Hoe Rihanna's baby-era mijn kijk op mijn postpartum lichaam veranderde

Het was drie uur 's nachts en mijn kolfapparaat maakte dat ritmische, zielslopende mechanische geluid. Ik zat op de rand van het bed in een joggingbroek vol vlekken, gedachteloos door roddels over beroemdheden te scrollen terwijl mijn zoon eindelijk sliep. Voordat ik zelf een kind kreeg, dacht ik dat bekende moeders eigenlijk een soort buitenaards ras waren dat de rommelige kanten van het ouderschap uitbesteedde aan nachtzusters en stylisten. Toen las ik een interview waarin Rihanna vertelde dat zich aankleden na de bevalling voelde als een letterlijk straatgevecht. Dat raakte me recht in mijn gevoelige keizersnedelitteken.

Ik heb jaren op de spoedeisende hulp voor kinderen gewerkt, dus ik dacht altijd dat ik het hele moederschap klinisch wel begreep. Ik had mijn kleurgecodeerde schema's en mijn theoriekennis van babymijlpalen helemaal op orde. Ik geloofde dat de overgang vlekkeloos zou verlopen, omdat ik de medische feiten kende. Maar terwijl ik daar in het donker zat en zag hoe het hele internet compleet gek werd om de uitgerekende datum van rihanna baby 3 te raden, besefte ik iets. Of je nu een miljardair en mode-icoon bent of een vermoeide verpleegkundige in een appartement in Chicago, de fysieke en mentale chaos van het vierde trimester treft ons allemaal.

Dat hele rihanna baby-circus heeft me eerlijk gezegd enorm gesteund. Toen ze RZA kreeg, en daarna Riot, en uiteindelijk de kleine Rocki Irish, deed ze niet alsof het makkelijk was. Ze praatte openlijk over de 'mom-mode' en de absolute chaos van een lichaam dat niet langer als dat van jezelf voelt. Ik besefte dat mijn eerdere klinische afstandelijkheid slechts een verdedigingsmechanisme was. Het plaatje van mijn leven nu is gewoon ik, proberend te overleven op koude chai latte en droogshampoo.

Het grote tablet-debat

Luister, ik oordeelde vroeger zo hard over ouders als ik een peuter in een restaurant naar zo'n lichtgevende blauwe rechthoek zag staren. Ik nam hun vitale functies op in de kliniek en beloofde mezelf stilletjes dat mijn kind nóóit een iPad-kind zou worden. Maar dan krijg je daadwerkelijk een kind, en opeens lijkt dat schermpje de enige manier om een warme maaltijd te kunnen eten of te douchen zonder dat er iemand voor de badkamerdeur staat te gillen. Maar ik las dat Rihanna weigert om tablet-baby's op te voeden; ze staat erop dat haar kinderen op blote voeten als waaghalzen buiten in de modder gaan spelen. Dat is een stoer standpunt als je de middelen hebt om een privépark aan te leggen, maar het zette me wel aan het denken over mijn eigen zwakke momenten met schermtijd.

Volgens mij zeggen de richtlijnen absoluut geen schermen tot ze twee zijn, of misschien achttien maanden, maar eerlijk gezegd heeft degene die dat geschreven heeft nog nooit hoeven koken terwijl een peuter een complete driftbui krijgt over een gebroken crackertje. Toch is de wetenschap over buitenspelen moeilijk te negeren. Mijn arts mompelde bij ons laatste bezoek iets over proprioceptie en hoe het lopen op blote voeten over oneffen grond de voetbogen versterkt. Het komt er eigenlijk gewoon op neer dat je kind leert waar zijn ledematen zich in de ruimte bevinden, zodat ze stoppen met tegen salontafels aan te lopen.

Ik probeer mijn zoon op blote voeten te laten lopen, maar de winters in Chicago maken dat de helft van het jaar echt een utopie. We zitten veel binnen en dan ga je toch op zoek naar spullen om ze bezig te houden. We hebben momenteel de Houten Babygym van Kianao in onze woonkamer staan. Hij is prima. Hij ziet er esthetisch mooi uit en speelt geen harde, elektronische muziek af, wat eigenlijk de basiseis is voor elk object dat bij mij over de drempel mag. Mijn kind heeft ooit tien volle minuten tegen het houten olifantje geslagen, wat voor mij net genoeg tijd was om de helft van een wasmand op te vouwen. Het is een fantastisch item voor een baby, maar verwacht niet dat het op magische wijze een uur lang op je baby past terwijl jij wat slaap inhaalt.

Kleding die voelt als een straf

Ik geloofde oprecht dat ik tegen week zes weer in mijn oude spijkerbroek zou passen, omdat het internet en fitness-influencers mijn realiteitszin compleet hadden vervormd. De waarheid is dat het vierde trimester eigenlijk een chirurgische herstelperiode is, vermomd als babyshower. Ik bracht de eerste twaalf weken praktisch door in een voedingsbeha en netbroekjes, doodsbang voor alles met een tailleband. Artsen noemen het een 'kritische periode van lichamelijk herstel', wat een erg beleefde manier is om te zeggen dat je organen proberen te onthouden waar ze ook alweer thuishoren.

Mijn gynaecoloog zei tijdens een controle terloops dat het te vroeg dragen van strakke kleding mijn litteken zou kunnen irriteren of een vervelende borstontsteking zou kunnen veroorzaken. Hij bracht het als een leuke kleine puzzel die ik moest oplossen terwijl ik hevig vloeide. Ik had kleding voor mijn zoon nodig die net zo vergevingsgezind was als de oversized badjassen waarin ik me verstopte. Ik heb op de kinderafdeling al duizend gevallen van contacteczeem gezien, waarbij goedkope synthetische stoffen baby's bedekken met vurige, rode uitslag. Voordat ik mijn zoon kreeg, dacht ik dat biologische kleding gewoon een soort extra belasting was voor angstige millennials.

Totdat mijn zoontje een vreselijke, op schuurpapier lijkende uitslag op zijn borst kreeg. Ik stapte voor hem over op de Biologisch Katoenen Romper van Kianao. Geloof me, dit kledingstuk was mijn absolute redding. Het is zo zacht dat het bijna vloeibaar aanvoelt, en de ongekleurde stof bevat geen agressieve chemische behandelingen die de gevoelige huid irriteren. Zijn uitslag verdween in drie dagen. Ik moest echt huilen toen ik dit piepkleine mouwloze rompertje vasthield, omdat ik zo'n slaapgebrek had en zo opgelucht was dat er eindelijk iets werkte. Ik heb er zeven gekocht, al het andere in zijn la weggegooid en elke moeder in mijn groepsapp verteld om hetzelfde te doen.

Als je verdrinkt in kriebelende synthetische stoffen en drukknoopjes die om 2 uur 's nachts weigeren dicht te gaan, kun je het beste even kijken naar onze collectie biologische babykleding voordat je helemáál gek wordt.

Het vervolg is altijd zwaarder

Nog een kind aan de mix toevoegen is een logistieke nachtmerrie waar niemand je goed op voorbereidt. Toen de geruchten over rihanna baby 3 begonnen rond te gaan, voelde ik me vooral diep uitgeput voor haar. De overgang van één naar twee kinderen is al heftig genoeg. Ik zag hoe ze vertelde over het omgaan met haar oudste zoontje RZA toen Riot werd geboren, en het klonk precies als de chaos die ik elke dag in de wachtkamer van de kliniek zie. Haar rihanna baby daddy, A$AP Rocky, lijkt gelukkig flink mee te helpen, maar eerlijk is eerlijk: een peuter wordt nog steeds helemaal gek als hij beseft dat hij niet langer het middelpunt van het universum is.

Ik hoor hier eigenlijk een hele alinea te schrijven over het omgaan met moedergevoelens van schuld als je je aandacht tussen je kinderen moet verdelen, maar eerlijk gezegd ben ik momenteel te moe om me ergens schuldig over te voelen, dus dat slaan we gewoon over.

Tandjes krijgen is een gijzeling

Voordat je ouder wordt, denk je dat tandjes krijgen gewoon een paar traantjes en een schattig wit bobbeltje op het tandvlees betekent. Als je eenmaal ouder bent, besef je dat het een gijzeling is die maanden duurt. Ze hebben van die lichte verhoging waarvan medische boeken zeggen dat het 'klinisch niet significant' is, maar ga dat maar eens uitleggen aan een baby die al drie dagen niet heeft geslapen. Het kwijlen stopt echt nóóit. Je merkt dat je hun kinnetje afveegt met wat er maar in de buurt is, meestal je eigen shirt.

Ik heb werkelijk elk middeltje geprobeerd dat er bestaat, van bevroren washandjes tot het masseren van zijn tandvlees met mijn vinger totdat hij me bijt. Het enige wat me echt een beetje rust geeft, is de Panda Bijtring. Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen en compleet gifvrij, wat de absolute basisvereiste is voor iets waar mijn kind zes uur per dag op gaat kauwen. De platte vorm is makkelijk vast te houden voor zijn kleine handjes, en meestal leg ik hem even tien minuten in de koelkast voordat ik hem geef. De kou lijkt de pijn net genoeg te verdoven, zodat hij stopt met jengelen en echt even kan slapen. Het is een kleine overwinning, maar geloof me, tegenwoordig grijp ik alles aan wat helpt.

Het moederschap is niet dat steriele, georganiseerde proces dat ik dacht dat het was toen ik de hele dag alleen maar naar medische kinderdossiers keek. Het is rommelig, het is luid en je hebt er kleding voor nodig die het je vergeeft als je een hele rol crackers in bed opeet. Je moet die verstikkende zwangerschapsjeans gewoon weggooien, babyspullen vinden die écht werken zonder je hele huis te overprikkelen, en blijven ademen terwijl je uitvogelt hoe je een piepklein mensje in leven houdt. Als je er klaar voor bent om je overlevingspakket een upgrade te geven, scoor dan die biologische romper voordat je kind alweer uit zijn huidige maat is gegroeid.

De rommelige realiteit van babyspullen en overleven

Moeten baby's echt op blote voeten buiten lopen?

Mijn arts zweert erbij voor de ontwikkeling van de voetboog, maar het hangt er eerlijk gezegd echt vanaf waar je woont. Als je een schone achtertuin hebt: laat ze lekker los. Als je in een stadsappartement woont met twijfelachtige stoepen, laat ze dan gewoon lekker op blote voeten in de woonkamer rondlopen. Ze moeten gewoon de grond voelen, zodat ze leren balanceren zonder dat een dikke laag rubber in de weg zit.

Is biologisch katoen nu echt anders, of gewoon duur?

Vroeger rolde ik er met mijn ogen over, totdat mijn zoon onder de uitslag zat door een goedkoop rompertje van polyester. Regulier katoen wordt zwaar bespoten met bestrijdingsmiddelen, en de verfstoffen uit 'fast fashion' zijn veel te agressief voor een babyhuidje. De biologische variant ademt beter en voelt zachter aan. En dat is belangrijk wanneer je baby twintig uur per dag op zijn ruggetje ligt.

Hoe overleef ik het vierde trimester zonder gek te worden?

Je stelt je verwachtingen bij tot het absolute nulpunt. Vergeet dat 'bouncing back' of het dragen van strakke jeans. Koop kleding die twee maten te groot is, drink zoveel water dat je het gevoel hebt te verdrinken, en accepteer dat je belangrijkste taak nu simpelweg 'herstellen' is. De rest van de wereld kan wel wachten.

Wanneer stopt dat doorkomen van die tandjes nou eindelijk?

Het voelt alsof er nooit een einde aan komt. Net als je denkt dat je het ergste hebt gehad, komen de kiezen door en verpesten ze je leven weer helemaal opnieuw. Houd altijd drie siliconen bijtringen in roulatie, leg ze in de koelkast en blijf jezelf eraan herinneren dat ze uiteindelijk een volledig gebit hebben en deze nachtmerrie slechts een vage herinnering zal zijn.