Ik droeg een voedingsbeha die agressief naar zure melk rook en de oude universiteitsjoggingbroek van mijn man Dave met een mysterieuze harde vlek op de knie, terwijl ik om 3:17 uur 's nachts in de keuken stond te wiegen als een zeezieke zeeman. Maya was precies zestien dagen oud. Ze deed dat paniekerige, pterodactylus-achtige gekrijs dat ze elke avond rond deze tijd deed, met haar kleine gezichtje in elkaar gefrommeld tot een paars walnootje van pure woede. Dave sliep in de andere kamer, zegen zijn volkomen nutteloze, zwaar snurkende hart. Ik keek neer op dit woedende wezentje in mijn armen, wierp een blik op de koude koffie die ik veertien uur eerder voor mezelf had ingeschonken en dacht: oh god, mijn leven is helemaal voorbij.
Er is een enorme, algemeen geaccepteerde mythe over de pasgeboren fase. Iedereen vertelt je over de magische, onmiddellijke band. Ze vertellen je dat de seconde dat ze die zachte, kleine baby in het ziekenhuis op je borst leggen, de tijd stilstaat. Je kijkt in hun ogen en fluistert iets romantisch als baby, ik ben van jou, waarna een engelenkoor begint te zingen terwijl er een zachte filter over je leven daalt.
Complete onzin.
Ik bedoel, tuurlijk hou je van ze. Het is een angstaanjagende, diepgewortelde soort liefde. Maar in die eerste paar weken is dat "baby, ik ben van jou"-gevoel geen romantische overgave. Het is een letterlijke gijzelingssituatie. Jij bent nu van hen. Zij bezitten je slaap, je lichaam, je planning en je geestelijke gezondheid. Je bent een melkmachine en een wandelend matras, en hoe sneller je je degradatie in de hiërarchie van het huishouden accepteert, hoe makkelijker het wordt.
Het vierde trimester is gewoon een chique woord voor overleven
Toen Leo werd geboren, bracht ik de eerste maand door met koortsachtig googelen waarom hij niet gewoon vredig in zijn ongelooflijk dure, esthetisch verantwoorde wiegje wilde liggen. Elke keer als hij werd neergelegd, schreeuwde hij alsof ik hem op hete kolen had laten vallen. Ik dacht dat ik hem aan het verpesten was. Ik dacht dat ik "slechte gewoontes" creëerde.
Toen zat ik te snikken in de spreekkamer van mijn kinderarts, en dokter Miller — die ik de meeste dagen oprecht wel op zijn mond kon kussen — vertelde me over het vierde trimester. Blijkbaar worden menselijke baby's in feite halfbakken geboren, want als ze langer zouden blijven zitten, zouden hun enorme hoofden niet meer door de uitgang passen. Dus komen ze terecht in deze koude, luidruchtige, angstaanjagende wereld en hun kleine, ongevormde zenuwstelsels slaan gewoon op hol. Ze hebben baarmoederachtige omstandigheden nodig om zich veilig te voelen, wat er eigenlijk op neerkomt dat ze de hele tijd aan je lichaam vastgeplakt moeten zitten.
Dokter Miller zei dat je een pasgeborene letterlijk niet kunt verwennen. Het kan gewoon niet. Ze oppakken als ze huilen is geen manipulatie, het leert ze alleen maar dat de wereld geen koude, lege plek is. Dus stopte ik met proberen Leo in zijn wieg te dwingen en liet ik hem gewoon twaalf weken lang op mijn borst wonen.
Het was uitputtend, maar dat huid-op-huid contact — wat ze kangoeroezorg noemen, hoewel ik me meer een zwetende pakezel voelde dan een kangoeroe — werkte echt. Als ik mijn baby vasthield, merkte ik dat zijn ademhaling synchroon ging lopen met die van mij en zijn kleine, paniekerige hartslag rustiger werd. Het was eigenlijk de enige manier waarop we allebei aan wat rust toekwamen.
Omdat ze op jou leven, is het best belangrijk wat je ze aantrekt. Kijk, de meeste kleding voor pasgeborenen is absolute rommel. Het ziet er schattig uit op de kledinghanger, maar het voelt als stijf karton en heeft tweeënzestig kleine drukknoopjes waarvoor je een diploma in techniek nodig hebt om ze om 4 uur 's nachts in het donker dicht te krijgen. Bij Leo leefde ik eigenlijk met hem vastgebonden aan mij in het Kianao Baby Rompertje van Biologisch Katoen met Lange Mouwen. Het was oprecht mijn favoriete kledingstuk dat we hadden. Het is gemaakt van dat boterzachte biologische katoen dat geen rare rode schuurplekken in zijn nek achterliet, zoals die goedkope multipack-rompertjes wel deden. Bovendien heeft het zo'n envelophalslijn. Als je niet weet waarom een envelophalslijn belangrijk is, wacht dan maar tot je baby een explosieve spuitluier heeft die tot aan de oksels reikt, en je je realiseert dat je het rompertje OMLAAG over hun benen kunt trekken in plaats van een mosterdkleurig biologisch gevaar over hun gezicht te sleuren. Hoe dan ook, het punt is dat het waanzinnig zacht is, meerekt als ze kronkelen en ook echt de wasmachine overleeft.
Veilig slapen en de absolute terreur van het internet
Niets zorgt voor zoveel paniek als om middernacht googelen naar slaapregels voor pasgeborenen. Tussen de officiële richtlijnen en welke angstaanjagende TikToks het algoritme je ook voorschotelt, raak je er absoluut van overtuigd dat alles in je huis een dodelijk gevaar is.
In het ziekenhuis stampen ze het er bij je in: op de rug slapen, stevig matras, absoluut niets in de wieg. Geen dekentjes, geen knuffels, geen schattige bedomranders. Het moet eruitzien als een piepkleine babygevangenis. En je moet het wel doen, want de angst voor wiegendood is heel reëel en zal je urenlang wakker houden terwijl je naar de babyfoon staart, inzoomend om te zien of hun borstkas nog wel op en neer gaat.
Maar de wrede ironie is dat baby's het haten om op hun rug te slapen in lege babygevangenissen. Ze hebben een schrikreflex (Moro-reflex) waardoor ze elke twintig minuten wild hun armen in de lucht gooien en huilend wakker worden. Dus ga je inbakeren. Je wikkelt ze in als een strakke kleine babyburrito zodat ze zich veilig voelen.
Maar toen vermeldde dokter Miller terloops dat ik absoluut moest stoppen met inbakeren zodra Maya tekenen vertoonde van omrollen, wat meestal rond de twee maanden gebeurt, vanwege verstikkingsgevaar. Oh god. De paniek om een baby van twee maanden te laten wennen aan slapen zónder inbakerdoek is een compleet nieuwe vorm van hel. Je zit de hele nacht toe te kijken hoe ze zichzelf met hun eigen handjes in hun gezicht slaan.
En over routines gesproken, in bad gaan? Het internet zal proberen je te overtuigen om zo'n uitgebreide, avondlijke biologische lavendelbadroutine uit te voeren als "signaal voor bedtijd". Mooi niet. Wie heeft de energie om elke avond een glibberige, krijsende aardappel in een piepklein badje te worstelen? Ik waste Maya misschien twee keer per week met een warm washandje, want dokter Miller zei dat dagelijkse badjes hun gevoelige huidje toch alleen maar uitdrogen. We hebben het overleefd. Volgende onderwerp.
Dingen die echt hielpen (en dingen die niet zoveel uitmaakten)
Als je slaaptekort hebt, word je een makkelijk doelwit voor gepersonaliseerde advertenties die beloven dat dit ÉNE gadget je baby laat doorslapen. Dave was hier bijzonder vatbaar voor. Hij deed aan paniekaankopen op zijn telefoon terwijl hij Maya liet boeren.
Een van zijn aankopen was dit Kianao Siliconen Speendoosje. Plotseling raakte mijn man — de man die ooit een frietje van de vloer in de bioscoop at — geobsedeerd door "bacteriën". Hij stond erop dat we een hygiënisch doosje voor de spenen nodig hadden. Ik bedoel, het is prima. Het werkt. Je klikt hem aan de lus van de luiertas en het voorkomt dat de speen bedekt raakt met van dat rare, plakkerige pluis dat zich op de bodem van je tas ophoopt. Het is vaatwasserbestendig, wat een leuke bijkomstigheid is. Ik vergat steeds om de speen er daadwerkelijk IN te stoppen en koos er in plaats daarvan voor om hem gewoon aan mijn shirt af te vegen als hij viel, maar Dave zwoer bij dat ding. Wat hem ook maar het gevoel geeft dat hij de controle heeft, denk ik dan maar.
Wat echt WEL hielp, was íets hebben, wat dan ook, om ze af te leiden als het beruchte huiluurtje aanbrak. Oh, dat huiluurtje. Niemand had me hiervoor gewaarschuwd. Tussen de tweede en misschien de twaalfde week, ergens rond 17.00 uur wanneer je op je aller-uitgeputst bent, verliezen baby's gewoon... hun verstand. Urenlang.
Ik ontdekte dat het soms hun kleine, haperende hersentjes reset als ik iets met een hoog contrast in hun gezichtsveld hield. Maya raakte uiteindelijk enorm geobsedeerd door deze Zebra Bijtring met Rammelaar. Pasgeborenen kunnen in het begin blijkbaar alleen maar zwart-wit zien, dus de contrastrijke strepen op deze gehaakte zebra dwongen haar ogen om scherp te stellen en dan stopte ze serieus met gillen voor wel drie hele minuten achter elkaar. Ik vond het vooral fijn dat het gemaakt was van glad, onbehandeld beukenhout en katoengaren, zodat ik niet het gevoel had dat ik haar op giftig plastic liet kauwen wanneer ze dat hele ding onvermijdelijk in haar mond propte.
De voedingsvalkuil en gek worden
Laten we het hebben over voeden, want hier raakte ik met Leo echt de draad kwijt. Ik had al die apps op mijn telefoon. Ik hield elke milliliter bij, elke minuut aan de linkerborst, elke minuut aan de rechterborst, en ik bracht zijn vieze luiers in kaart alsof ik een accountant was die zich voorbereidde op een belastingcontrole.
Ik maakte mezelf gek met de poging om hem in een "schema" te dwingen. Ik had gelezen dat pasgeborenen elke drie uur moeten eten, dus als hij na twee uur begon te huilen, stuiterde ik zwetend en huilend op de yogabal in een poging het nog zestig minuten te rekken, zodat we de "routine niet zouden verpesten".
Doe dit alsjeblieft niet.
Voed ze gewoon. Voed ze als ze huilen. Mijn kinderarts pakte uiteindelijk mijn telefoon uit mijn handen, sloot de tracking-app en vertelde me dat ik naar mijn baby moest kijken, niet naar de data. Baby's hebben geen idee wat een klok is. Soms hebben ze honger, soms hebben ze dorst, soms willen ze gewoon dicht bij je zijn omdat je ruikt naar eten en veiligheid. Als je probeert een baby van drie weken een schema op te dringen terwijl je de slaap van je kind vergelijkt met die van het buurkind dat zogenaamd "twaalf uur per nacht doorslaapt" (een leugen, ze liegen), maak je jezelf kapot. Gooi het schema gewoon uit het raam, voed het kind als het gaat zoeken, en probeer te slapen wanneer Dave de dienst overneemt.
De chaos omarmen
Het vierde trimester is donker, plakkerig en intens eenzaam, zelfs als je letterlijk nooit alleen bent. Maar hier is het enige sprankje hoop dat ik je kan bieden: het gaat voorbij.
Op een dag, meestal rond de drie of vier maanden, trekt de mist gewoon een beetje op. Het huiluurtje houdt op. Ze beginnen in blokken te slapen die echt lijken op menselijke rust. En dan, op een ochtend, buig je over het wiegje met je slordige knot en je naar zure melk ruikende beha, en kijken ze naar je op en glimlachen. Een echte, bewuste, tandeloze glimlach.
En dat is hét moment. Dat is het moment waarop de gijzelingssituatie overgaat in echte romantiek. Je kijkt ze aan en je realiseert je dat je de ontgroening hebt overleefd.
Voordat je vannacht om 3 uur 's nachts helemaal gek wordt, sla je alvast de baby essentials in die deze fase echt iets minder pijnlijk maken.
Rommelige vragen die je nu waarschijnlijk aan het googelen bent
Moet ik mijn pasgeboren baby echt wakker maken voor een voeding?
God, deze doet pijn. Ja, helemaal in het begin moet je ze elke 2-3 uur wakker maken om te eten, zelfs als ze heerlijk slapen. Het voelt als een misdaad tegen de menselijkheid. Maar dokter Miller legde uit dat pasgeborenen slaperige kleine bolletjes zijn die zichzelf soms niet wakker maken, zelfs niet als ze calorieën nodig hebben. Zodra ze boven hun geboortegewicht uitkomen en de kinderarts je groen licht geeft, mag je ze eindelijk laten slapen. Die dag is in feite een nationale feestdag in jullie huis.
Wat in vredesnaam is het 'huiluurtje' (witching hour)?
Het is een dagelijkse periode van onverklaarbare woede die meestal plaatsvindt tussen 17:00 en 23:00 uur. Je baby is schoon, gevoed, heeft geboerd, en toch krijsen ze als een bezetene. Het bereikt een hoogtepunt rond de 6 weken. Het gebeurt omdat hun kleine zenuwstelsel overprikkeld is van het feit dat ze de hele dag op de wereld zijn. Je moet ze gewoon wiegen, sussen, afwisselen met je partner en de rit uitzitten. Het is niet jouw schuld.
Is het normaal om naar de babyfoon te staren om te zien of ze nog ademen?
Als dat niet normaal is, moet letterlijk elke ouder die ik ken worden opgenomen. De postnatale angst is bizar. Ik legde in het donker vaak zachtjes mijn hand op Leo's borst, alleen maar om hem te voelen bewegen, wat hem meestal wakker liet schrikken, waardoor ik hem weer een uur in slaap moest wiegen. Je bent erop geprogrammeerd om ze in leven te houden; die hyperwaakzaamheid hoort gewoon bij het pakket.
Hoeveel kleding hebben ze in het begin echt nodig?
Veel minder dan je denkt, maar wel meer rompertjes dan je je kunt voorstellen. Vergeet stijve spijkerbroekjes en ingewikkelde outfits met knoopjes. Ze hebben gewoon zachte, rekbare rompertjes van biologisch katoen nodig die bestand zijn tegen spuitluier-vlekken en eindeloos wassen. Zorg voor een handvol boxpakjes met rits (GEEN DRUKKNOOPJES 'S NACHTS) en een paar zachte rompertjes. Dat is nu je uniform.
Delen:
Lieve vroegere ik: de botanische babyshower en het eerste babyjaar overleven
Hoe overleef je de wilde babyhyena-fase van je peuter