Dave Ramsey's Baby Steps overleven met drie kinderen onder de vijf

Ik zat om 2:14 's nachts met mijn oudste op de grond van de babykamer, starend naar een ziekenhuisrekening van 400 dollar voor wat gewoon normale doorkomende tandjes bleken te zijn, toen ik me besefte dat we financieel aan het verdrinken waren. Hij was aan het krijsen, ik lekte moedermelk door mijn lievelingsshirt, en mijn Target RedCard rookte haast in mijn portemonnee door alle nachtelijke stressaankopen van inbakerdoeken die wonderen beloofden maar niets waarmaakten. Mijn moeder zei altijd: "contant is koning, maar met een creditcard spaar je airmiles." Wat fantastisch advies is als je daadwerkelijk het geld hebt om de rekening te betalen zodra die op de mat valt, de schat. Ik had dat niet. In plaats daarvan had ik een verkreukelde print van een Dave Ramsey 'baby steps' pdf'je dat mijn man ergens bij een praatgroep had meegekregen, en zat ik te huilen van pure frustratie. Want hoe in vredesnaam maak je een budget voor een baby die er twaalf luiers per dag doorheen jaagt en blijkbaar dure medische goedkeuring nodig heeft om gewoon een tandje te krijgen?

Ik ga gewoon eerlijk met je zijn. Een strikt financieel plan proberen te volgen terwijl je midden in het chronische slaaptekort en het opvoeden van mini-mensjes zit, voelt alsof je een hoeslaken probeert op te vouwen in een orkaan. Je moet de verleiding om uit stress geld uit te geven fysiek wegnemen door die plastic punten-spaar-pasjes letterlijk in te vriezen in een blok ijs, terwijl je tegelijkertijd je luiergeld in een smoezelige papieren envelop propt alsof het 1995 is. Het is een zooitje, het is uitputtend, maar het is ook de enige reden dat de inkomsten van mijn Etsy-shop niet volledig zijn verdwenen in het zwarte gat van impulsieve baby-aankopen.

Waarom duizend piek een lachertje is, maar je het toch nodig hebt

Als je een beetje bekend bent met de Ramsey 'baby steps', weet je dat de allereerste stap is om een start-noodfonds van duizend dollar bij elkaar te sparen. Ik herinner me nog dat ik tijdens het kolven een artikel op mijn telefoon las waarin stond dat de helft van het land niet eens duizend bij elkaar kon schrapen als hun boiler zou ontploffen. Dat klinkt best aannemelijk als je ziet wat een pak flesvoeding tegenwoordig kost. Maar laat me je dit vertellen: duizend is helemaal niks als je een baby hebt. Het is een druppel op een gloeiende plaat.

De kinderarts keek me recht in de ogen tijdens de tweemaandencontrole en vertelde terloops dat kinderen eigenlijk rondlopende bacteriefabrieken zijn en dat we ons moesten voorbereiden op een aaneenschakeling van mysterieuze koortsaanvallen. Wat natuurlijk betekent: eigen risico, nachtelijke ritjes naar de apotheek voor baby-paracetamol en gemiste werkdagen. Dus hoewel de officiële 'baby steps' het hebben over duizend, was mijn realiteit dat we er eerder drieduizend nodig hadden om te voorkomen dat ik een paniekaanval kreeg elke keer als er iemand nieste. We verkochten alles wat los en vast zat. Ik verkocht mijn pre-zwangerschapsjeans, want laten we eerlijk zijn: mijn heupen hadden toch al permanent Texas-formaat aangenomen. We stalden dat geld op een spaarrekening bij een compleet andere bank, zodat ik het niet per ongeluk kon overmaken voor de wekelijkse boodschappen.

De sneeuwbalmethode en de valkuil van goedkope broekjes

Stap twee is het moment waarop je al je schulden op een rij zet, van de kleinste tot de grootste, en ze aanpakt als een dolle. Een of andere financiële psycholoog die ik in een podcast hoorde, zei dat het afbetalen van kleine schulden als eerste een shot dopamine geeft (of misschien was het serotonine, ik heb geen idee hoe hersenchemicaliën werken). Dit zou je uitgeputte brein voor de gek houden om gemotiveerd te blijven. En eerlijk? Het werkt. Die stomme ziekenhuisrekening van 400 afbetalen voelde alsof ik de loterij had gewonnen.

Maar dit is de grootste valkuil waar ouders in deze fase intrappen: we proberen zó zuinig te zijn dat we uiteindelijk nóg meer geld uitgeven. Toen we mega-gefocust waren op het afbetalen van onze schulden, weigerde ik om goede babykleding te kopen. Ik kocht van die kriebelige, stugge voordeelverpakkingen bij de budgetwinkel. En raad eens? Mijn oudste, de absolute sloopkogel die hij is, kroop er binnen twee weken letterlijk de knieën uit. Of het goedkope elastiek lubberde uit in de was, waardoor zijn broek steeds op zijn enkels zakte terwijl hij net leerde lopen. Gevolg: struikelen en nog meer huilen.

Uiteindelijk heb ik wel vijf keer vervangende broekjes moeten kopen. Als ik gewoon één of twee paar van het Babybroekje van Biologisch Katoen met dat zachte, geribbelde trekkoordje had gekocht, had ik mezelf vijftig piek en een hoop was-frustratie bespaard. Ze hebben een verstelbare taille die wél netjes over een dikke luier blijft zitten, en het biologische katoen verandert niet in een pluizige bende na drie keer wassen. Duurzaamheid gaat niet alleen over het redden van de aarde, jongens, het gaat over het redden van je gezond verstand én je portemonnee, omdat je het product gewoon maar één keer hoeft te kopen. Als je budgetteert tot op de laatste cent, zijn de kosten per keer dragen de enige rekensom die telt.

Als je op zoek bent naar spullen die meerdere kinderen meegaan zonder je budget te ruïneren, bekijk dan eens de biologische collectie van Kianao. Minder kopen, maar béter kopen, is het geheime wapen van de blutte ouder.

De kinderen voeden versus de studierekening spekken

Zodra je jezelf uit de consumentenschulden hebt geworsteld, is het de bedoeling dat je drie tot zes maanden aan vaste lasten spaart (Stap 3), 15% investeert voor je pensioen (Stap 4), en dan—pas dan—begint met sparen voor de studie van je kind (Stap 5). Dit druist in tegen elk moederinstinct in mijn lichaam. Mijn oma zei altijd: "je geeft je kinderen alles wat jij zelf niet had." Maar blijkbaar kun je wél een lening afsluiten voor een studie, en absoluut geen lening voor het bejaardentehuis. Dus zorgen we eerst dat ons eigen pensioen op orde is.

Tijdens deze middelste stappen krijg je eindelijk wat meer lucht in je budget, maar je moet nog steeds oppassen met wat je in huis haalt. Ik zie van die prachtig gestylede Instagram-babykamers met wel vijftig verschillende siliconen voedingsgadgets, en daar krijg ik spontaan een tikkend oog van. Je hebt écht geen gadget nodig die stoomt, pureert én slaapliedjes zingt.

Ik moet wel zeggen: we hebben de Bamboe Lepel- en Vorkset voor Baby's geprobeerd toen mijn middelste aan vaste voeding begon. Dat is echt een prima setje. De zachte siliconen top is ideaal, want hij vindt het fantastisch om agressief in zijn tandvlees te prikken terwijl hij doperwtjes probeert te eten. Het bamboe handvat is milieuvriendelijk, waardoor ik me toch een beetje beter voel over de staat van de planeet die we aan hem doorgeven. Maar heel eerlijk? De helft van de tijd gebruikt hij gewoon zijn handjes om geprakte zoete aardappel rechtstreeks in zijn haar te smeren. Als je het budget hebt voor plasticvrije alternatieven, is het een fantastische keuze. Maar zit je nog in Stap 2 en probeer je je auto af te betalen? Gebruik dan gewoon de normale kleine lepeltjes die je schoonmoeder je heeft gegeven, en voel je er absoluut niet schuldig over.

Doorgeefkleding als financiële strategie

Als je je strak aan het plan houdt, kom je uiteindelijk bij Stap 6 en 7, wat inhoudt dat je je huis versneld aflost en gigantisch veel vermogen opbouwt. Ik ga eerlijk met je zijn: met drie kinderen onder de vijf en een hypotheek met een prima rente, zijn we momenteel ab-so-luut niet ons huis extra aan het afbetalen. We proberen vooral om iedereen in leven te houden en de voorraadkast gevuld te houden met genoeg fruitsnacks om een muiterij te voorkomen. Ik ga me wel weer druk maken over het aflossen van het huis zodra ik zelf weer eens een hele nacht kan doorslapen.

Waar ik me nu op focus, is het kopen van dingen die ik van kind op kind kan doorgeven. De Baby Jumpsuit van Biologisch Katoen is hierbij mijn absolute favoriet. Hij heeft handige knoopjes aan de voorkant, zodat ik niet met een gillende pasgeborene hoef te worstelen om het over het hoofdje te krijgen. En omdat het een neutrale aardetint is, kan hij zowel voor mijn jongens als voor mijn dochter. Tegen de tijd dat mijn jongste erin rondkruipt, liggen de kosten per keer dragen waarschijnlijk rond de drie cent. Als je een strak huishoudboekje moet runnen, is het vinden van kleding die het huidige kind overleeft eigenlijk gewoon geld printen.

Het hele punt van je geldzaken op orde krijgen is niet om een chagrijnige gierigaard te worden die nooit iets leuks voor de baby koopt. Het gaat erom dat je die vreselijke cyclus van paniek bij de kassa doorbreekt. Het is het precies weten wat je kunt uitgeven aan luiers, billendoekjes en af en toe een romper van hoogwaardig biologisch katoen waar je kindje geen uitslag van krijgt.

Als je er klaar voor bent om te investeren in baby-essentials die niet na twee weken in de prullenbak belanden, neem dan eens een kijkje in de shop van Kianao voor duurzame items die hun geld in je budget dubbel en dwars waard zijn.

Eerlijk over de 'baby steps' en budgetteren

Moet ik de 'baby steps' pauzeren als ik erachter kom dat ik zwanger ben?
Oh, absoluut. Dave noemt dat de 'ooievaars-modus'. Zodra ik die twee roze streepjes zag bij mijn tweede, stopten we meteen met het extra aflossen van onze schulden en begonnen we cash op te potten alsof we ons voorbereidden op de apocalyps. Je weet immers nooit of je een spoedkeizersnede nodig hebt of dat de baby naar de NICU (intensive care) moet. Zodra iedereen gezond en wel thuis is en de ziekenhuisrekeningen zijn weggewerkt, pak je al dat opgespaarde geld en stort je het gewoon weer direct in de schulden-sneeuwbal.

Hoe ga je om met babyshowers als je minimalistisch en schuldenvrij probeert te leven?
Mensen gaan toch wel lelijke, schreeuwerige, plastic troep op batterijen voor je kopen, wat je ook op je verlanglijstje zet. Dat is een soort natuurwet. Vroeger voelde ik me wel eens schuldig als ik dingen retourneerde, maar mijn budget trekt zich niks aan van mijn gevoelens. Ik breng de spullen die we niet nodig hebben gewoon terug en gebruik de winkelwaarde om saaie basics te kopen, zoals billendoekjes, parfumvrije bodylotion en écht goede kleding die opgewassen is tegen spuug.

Is zo'n speciale studierekening (zoals een 529-plan) écht beter dan gewoon cash sparen voor hun studie?
Mijn man heeft hier drie weken lang onderzoek naar gedaan terwijl ik de jongste de borst gaf. Blijkbaar maken de belastingvoordelen het de slimste keuze, er even van uitgaand dat de aandelenmarkt niet compleet instort. Maar nogmaals: maak je hier pas druk over als je eigen pensioen gefinancierd wordt. Je kinderen kunnen in de kantine van de universiteit gaan werken om hun boeken te betalen; ze kunnen over dertig jaar niet jouw nieuwe heup betalen.

Hoe budgetteer je voor dingen die constant veranderen, zoals kunstvoeding of luiermaten?
Ik heb het opgegeven om alles tot op de cent nauwkeurig te willen uitrekenen en ben het gewoon ruimer gaan inschatten. Als ik dacht dat we deze maand 100 dollar aan luiers kwijt zouden zijn, reserveerde ik 150. Hielden we geld over? Top, dan ging dat rechtstreeks naar de schulden. Maar baby-uitgaven onderschatten is de snelste manier om huilend op de parkeerplaats van de supermarkt te eindigen met een roodstaande bankrekening.

Zijn duurzame babyspullen serieus realistisch met een strak budget?
Ja, maar je moet wel je kijk op het prijskaartje veranderen. Meteen flink wat geld neerleggen voor een outfit van biologisch katoen of een kinderwagen van topkwaliteit voelt doodeng als je nog in 'Baby Step 2' zit. Maar als je de goedkope versie koopt, het gaat kapot, je koopt het opnieuw, het gaat wéér kapot... dan ben je uiteindelijk veel meer geld kwijt. Koop het goede spul, wees er zuinig op, gebruik het voor al je kinderen en verkoop het daarna op Facebook Marketplace of Vinted aan een andere moeder. Dan ben je onderaan de streep écht een stuk voordeliger uit.