterlijk gebakken lucht, maar zie het als een goedkope oppas die hem bezighoudt terwijl jij zoete aardappelpuree uit het haar van de tweeling staat te schrobben.

Raken Maya en Zoe uiteindelijk ook geobsedeerd door deze onzin?

Bijna zeker, ja. Of tenminste, met wat de nieuwe versie hiervan ook is over zeven jaar. Tegen de tijd dat ze de leeftijd van Leo hebben bereikt, vragen ze waarschijnlijk om geld om virtuele hoedjes te kopen voor hun virtuele honden in een of andere game waar wij nu nog nooit van gehoord hebben. Focus je er voor nu gewoon op om ze te laten spelen in de fysieke, echte wereld. Laat ze maar lekker met echte blokken gooien, voordat ze met digitale gaan smijten.