Lieve ik uit het verleden: Overleef de Grumpy Anime Dad-fase van je man

Hé Jess van zes maanden geleden. Ik weet precies waar je nu bent. Je verstopt je in het washok, zit bovenop de zoemende droger voor wat warmte, en eet uit pure stress een zakje met oude kaasvlinders leeg dat je in de rugzak van je peuter vond. Je verstopt je, want als je nu terugloopt naar de woonkamer en ziet hoe Mark naar jullie derde kind staart alsof de baby zojuist Latijn begon te spreken, verlies je waarschijnlijk echt je verstand.

Ik schrijf dit naar je omdat ik weet wat je denkt. Je denkt dat hij stuk is. Je vraagt je af waarom hij niet die magische, overweldigende film-liefde voelde toen ze hem een krijsende aardappel van drieënhalve kilo in zijn handen drukten. Je bent uitgeput van het runnen van je Etsy-shop tijdens de slaapjes, je vloeit nog, alles doet pijn, en je man staat drie meter bij de wieg vandaan met zijn armen over elkaar gevouwen als een uitsmijter bij een club.

Ik ga gewoon heel eerlijk tegen je zijn: haal diep adem, veeg de kruimels van je joggingbroek en geef die man even de tijd. Wat je nu ziet is de typische baby-Vegeta-situatie, en het gaat erger worden voordat het beter wordt.

Waarom mannen naar pasgeborenen kijken alsof het onontplofte bommen zijn

Ik ben niet echt een cartoon-nerd, maar mijn jongere broertje keek in de jaren 90 religieus naar Dragon Ball Z, en ik herinner me nog levendig dat die chagrijnige, agressieve gozer Vegeta ineens een baby kreeg. Hij keek tegelijkertijd doodsbang, vol walging en zwaar geïrriteerd, om uiteindelijk in een waanzinnig beschermende vader te veranderen. Mark zit momenteel in zijn chagrijnige anime-vader-fase. Hij wil wel helpen, hij wíl die rots in de branding zijn, maar hij heeft simpelweg geen interne blauwdruk voor het omgaan met een breekbaar mensje dat zonder handleiding is geleverd.

Toen ik met de baby naar de eerste controle bij de huisarts ging, dreef ik dokter Miller zowat in een hoekje van de spreekkamer en fluister-schreeuwde ik dat Mark zich niet hechtte. Onze dokter, gezegend zij zijn geduldige hart, grinnikte en mompelde wat psychologische termen die ik door mijn slaapgebrek nog maar half herinner. Hij zei iets over een intern werkmodel en hoe mannen niet die biologische hormoon-download krijgen die wij wel hebben doordat we negen maanden een baby dragen, dus moeten zij hun band volledig opbouwen door middel van actie.

Kort gezegd, van wat ik uit de uitleg van de dokter begreep, moeten mannen het blootstellingseffect ervaren. Dat betekent eigenlijk gewoon dat als je een man lang genoeg met een huilende baby in een kamer opsluit en hem dwingt om het vuile werk op te knappen, zijn hersenen uiteindelijk vanzelf nieuwe verbindingen aanmaken om om het kind te gaan geven.

De nutteloze erfenis van mijn opa en de Instagram-valkuil

We moeten het echt even hebben over de generatiebagage waar we hier op het platteland van Texas mee te maken hebben, want het is zwaar en ontzettend irritant. Mijn oma schepte er vroeger altijd over op, letterlijk opscheppen, dat mijn opa in zijn hele leven nog nooit een luier had verschoond. Ze droeg het als een ereteken dat haar man binnenshuis volkomen nutteloos was, en zei altijd dingen als "hij zorgt voor brood op de plank, dit is vrouwenwerk", terwijl ze waarschijnlijk op handen en knieën kots uit een vloerkleed aan het schrobben was. Lief mens hoor, ik hou van haar, maar dat is echt waardeloos advies om door te geven aan een moderne moeder.

Maar dat is wel het model waarmee onze mannen opgroeiden, zelfs als hun eigen vaders iets meer betrokken waren. Ze zagen afstandelijke mannen die in de tuin werkten en de kinderen uitbesteedden tot ze oud genoeg waren om een bal over te gooien of een zaklamp recht vast te houden tijdens het sleutelen aan een auto. Nu, ineens, eist onze generatie dat ze die cyclus volledig doorbreken. We willen dat ze mee de loopgraven in gaan, vijftig procent van de mentale last dragen, de richtlijnen voor veilig slapen kennen en precies weten hoeveel milliliter de baby om 3 uur 's nachts heeft gedronken.

En om het nog erger te maken, gaan ze online en zien ze van die perfect gestileerde esthetische Instagram-vaders. Je kent ze wel—ze hebben perfect zittend haar, spelen akoestische gitaar in een beige babykamer, doen gechoreografeerde dansjes met de baby op de borst gebonden, en lijken nooit spuug in hun baard te hebben. Mark kijkt daarnaar, kijkt naar zijn eigen onhandige handen, beseft dat hij gisteren twee keer de luier achterstevoren heeft aangedaan, en klapt gewoon dicht omdat hij het gevoel heeft dat hij faalt.

Hoe dan ook, ik heb net een pak billendoekjes naar zijn hoofd gegooid en mezelf in de badkamer opgesloten totdat hij het zelf uitzoekt.

Shop hier onze collecties biologische babyspullen en red je verstand.

Onze oudste is een wandelend waarschuwingsverhaal

Je weet nog wat er met Wyatt is gebeurd. Bij ons eerste kind was ik zo zenuwachtig dat alles perfect moest gaan, dat ik het hele ouderschap als een poortwachter bewaakte. Als Mark hem verkeerd vasthield, griste ik hem terug. Als Mark er te lang over deed om een flesje te maken, duwde ik hem aan de kant en deed ik het zelf. Ik had kritiek op hoe hij de rompertjes dichtknoopte, hoe hij de stoel schommelde, hoe hard zijn stem was.

Het resultaat? Wyatt behandelde Mark het hele eerste jaar van zijn leven eigenlijk als een meubelstuk. Mark trok zich terug in zijn werk, want dat was de enige plek waar hij zich wel competent voelde, en ik raakte bijna volledig burn-out. Je kunt niet klagen dat je de hele last moet dragen als jij degene bent die agressief alle tassen verzamelt. Je moet dus gewoon op je tong bijten, de hondenriem pakken en de voordeur uitlopen terwijl hij dat pakje binnenstebuiten aantrekt, want anders leert hij nooit hoe hij een vader moet zijn.

Spullen waarvoor je geen universitaire graad nodig hebt

Als je wilt dat hij bijspringt, moet je hulpmiddelen in de buurt laten slingeren die niet te ingewikkeld zijn, want vermoeide mannen raken snel gefrustreerd. Marks eerste echte hechtingsdoorbraak vond plaats op de grond met de Houten Regenboog Babygym.

Ik kocht hem in eerste instantie omdat het natuurlijke hout en de zachte kleuren mooi in onze woonkamer stonden en het geen gigantisch plastic gedrocht was, maar het bleek Marks veilige zone te zijn. Hij was nog te zenuwachtig om veel met de baby door het huis te lopen, maar hij kon wel op zijn buik op de vloer liggen. Hij legde de baby dan onder het houten olifantje en de ringen met textuur, en keek gewoon. Hij begon belachelijke verhalen te verzinnen over de geometrische vormen, deed gekke stemmetjes, en merkte het op toen de baby de kleuren eindelijk met de oogjes begon te volgen. Het gaf hem een gestructureerde activiteit waarbij hij niet het gevoel had dat hij iets kapot zou maken. En eerlijk is eerlijk, die twintig minuutjes 'tummy time' gaven mij precies genoeg tijd om Etsy-bestellingen in te pakken zonder dat er iemand op me lag te huilen.

De loopgraven van doorkomende tandjes en de ultieme redding

Maar het echte omslagpunt, het moment waarop hij eindelijk uit zijn chagrijnige fase ontwaakte en de superheld-vader werd, was tijdens de nachtmerrie van doorkomende tandjes met drie maanden. Lieve help, dat was een donkere week. De baby was één en al gekrijs en gekwijl, en kauwde op z'n eigen knuistjes tot ze rood zagen. Ik huilde, de baby huilde, en de hond had zich onder de bank verstopt.

Ik had in een opwelling de Panda Bijtring besteld omdat hij schattig was en gemaakt van 100% voedselveilige siliconen (ik weiger goedkope plastic rommel te kopen die ze in hun mond stoppen). Mark vond hem tussen de post, waste hem af en gooide hem in de koelkast. Ik wist niet eens dat hij wist dat dat kon.

Om 2 uur 's nachts, toen de baby wakker werd en krijste als een mager speenvarken, stapte Mark uit bed voordat ik dat kon doen. Hij kwam terug met die gekoelde kleine panda met bamboedetails in zijn hand. De platte vorm was precies groot genoeg voor die piepkleine, ongecoördineerde handjes, en Mark zat daar gewoon in de schommelstoel de bijtring naar het pijnlijke tandvlees van de baby te begeleiden. De baby beet zich vast op het getextureerde oppervlak, stopte direct met huilen, en viel dertig minuten later in slaap op Marks borst. Mark keek naar me op in het gedimde licht van de babykamer, absoluut stralend van trots. Hij had het opgelost. Hij voelde zich eindelijk een vader. Ik zweer bij die kleine panda, hij is zijn gewicht in goud waard en is supermakkelijk schoon te maken in de vaatwasser.

De spullen die 'wel oké' zijn (en de kleding die ons redde)

Eerlijk is eerlijk, niet elke aankoop is een levensveranderende, magische gebeurtenis. We hadden ook de Zachte Baby Blokkenset. Ik bedoel, ze zijn prima. Het zijn zachte rubberen blokken in macaronkleurtjes. Mark probeert er alvast wat vroege wiskunde mee te doen omdat er cijfers op staan, maar de baby gooit ze alleen maar om en probeert erop te kauwen. Ze drijven in bad, wat badtijd marginaal minder chaotisch maakt. Koop ze gerust als je wilt, ze zijn veilig en niet giftig, maar ze gaan je wereld niet op z'n kop zetten.

Wat je wereld *wel* op z'n kop gaat zetten zijn de Mouwloze Rompertjes van Biologisch Katoen. Ik noem deze echt speciaal voor de vaders. Mark heeft dikke handen met eelt van het buitenwerken, en het proberen dicht te priegelen van zevenentwintig kleine plastic drukknoopjes op een kronkelende baby zorgt ervoor dat hij uit frustratie een gat in de muur wil slaan. Deze rompertjes hebben van die envelop-halslijnen bij de schouders die zo wijd meerekken dat je ze bij een spuitluier direct naar beneden over het lichaampje van de baby kunt trekken. De mix van 95% biologisch katoen en 5% elastaan zorgt ervoor dat ze echt meerekken zonder hun vorm te verliezen. Het is de enige outfit waar Mark actief naar zoekt in de la, omdat hij weet dat hij hem in minder dan dertig seconden bij de baby kan aantrekken zonder dat er iemand gaat huilen.

Jullie doen het goed, allebei

Dus luister, Jess van zes maanden geleden. Eet je kaasvlinders op. Stop met verwachten dat hij magisch weet wat hij moet doen, en stop met over zijn schouder mee te kijken, wachtend om zijn boer-techniek te corrigeren. De anime-vader-fase gaat over, dat beloof ik. Op een dag loop je de keuken in en zie je hem met de baby in een draagzak roerei maken, terwijl hij met de baby praat over de huidige rentetarieven of waar hij het dan ook over heeft, en je zult je realiseren dat de band eindelijk is geklikt.

Het kost tijd, het vergt een heleboel rommelige luierwissels, en het vereist dat jij een stap terugzet zodat hij een stap naar voren kan doen. Je kunt dit.

Klaar om je man uit te rusten met spullen die hij écht kan gebruiken? Shop Kianao's baby-essentials hier.

Rommelige Vragen Uit De Loopgraven (FAQ)

Hoe stop ik met het corrigeren van mijn man als hij baby-dingen verkeerd doet?

Je moet letterlijk gewoon de kamer verlaten. Ik ben bloedserieus. Ga naar buiten, doe oordopjes in, zet de stofzuiger aan. Tenzij de baby in acuut levensgevaar verkeert, laat hem die luier maar achterstevoren omdoen. Lekkage tijdens zijn dienst is een natuurlijke consequentie, en het opruimen van een spuitluier is de beste leermeester ter wereld. Als jij het voor hem oplost, teken je ervoor om het de komende drie jaar allemaal zelf te mogen doen.

Is het normaal dat vaders in het begin helemaal niets voelen voor de pasgeboren baby?

Ja, en het is een enorm taboe waar niemand over praat. Onze dokter moest Mark zowat smeken om te begrijpen dat moeders tijdens de bevalling en het geven van borstvoeding een enorme lading oxytocine en hechtingshormonen over zich heen krijgen, terwijl vaders gewoon plotseling een schreeuwende vreemdeling in hun handen gedrukt krijgen. Zij hechten zich door iets te dóén. Laat hem huid-op-huidcontact doen. Laat hem de baby 's nachts troosten. De gevoelens volgen vanzelf op de acties, dat beloof ik je.

Zijn die rompertjes van biologisch katoen dat extra geld echt waard?

Als je een strak budget hebt, combineer dan gerust goedkoop met duur, maar ja, het hebben van een paar goede biologische rompertjes is het waard. Onze baby kreeg nare, rode eczeemplekken van een paar goedkope synthetische rompertjes die we hadden gekregen. De biologisch katoenen rompertjes van Kianao ademen beter, ze rekken veel makkelijker over een groot babyhoofdje, en ze worden niet kriebelig of raar nadat je ze honderd keer hebt gewassen.

Vanaf welke leeftijd vinden baby's een babygym pas echt interessant?

De eerste maand kijken ze er alleen maar naar alsof het een wazige vlek is. Maar rond de 3 tot 4 maanden lijkt er een knop om te gaan. Dat is het moment waarop ze naar het hangende houten speelgoed beginnen te slaan en met hun beentjes gaan trappelen. Het is ook precies de leeftijd waarop je er wanhopig behoefte aan hebt om ze even vijf minuutjes weg te kunnen leggen, zodat je een kop koffie kunt drinken terwijl die nog warm is.

Kan ik de siliconen bijtring in de vriezer leggen om hem kouder te maken?

Leg hem niet in de vriezer, mensen. Ik heb deze fout gemaakt en dan wordt hij veel te hard. Dat kan hun kleine tandvlees echt pijn doen en 'vriesbrand' op hun lipjes veroorzaken. Leg hem gewoon zo'n 15 tot 20 minuten in de gewone koelkast. De siliconen worden dan lekker koud, maar blijven zacht genoeg om er comfortabel op te kunnen kauwen.