Treinchaos met een baby en andere waarheden

Ik sta op een dinsdagochtend om 8:12 uur op het perron in een trenchcoat met een opgedroogde veeg spuug op mijn linker revers. Ik klem een lauwe koffie vast alsof het een reddingsboei op open zee is. Leo is zes maanden oud, zit vastgegespt in een draagzak op mijn borst, en hij brult het uit omdat de intercity net gillend voorbij raasde, waardoor het beton onder mijn laarzen trilde.

Ken je dat oude popliedje van Sheena Easton over de man die van 9 tot 5 werkt? Mensen maakten er vroeger grapjes over toen mijn man Dave naar kantoor forensde. Maar wanneer je eigen baby met je meereist in de vroege trein tijdens de ochtendspits? Oh god, het is geen schattige jaren '80 videoclip. Het is een actieve gijzeling. Dave doet altijd alsof de trein deze vredige, magische plek is waar hij naar zijn geschiedenispodcasts luistert en lekker wegdroomt. Maar Dave draagt geen mensje bij zich dat ergens tussen twee stations plotseling een enorme spuitluier kan produceren.

Voordat ik doorhad hoe ik dit kon doen zonder compleet gek te worden, deed ik alles fout. En dan bedoel ik ook ALLES. Dus laat me je de tranen besparen en je vertellen wat er écht gebeurt als je probeert te reizen met een piepkleine, onvoorspelbare huisgenoot.

Wat ik heb geleerd van de grote kinderwagenramp van 2018

Ik heb het gevoel dat ik dit moet opbiechten, zodat jij niet dezelfde fouten maakt. Toen mijn oudste dochter Maya ongeveer tien maanden was, had ik de enorme waanvoorstelling dat ik haar om 8 uur 's ochtends zomaar in onze massieve, luxe Uppababy-kinderwagen de trein in kon rollen. Ik had de luiertas aan de duwstang geklikt. Ik had een fancy latte in de bekerhouder. Ik voelde me een extreem goed georganiseerde stadsmama.

Toen kwam de trein aan, de deuren gingen open, en er was een gat van tien centimeter tussen het perron en de trein, plus nog een opstapje. Een groepje zakenmannen in identieke Patagonia-fleecevesten dromde meteen achter me samen. Ze zuchtten luid terwijl ik de voorwielen over het gat probeerde te wrikken. De voorwielen liepen direct vast. Mijn latte klotste over de hele luiertas.

Uiteindelijk duwde ik de wagen het balkon van de trein op, maar de trein trok al met een schok op voordat ik de rem kon vinden. De hele kinderwagen rolde achteruit en klapte tegen een paal. Maya begon te brullen. Ik heb de hele rit van veertig minuten klem gestaan bij de wc-deur. Ik hield de kinderwagen fysiek met mijn heup op zijn plek terwijl ik me het zweet in de naad werkte. Als je de brandende, veroordelende haat van zeventig vermoeide forensen wilt voelen, neem dan om 8 uur 's ochtends een grote kinderwagen mee in de trein.

Maar goed, mijn punt is: probeer de ochtendspits helemaal te vermijden als je een kinderwagen bij je hebt. Gesp je kind gewoon in een draagzak op je borst en bid, want proberen een enorme kinderwagen in te klappen terwijl je een spartelende baby én een luiertas vasthoudt, is precies de reden waarom mensen in het openbaar in huilen uitbarsten. Of, als je flexibele werktijden hebt, ga dan pas om 10 uur de deur uit wanneer de trein helemaal leeg is. Serieus, de daluren zijn je beste vriend.

De autostoel-discussie die mijn dokter begon

Oké, dus na het kinderwagentrauma vroeg ik mijn kinderarts, dokter Miller, wat ik dan in hemelsnaam wél moest doen. Ze keek me aan, zuchtte, en legde uit dat de Amerikaanse vereniging van kinderartsen (AAP) stelt dat de aller-veiligste methode voor reizen met de trein is om een goedgekeurd autostoeltje mee te nemen en je kleintje op een eigen stoel vast te zetten.

Ik staarde haar aan alsof ze net had voorgesteld dat ik naar de maan zou vliegen. Logistiek gezien? Dat is toch krankzinnig. Wie heeft er nou een lege stoel naast zich in een volle forensentrein op dinsdagochtend? En wie haalt het in zijn hoofd om een loodzwaar plastic autostoeltje mee te slepen door een druk station om er vervolgens mee in de metro te gaan zitten? Ik hou van veiligheid, echt waar, maar ik ben ook een realist met maar twee handen. Maar technisch gezien heeft ze gelijk. Bij een abrupte stop of een ongeluk is zo'n autostoel het enige dat ze echt veilig houdt, veel meer dan wanneer je ze gewoon op schoot neemt.

Dokter Miller mompelde ook nog iets over hoe overvolle treincoupés eigenlijk zwevende petrischaaltjes zijn. Omdat baby's jonger dan drie maanden nog een totaal onderontwikkeld immuunsysteem hebben, smeekte ze me min of meer om Leo uit drukke treinen te houden als dat even kon. De luchtcirculatie in die oudere treinen is één grote grap. Het is gewoon gerecyclede hoest.

Het lawaai en de extreem vieze lucht

Het aantal decibellen in een trein is angstaanjagend als je er echt op let. Mijn Apple Watch gaf me zelfs een keer een geluidswaarschuwing toen een sneltrein toeterend het station binnenreed. Het kwam boven de 90 decibel uit. Dat is zó slecht voor die piepkleine, zich ontwikkelende trommelvliesjes. Dus ja, ik heb van die belachelijk uitziende geluiddempende baby-oorkappen gekocht. Leo lijkt wel een piepkleine bouwvakker als hij ze draagt, maar hij slaapt nu serieus gewoon door de omroepberichten heen.

Om de situatie met ziektekiemen aan te pakken, ben ik een ademende barrière gaan gebruiken. Als ik nu toch écht een lichtgewicht buggy moet gebruiken, drapeer ik de Biologisch Katoenen Babydeken met IJsberenprint over de zonnekap. Hij is gigantisch — de afmeting van 120x120cm — en het creëert een klein beschermend tentje. Vroeger was ik bang dat hij het onder dekentjes te warm zou krijgen, maar omdat het van 100% biologisch katoen is, ademt het onwijs goed. Het houdt gewoon de verdwaalde niesbuien tegen van de man die tegenover ons zit. En bovendien vindt Leo het heerlijk om naar de beertjes te staren als hij wakker wordt.

En de wc in de trein? Ik zou letterlijk nog liever een spuitluier verschonen op het dak van een rijdende trein. Ga daar echt niet in.

Kleding voor een rijdende sauna

Het ergste aan de trein is dat de temperatuur nergens op slaat. Op het perron is het ijskoud. De coupé zelf is een soort sauna door de verwarming die bloedheet staat. Dan stap je de trein uit en slaat de wind je in het gezicht. Je kunt ze niet in een enorm dik sneeuwpak stoppen, want dan roosteren ze letterlijk in hun stoel.

Mijn absolute redmiddel voor reisdagen is de Biologisch Katoenen Romper met Lange Mouwen. Ik ben er stiekem een beetje door geobsedeerd. Vorige maand had Leo een gigantische lekkende luier in de trein. Echt, het liep tot aan zijn nek, een complete ravage. Omdat deze romper een henley-halslijn met drie knoopjes heeft en lekker veel stretch, kon ik hem helemaal uittrekken terwijl ik hem op mijn schoot in balans hield, zónder de hele smurrie over zijn hoofdje te trekken. Hij is zacht genoeg zodat zijn eczeem niet opspeelt als hij zweet, en je kunt hem perfect als laagje dragen onder een dun jasje.

Vroeger nam ik ook vaak de Biologisch Katoenen Babydeken met Eekhoornprint mee om over mijn schoot te leggen als een soort buffer. Het is een fijne deken, de print is super schattig, maar eerlijk? Hij is maar mwah voor het reizen. Het moment dat hij van mijn schoot gleed en in de plakkerige, ondefinieerbare vloeistof op de vloer van de metro viel, was het voor mij voorbij. Ik moest hem in een plastic tas proppen totdat ik thuis was om hem gloeiendheet te wassen. Houd het gewoon bij meerdere laagjes kleding in plaats van losse dekentjes mee te slepen die kunnen vallen.

Als je probeert te bedenken hoe je ze moet kleden voor deze onzin, kijk dan zeker naar biologische babykleding die écht goed stretcht en ademt. Het bespaart je zoveel paniek wanneer de trein ergens stil komt te staan in een tunnel en de airco ineens uitvalt.

Maar goed, we overleven het wel. Leo valt meestal rond de derde halte in slaap, tenminste als de oorkappen blijven zitten. Ik drink mijn vreselijke koffie. We komen waar we wezen moeten. Het is rommelig en luidruchtig, maar uiteindelijk wen je aan het ritme.

Voordat je met je kleintje het openbaar vervoer trotseert, moet je zorgen dat je écht voorbereid bent op de temperatuurschommelingen en de smeerboel. Bekijk onze collectie biologische essentials om je eigen overlevingspakket samen te stellen.

Vragen die je nu waarschijnlijk hebt

Moet ik mijn kinderwagen meenemen in de vroege trein?
Kijk, ik ga je niet vertellen hoe je je leven moet leiden, maar tenzij je een superkleine reisbuggy hebt die je met één hand kunt inklappen: doe het niet tijdens de spits. Je gaat iedereen haten en iedereen gaat jou haten. Dragen in een draagzak is de enige manier waarop ik de menigte van 8 uur 's ochtends overleef. Als je écht een kinderwagen mee moet nemen, stap dan in de speciale rolstoel-/fietsencoupé en zet hem direct op de rem. Serieus, direct.

Is het lawaai in de trein slecht voor hun oortjes?
Ja, eigenlijk wel. De piepende remmen en de harde omroepberichten kunnen makkelijk de 90 decibel aantikken, en mijn dokter zei dat dat echt te hard is voor baby-oortjes als ze daar constant aan worden blootgesteld. Koop de kleine geluiddempende oorkappen. Het ziet er hilarisch uit, maar het werkt wel, en je kindje doet misschien zelfs wel een dutje.

Hoe bescherm ik ze tegen ziektekiemen in de trein?
Mijn kinderarts waarschuwde me dat jonge baby's nog geen immuunsysteem hebben, dus de gerecyclede lucht in een volle trein is behoorlijk ranzig. Als ik Leo draag, draai ik hem gewoon naar me toe met zijn gezichtje tegen mijn borst, en ik buig me een beetje over hem heen als iemand hoest. Als hij in de kinderwagen zit, leg ik een ademende biologisch katoenen deken over de kap heen. Zorg er wel voor dat het een lichte, ademende stof is, zodat het daarbinnen geen oventje wordt.

Wat is de aller-veiligste manier om ze mee te nemen?
Officieel zegt de Amerikaanse vereniging van kinderartsen (AAP) dus dat je hun autostoeltje moet meenemen en vastmaken op een treinstoel. Dat is de enige manier waarop ze volledig beschermd zijn als de trein een noodstop maakt. Ik vind dit zelf logistiek gezien echt onmogelijk voor de dagelijkse stadsritjes, maar als je een lange treinreis maakt en je de ruimte en een gegarandeerde zitplaats hebt, neem de autostoel dan zeker mee.

Wat moeten ze aan in de trein?
Laagjes, laagjes, laagjes. Treinen zijn in de winter berucht om hun hitte. Trek ze een ademende basislaag van biologisch katoen aan, zoals een stretchy henley-romper, en neem een vestje of jasje mee dat je makkelijk uit kunt doen. Trek ze nóóit een dikke winterjas aan terwijl ze vastzitten in de draagzak — dan zijn jullie allebei bezweet en ellendig voordat je überhaupt bij de tweede halte bent.