Hoe je de newborn-fase overleeft zonder helemaal door te draaien

Dus ik sta ergens rond 6:15 's ochtends in de keuken met Leo in mijn armen, die toen misschien drie weken oud was. Ik draag een oude flanellen pyjamabroek van Dave en een zwangerschapstopje dat intens ruikt naar zure melk en pure wanhoop. En mijn schoonmoeder – die het echt, écht heel goed bedoelt – kijkt me aan vanachter haar perfecte kopje Earl Grey thee en zegt: "Weet je, als je gewoon wat rijstebloem door zijn avondflesje doet, slaapt hij wel door. Baby's hebben koolhydraten nodig."

Twee uur later stond de lactatiekundige voor de deur, die ik om drie uur 's nachts in blinde paniek huilend had ingehuurd. Ze rook intens naar patchoeli en vertelde me vol zelfvertrouwen dat als ik hem niet strak op verzoek elke vijfenveertig minuten zou voeden, mijn melkproductie permanent zou opdrogen en ik zijn veilige hechting voor altijd zou verpesten. En toen kwam mijn man, Dave – lieve, volkomen onwetende Dave – de woonkamer binnenwandelen in zijn perfect gestreken overhemd met zijn telefoon in de hand. Hij zei: "Moeten we niet gewoon een militair slaapschema proberen? Ik las een blogpost van een man die Navy SEALs heeft getraind en hij zegt dat baby's het heel goed doen op strikte discipline."

Ik begon ter plekke te huilen in mijn lauwe koffie.

Maar goed, waar het op neerkomt is dat mijn nichtje Jess net haar eerste kindje heeft gekregen, de lieve kleine Vialeta. Ze appte me gisteren om 3:14 's nachts in complete paniek, omdat ze precies dezelfde stroom aan nutteloos advies kreeg van iedereen in haar omgeving. Haar berichtje was letterlijk alleen maar: "WAAROM SLAAPT ZE NIET MOET IK HAAR WAKKER MAKEN OM TE VOEDEN IK HAAT IEDEREEN." En eerlijk, dat is zó herkenbaar. De newborn-fase is als een bizar intense ontgroening waar niemand je op voorbereidt. Ineens ben je verantwoordelijk om zo'n klein, breekbaar mensje in leven te houden, terwijl je teert op nul REM-slaap en zelf nog aan het herstellen bent.

Prachtig gewoon.

Iedereen heeft een mening en ze hebben allemaal ongelijk

Toen Jess me vroeg wat ze in vredesnaam met baby Vialeta moest doen, was mijn eerste gedachte om te zeggen dat ze haar telefoon in zee moest gooien. Want iedereen – je moeder, de mevrouw in de rij bij de HEMA, de pakketbezorger, Instagram-influencers met perfecte beige babykamers – heeft een mening over wat jij met je baby zou moeten doen.

Toen Maya werd geboren, weet ik nog dat ik wanhopig aan mijn huisarts, Dr. Gupta – die er zelf overigens altijd heerlijk uitgeput uitziet – vroeg wat ik in hemelsnaam moest doen met de voedingen. Volgens mij zei ze iets over dat hun piepkleine maagjes de melk gewoon supersnel verteren, dus dat ze realistisch gezien elke twee tot drie uur moeten drinken. Maar ze lachte me ook keihard uit toen ik over dat strakke schema begon, en zei dat ik gewoon naar Maya moest kijken en niet naar de klok. Dat klinkt ontzettend zweverig, maar het heeft echt mijn verstand gered.

Uiteindelijk probeer je je aan al die regeltjes te houden, en faal je op alle fronten tegelijk. Dat is dan ook de reden dat ik Maya uiteindelijk gewoon ging voeden zodra ze huilde, en die rare spreadsheets van Dave volkomen negeerde.

De hele inbaker-situatie is compleet ontspoord

Laten we het even over slaap hebben, want dat is letterlijk het enige waar je aan denkt als je een pasgeboren baby hebt. Ik heb honderden euro's uitgegeven in een poging uit te vogelen hoe ik mijn kinderen 's nachts veilig kon inpakken.

Inbakeren is eigenlijk gewoon een complot, bedacht door mensen die goed zijn in origami, om slaapgebrek-lijdende ouders zich incompetent te laten voelen. In het ziekenhuis keek ik hoe de verpleegkundigen het deden. Ze rolden Leo op als een perfecte, strakke kleine burrito. Hij zag er zó knus uit. Dan kwam ik thuis, probeerde ik het na te doen met een gewoon dekentje, en steevast wist hij binnen drie minuten een arm los te wrikken om zichzelf vervolgens in zijn gezicht te slaan. Eerlijk gezegd heb ik de natuurkunde erachter nooit begrepen.

Ik weet nog dat Dr. Gupta de 'stevig matras'-regel noemde en zei dat ze veilig op hun rug moesten liggen met he-le-maal niets anders in het bedje. Dat maakte me zó bang dat ik urenlang alleen maar kon staren of ze nog wel ademden. Maar ze moeten het wel warm hebben, toch? Dus moet je ze inbakeren. Uiteindelijk gaf ik de origami-dekentjes op en ontdekte ik de Kianao biologisch katoenen slaapzak. Dat ding is echt mijn redding geweest bij Maya.

Het is echt... onbeschrijflijk zacht. Als boter. Je ritst ze er gewoon in vast. Geen gevouw, geen gestop en geen paniek dat er een dekentje over hun gezichtje getrokken wordt. Ik ben er compleet geobsedeerd door en heb er wel vier gekocht, omdat Maya een professionele spuger was. Ik heb er gisteren twee naar Jess gestuurd voor baby Vialeta, met een briefje erbij waarop alleen stond: "GRAAG GEDAAN."

Aan de andere kant kocht ik ook zo'n geribbeld babymutsje van Kianao in een schattige haverkleur, omdat ik dacht dat het prachtig zou staan op de newborn-foto's. Het is prima hoor. Het hield haar hoofdje warm tijdens welgeteld één wandeling, maar eerlijk is eerlijk: baby's wrijven gewoon net zo lang agressief met hun hoofdje ergens tegenaan tot die muts vanzelf afvliegt. Tenzij je op de noordpool woont of 'm nodig hebt voor dat ene perfecte Instagram-plaatje, kun je mutsjes eigenlijk gewoon overslaan zodra je uit het ziekenhuis bent.

Mijn totaal onwetenschappelijke kijk op boertjes laten

Oké, we moeten het even hebben over boeren, want niemand waarschuwt je voor de absurde hoeveelheid tijd die je kwijt bent met kloppen op een klein ruggetje, terwijl je bidt tot elke god die maar wil luisteren.

Leo dronk zijn flesje leeg en vervolgens zat ik daar in het donker, vijfenveertig minuten lang op zijn rugje te kloppen. En niks. Stilte. Dus legde ik hem neer, sloop als een ninja de kamer uit, liet me voorzichtig in bed zakken, sloot mijn ogen, en hoorde direct hoe hij over zijn hele schone beddengoed heen spuugde. Hij had die boer namelijk bewaard tot de exacte seconde dat zijn ruggengraat horizontaal lag. Om gek van te worden. Ik heb alle posities geprobeerd. Over de schouder. Het rechtop-zitten-en-de-kin-ondersteunen waarbij ik altijd bang was zijn nekje te breken. De over-de-knieën-rugby-houding.

Uiteindelijk nam Dave de boer-dienst over omdat ik langzaam gek werd, en Dave is er bizar goed in. Ik denk dat zijn handen gewoon zwaarder zijn. Maar serieus, boertjes laten is vooral gewoon een kwestie van geluk en altijd een miljoen spuugdoekjes binnen handbereik hebben.

In bad gaan? Veeg ze gewoon af met een nat washandje totdat ze een maand of twee zijn, echt waar.

Dingen die je écht nodig hebt vs. wat mensen voor je kopen

Als je zo'n baby-uitzetlijst maakt, krijg je zo ontzettend veel nutteloze troep. Ik had een billendoekjes-warmer. Waarom had ik in hemelsnaam een billendoekjes-warmer? Het liet de doekjes alleen maar uitdrogen en zorgde voor vieze schimmel.

Je hebt echt alleen spullen nodig die meerdere doelen dienen, want je brein kan single-task items simpelweg niet meer aan. Mijn favoriete aankoop was bijvoorbeeld dit Kianao biologisch linnen babydekentje. Ik gebruikte het letterlijk overal voor. Ik gooide het over de kinderwagen als de zon te fel was. Ik gebruikte het als voedingsdoek toen we bij mijn schoonmoeder waren en zij me weer eens iets te intens aanstaarde. Ik heb er zelfs een keer een complete kop omgevallen koffie mee opgedweild voorin mijn auto. En het werd alleen maar zachter na elke wasbeurt, wat ongeveer continu was.

Toen Maya wat ouder werd, heb ik ook nog die schattige houten bijtringen van Kianao geprobeerd. Ze zien er prachtig uit, heel esthetisch, heel Montessori. Maya haatte ze. Ze gooide de houten ring letterlijk de kamer door en kauwde liever agressief op Dave's afstandsbediening of de rand van mijn telefoonhoesje. Dus ja, succes ermee.

Als je wanhopig op zoek bent naar oplossingen voor het slapen, of gewoon spullen wilt kopen die daadwerkelijk een miljoen wasbeurten overleven, moet je echt eerst even kijken bij Kianao's collectie biologische babykleding voordat je iets anders koopt.

Mentale gezondheid en het internet negeren

Het zwaarste van de newborn-fase is oprecht niet het slaapgebrek, hoewel dat fysiek slopend is. Het is de enorme druk van de constante onzekerheid. Je bent ineens volledig verantwoordelijk voor zo'n baby, en elk klein dingetje voelt als een kwestie van leven of dood.

Toen Jess me appte over baby Vialeta, was de paniek in haar woorden bijna voelbaar. Ik herinner me dat gevoel nog zo goed. Dr. Gupta vertelde me ooit dat postpartum angst ontzettend vaak voorkomt, maar dat we het er gewoon te weinig over hebben. We worden namelijk geacht "van elk moment te genieten" in die magische babybubbel. Wat echt klinkklare onzin is. Het is geen magische bubbel. Het is een loopgraaf.

Dave was vroeger compleet geobsedeerd door de babyfoon met camera. Om 2 uur 's nachts zoomde hij in op Leo's borstkas om hem op en neer te zien gaan. Hij deed het zo vaak dat ik die monitor uiteindelijk moest verstoppen, want we werden er allebei he-le-maal gek van. Je moet op een of andere manier erop durven vertrouwen dat je het goed doet, zelfs als alles als pure chaos voelt.

Dus, sluit die tabbladen. Stop met om twee uur 's nachts googelen: "waarom is de poep van mijn baby groen". Drink gewoon een groot glas ijskoud water, sluit je ogen even vijf minuten, of als je écht op je telefoon moet zitten, bekijk dan de nieuwe collectie van Kianao in plaats van jezelf gek te maken op WebMD of Dr. Google.

Mijn extreem vermoeide antwoorden op jouw vragen

Is er een heus schema dat ik moet aanhouden met een newborn?
Mijn hemel, nee. Ik bedoel, je kunt het proberen, maar de baby kan niet klokkijken. Volgens Dr. Gupta beginnen ze uiteindelijk langere rukken te maken als ze een maand of drie, vier oud zijn. Tot die tijd is het gewoon overleven. Voed ze als ze huilen. Slaap wanneer je kan. Negeer de spreadsheets van Dave.

Moet ik ze echt wakker maken voor een voeding?
Oké, de dokters zeggen meestal 'ja' in het prille begin, totdat ze weer op hun geboortegewicht zitten. Al voelt het zó onnatuurlijk om een slapende baby wakker te maken. Maar zodra de dokter ons het groene licht gaf omdat Maya goed groeide, heb ik haar lekker laten slapen. Maak nooit een slapende baby wakker, tenzij een medische professional je persoonlijk bedreigt.

Waarom klinken ze als kleine velociraptors als ze slapen?
Niemand waarschuwt je hoeveel kabaal pasgeboren baby's maken. Ze knorren, ze piepen, ze schrapen agressief hun keel. Ik vloog vroeger vijftig keer per nacht uit bed omdat ik dacht dat Leo wakker was, maar dan was hij gewoon bezig met zijn vreemde actieve-slaap-dingen. Het is volkomen normaal, maar het ruïneert je eigen nachtrust compleet.

Welke kleding is nou écht het kopen waard?
Ritsen. Alleen maar ritsen. Als je een boxpakje met drukknoopjes koopt, sta je in het pikkedonker met een gillende baby zeventien ieniemienie metalen knoopjes op een rijtje te puzzelen. Koop gewoon biologisch katoenen pakjes met een rits. Echt waar. Gooi die drukknoopjes in het vuur.

Zal ik me ooit weer normaal voelen?
Ja. Ik beloof het je. Op een dag word je wakker en besef je ineens dat je echt zes uur aan één stuk door hebt geslapen. Je zult een kop koffie drinken terwijl hij nog warm is. Je zult een normale broek aantrekken. Het duurt een paar maanden, en het voelt als een letterlijke eeuwigheid wanneer je er middenin zit, maar je overleeft het. Grotendeels.