Rihanna's nieuwe baby: Wat drie kinderen onder de vier écht betekent

Ik stond vorige week in de rij bij de plaatselijke supermarkt met een kar vol luiers uit de aanbieding en een peuter die enthousiast de handgreep van het winkelwagentje zat te likken, toen de kassière besloot voorover te leunen om me te vertellen dat ik voor mijn eigen gemoedsrust wat meer tijd tussen de komst van mijn kinderen had moeten laten. Voordat ik ook maar met mijn ogen kon knipperen, tikte de oudere vrouw achter me me op de schouder om te vertellen dat ik ze juist nóg sneller achter elkaar had moeten krijgen, zodat ze ingebouwde beste vrienden zouden zijn. En precies op dat moment trilde mijn telefoon met een appje van mijn moeder: ik moest een enorm glas melk drinken, want mijn tanden zouden uitvallen van al dat zwanger zijn. Dat is de magische realiteit van het uitpoepen van drie kinderen in minder dan vijf jaar. Je wordt ineens publiek bezit. Iedereen heeft wel een mening over je baarmoeder en je planning.

Dus toen mijn groepsapp compleet ontplofte over het nieuws dat de Fenty-familie weer ging uitbreiden, moest ik stiekem wel even lachen. Het hele internet is geobsedeerd door de nieuwste kleine van de popster, die zich bij broers RZA en Riot voegt. Mensen kijken naar die glanzende tijdschriftcovers en vragen zich af hoe een miljardair drie kinderen, die praktisch rug aan rug geboren zijn, in hemelsnaam gaat managen. Laat me je dit vertellen: als plattelandsmoeder wiens bankrekening en kledingkast er héél anders uitzien dan die van een wereldster, voel ik op dit moment een diepe, uitgeputte lotsverbondenheid met haar. Een piepjonge baby gecombineerd met twee verwilderde peuters die door het huis rennen, is een heel specifiek soort circus dat zelfs met veel geld niet helemaal te temmen is. Je bent nog steeds gewoon iemand die op de bank vastzit en probeert uit te vogelen hoe je drie minimensjes in leven houdt tot bedtijd.

Kinderen krijgen aan de lopende band

Er gaat een wild gerucht de ronde dat het kort op elkaar krijgen van baby's een leuke, schattige manier is om snel van de luierjaren af te zijn. Ik zal maar eerlijk zijn: drie kinderen onder de vier is een fysieke uitputtingsslag die ik niet eens kan omschrijven. Toen ik in verwachting was van mijn derde, keek mijn arts naar mijn dossier, rekende even terug naar mijn vorige bevalling, en zuchtte eigenlijk alleen maar naar zijn klembord. Hij zei me dat ik dubbel zoveel zwangerschapsvitamines moest slikken en moest bidden dat mijn bekkenbodem het zou houden. Waarschijnlijk denken de Wereldgezondheidsorganisatie en al die grote medische instanties dat je zo'n 18 tot 24 maanden tussen zwangerschappen moet wachten, zodat je lichaam niet compleet uit elkaar valt en in stof verandert. Het schijnt namelijk best lang te duren om alle vitamines aan te vullen die een baby uit je slurpt. Maar ja, het leven loopt zoals het loopt, en soms staar je ineens naar twee roze streepjes terwijl je nog borstvoeding geeft aan een eenjarige.

De enige manier waarop je deze fase overleeft, is door de boel puur en onvervalst af te bakenen. Je moet veilige plekjes zien te vinden waar je het ene kind even kan 'opsluiten', terwijl je de lichaamssappen van de ander opruimt. Als ik de bestellingen voor mijn Etsy-shop probeer in te pakken met een baby op mijn borst in de draagzak, heb ik het echt nodig dat de tweejarige niet op mijn verzendlabels kleurt of de gezinshond als paard gebruikt. Wij zweren bij dragen, maar je hebt daarnaast gewoon een vaste plek op de vloer nodig waar de nieuwe baby niet per ongeluk kan worden overreden door een losgeslagen driewieler.

Voor mijn tweede kind hebben we uiteindelijk de Houten Babygym | Regenboog Speelgym met Dierenspeeltjes aangeschaft, nadat mijn zus er lovend over was. Ik wind er geen doekjes om: het is geen magische oppas die je baby een uur lang stilhoudt terwijl jij het eten kookt. Het is gewoon een supermooie, stevige boog met schattige hangende houten vormpjes die ze precies zeven minuten lang afleidt, zodat ik de was van de wasmachine in de droger kan stoppen. Ik waardeer het enorm dat de babygym niet is gemaakt van schreeuwend neon-plastic dat vals zingende liedjes afspeelt die me tot in mijn nachtmerries achtervolgen. En omdat hij van hout is, is het de peuters nog niet gelukt om hem doormidden te breken. Het is een fantastische grensmarkering. De oudere kinderen weten dat als de baby onder de houten boog ligt, ze er met een grote boog omheen moeten lopen. Eerlijk is eerlijk: die visuele grens is het prijskaartje alleen al dubbel en dwars waard.

Voorkomen dat de oudste gaat muiten

Ik las een interview waarin de zangeres vertelde dat haar oudste zoontje erg veel moeite had met zijn nieuwe rol toen zijn kleine broertje werd geboren, en oh man, dat voelde ik tot in mijn tenen. Toen we onze tweede baby mee naar huis namen, besefte mijn oudste ineens dat die soort van 'aardappelzak-baby' echt permanent zou blijven. Hij verloor compleet zijn verstand. Van de ene op de andere dag veranderde hij in een wilde straatkat. Hij begon ineens een speen te eisen nadat hij er al een jaar vanaf was, smeet zijn bord spaghetti tegen de keukenmuur, en op een middag betrapte ik hem er zelfs op dat hij zijn Paw Patrol-koffertje probeerde in te pakken om weg te lopen naar oma.

Mijn kinderarts vertelde dat zo'n terugval in gedrag volkomen normaal is wanneer er een nieuwe baby in beeld komt, want hun héle universum staat op z'n kop. We verwachten vaak dat peuters zich ineens als kleine volwassenen gedragen, simpelweg omdat er een kleinere baby is gearriveerd. Maar hun hersentjes zijn daar gewoon nog niet klaar voor. In plaats van hem te dwingen om direct elk speeltje te delen, perfecte grote broer te spelen en constant te roepen dat hij zachtjes moest doen, drukte ik hem een pak babydoekjes in z'n handen en vertelde ik dat hij mijn baas was.

Dat taakje geven, heeft me er echt doorheen gesleept. Ik speelde compleet incompetent en zei dat ik onmogelijk een luier kon verschonen zonder zijn deskundige hulp. Het leidde hem net lang genoeg af van zijn jaloezie en hij voelde zich enorm belangrijk.

Over luiers gesproken, bij mijn oudste leerde ik mijn lesje over zo'n beetje alles — zeker op het gebied van babykleding. Omdat ik een kersverse moeder met weinig budget was, kocht ik al die stugge, synthetische en goedkope kleding bij de grote ketens. Ik dacht: een rompertje is toch gewoon een rompertje? Ach, gossie, hij kreeg rode eczeemplekken over zijn hele lijfje, waardoor we nachtenlang huilend wakker lagen. Tegen de tijd dat de volgende baby's zich aandienden, stopte ik met dat goedkope spul en kocht ik het Biologisch Katoenen Mouwloze Baby Rompertje van Kianao. Ja, de prijs is iets hoger dan een in plastic geseald voordeelpakket uit de supermarkt, maar geloof me: dit ding is onverwoestbaar en absoluut goud waard. Het overleefde de explosieve spuitluier-fase van mijn tweede én de chronische spuug-fase van mijn derde. Ook rekt de halslijn echt heerlijk soepel over hun grote hoofdjes, zonder dat strakke getrek waarvan baby's zo in paniek raken. Het ademt, het wast perfect schoon zonder nare geurtjes vast te houden en mijn kids krijgen er geen schrale schoudertjes van. Ik koop er standaard een paar in elke maat om af te wisselen.

Als je op dit moment bezig bent met het regelen van je babyuitzet en je wordt overspoeld door de enorme berg onzin die de industrie je wil aansmeren: doe jezelf een plezier en kijk naar de biologische babydekentjes en kleding van Kianao. Kies vanaf het begin voor natuurlijke materialen, dat bespaart je een hoop nachtelijke ritjes naar de apotheek voor speciale crèmes.

Griezelige camera's en digitale voetafdrukken

Natuurlijk liggen er bij mij geen paparazzi in de bosjes buiten mijn huis hier op het platteland. Ik heb geen fotografen in mijn nek hijgen die stiekem plaatjes van mijn kinderen willen schieten in het park. Maar ik heb wél een schoonmoeder met een iPad die verslaafd is aan Facebook, en dat brengt weer een heel ander soort paniek met zich mee.

Die hele discussie over beroemdheden die hun kinderen beschermen tegen camera's, heeft me flink aan het denken gezet over wat ik online plaats. Een vriendin van me, die in de tech werkt, kwam laatst koffiedrinken en vertelde huiveringwekkende verhalen over digitale identiteitsfraude. Blijkbaar worden kinderfoto's verzameld door vage AI-bots, om gebruikt te worden voor doeleinden die ik niet eens op papier wil zetten. Het joeg me de stuipen op het lijf. Kinderpsychologen waarschuwen er inmiddels ook voor: kinderen van wie hun hele leven online is vastgelegd, kunnen later flink wat stress en wrok ervaren. Zeker wanneer ze zich realiseren dat ze er nóóit toestemming voor gaven om hun zindelijkheidstraining te delen met de vijfhonderd volgers van hun moeder.

Ik ben uiteindelijk door mijn hele social media-feed gegaan en heb rigoureus opgeruimd. Alles waarop hun gezichtjes recht van voren te zien waren, is verwijderd. Ook heb ik een heel direct, maar pijnlijk ongemakkelijk gesprek gevoerd met de rest van de familie: plaats geen foto's van onze kinderen zónder het mij eerst te vragen. Het veroorzaakte wat drama, maar het internet is geschreven in inkt, niet in potlood. Mijn oudste zoon hoeft later niet bang te zijn dat zijn blote badfoto's uit 2021 ergens rondslingeren en door zijn toekomstige vriendin of werkgever worden gevonden. Als een megaster de gezichtjes van haar baby's buiten de wereldwijde media weet te houden, kan ik mijn tante heus wel vertellen dat ze moet kappen met het livestreamen van onze familiepicknick.

Olie smeren op een opgerekte buik

Elke keer als een bekende ster een baby krijgt, schrijven de bladen maar al te graag over hoe de kersverse moeder haar veranderende lichaam en vrouwelijke vormen 'omarmt'. Hartstikke leuk hoor, maar zij hebben ook persoonlijke koks, masseurs op afroep en privétrainers. Ik ben maar een normaal mens, en ik geef eerlijk toe dat ik met zeven maanden zwangerschap in het pashokje van een winkelketen vreselijk heb zitten huilen op een stapel zwangerschapsjeans. Niets paste en mijn bovenbenen schuurden kapot.

Het oprekken van je huid tijdens het dragen van een tweede of derde baby is absoluut geen grapje. Alleen de jeuk is al genoeg om je gek te maken. De medische consensus lijkt te zijn dat striae simpelweg genetisch is bepaald, en dat er weinig aan te doen valt als je huid onder de druk begint te scheuren. Maar mijn oma zei altijd dat ik mezelf toch maar elke avond moest invetten als een kerstkalkoen, puur en alleen om die ellendige jeuk te verzachten.

De échte truc is het vinden van fijne spullen die je opgerekte, zwetende en lekkende post-partum lijf een beetje comfortabeler laten voelen. Toen mijn jongste werd geboren, gaf iemand ons de Bamboe Babydeken | Hypoallergeen Biologisch | Blauw Bloemenpatroon cadeau. Om eerlijk te zijn is het blauwe bloemenpatroon misschien een tikje chique voor ons chaotische leven vol modderlaarzen. En op een witte achtergrond zie je een nies met gepureerde zoete aardappel erin natuurlijk onmiddellijk terug. Maar de stof? Die is belachelijk zacht. Het voelt als koel water op je huid. Bamboe reguleert je lichaamstemperatuur van nature, wat fantastisch is omdat ik me tijdens die post-partum hormoondips vaak een ongeluk zweet. Meestal gooi ik dat dekentje dan ook gewoon over mijn lelijke schommelstoel en gebruik ik het vooral zelf, wanneer ik om drie uur 's nachts de baby zit te voeden en ik even iets luchtigs over mijn schouders nodig heb.

Kortom: je hebt écht geen bodemloos miljardairsbudget nodig om het huidje van je baby's goed te verzorgen, of om te overleven met meerdere loslopende peuters in huis. Wat je wél nodig hebt is een gezonde dosis humor, ijzersterke grenzen voor je familie en een paar betrouwbare spullen die niet uit elkaar vallen in de was. Wil je kledingstukken vinden die daadwerkelijk een leven bij drie verschillende kids overleven, kijk dan eens naar de volledige collectie biologische babykleding van Kianao en haal precies in huis waar jouw luiertas om smeekt.

Dingen die niemand je vertelt (maar ik wel)

Zijn die korte leeftijdsverschillen echt zo zwaar als iedereen zegt?

Ja en nee. Het eerste jaar met een pasgeboren baby en een jonge peuter is een speciaal soort overlevingsmodus, eentje waarin je voornamelijk koude koffie drinkt en regelmatig je eigen naam vergeet. Het is fysiek gezien enorm zwaar voor een vrouwenlichaam. Maar zodra de jongste een maand of achttien is en ze écht met elkaar gaan spelen (in plaats van alleen speelgoed van de ander af te pakken), wordt het heel erg leuk. Je zit toch al tot je nek in de luiers en de slapeloze nachten, dus je kunt het maar beter allemaal in één slopende, maar efficiënte ruk achter de rug hebben.

Hoe zorg ik dat mijn peuter de nieuwe baby niet haat?

Je kunt ze niet dwingen om direct van hun broertje of zusje te houden, dus laat die verwachting varen. De belangrijkste les voor mij was om te stoppen met het de baby overal de schuld van geven. In plaats van te roepen: "Ik kan nu niet spelen, want ik moet de baby voeden," zei ik: "Mijn handen zijn nu even bezig, maar ik kan over vijf minuten met je spelen." Dat haalt het doelwit van de rug van de baby. Oh, en geef ze een taakje! Peuters vinden het heerlijk om de baas te spelen, dus laat ze de officiële 'luier-aanreiker' zijn.

Moet ik het gezicht van mijn kind echt verbergen op Instagram?

Ik ga je natuurlijk niet vertellen wat je op jouw eigen social media moet doen. Maar wees je er bewust van dat het internet op dit moment een behoorlijk vreemde plek is. Je weet gewoon niet waar foto's belanden als ze eenmaal online staan. Zelf houd ik het nu bij foto's van hun achterhoofd, of beelden waarop ze van de camera wegkijken. Maak je profiel in ieder geval privé, en haal locatiegegevens van je posts af, zodat niemand hoeft te weten naar welk speeltuintje jullie elke dinsdag gaan.

Wat is het enige kledingstuk dat je écht nodig hebt voor een pasgeborene?

Een soepel, mouwloos rompertje van hoge kwaliteit en biologisch katoen. Koop niet de stijve varianten zonder enige rek. Je hebt iets nodig dat je zonder moeite via de schouders naar beneden kan trekken bij een gigantische spuitluier, in plaats van een poep-kraag over het gezichtje en door het haar van je baby te moeten slepen. Geef gewoon een paar euro extra uit aan een fatsoenlijk merk dat hete wasbeurten overleeft zónder te krimpen tot poppenkleding.

Helpt buikolie echt tegen striae?

Heel eerlijk? Waarschijnlijk niet. Als jouw moeder of oma last had van striae, dan loop jij de kans dit ook te krijgen, ongeacht hoeveel dure crème je op je buik smeert. Toch is het inwrijven van een heerlijke olie of body butter echt de moeite waard. Het voelt lekker, je neemt even vijf minuutjes de tijd voor jezelf én het verhelpt direct dat vreselijke, trekkende en jeukende gevoel wanneer je buik in sneltreinvaart groeit tijdens je derde trimester. Smeer het dus vooral voor het comfort, niet omdat je denkt dat het een wondermiddel is.