Waarom nachtelijk Googelen de vijand is van natuurlijke babyverzorging

Ik zit om 3:14 uur 's nachts op de grond van de babykamer, terwijl het felle blauwe licht van mijn smartphone een vlek op mijn joggingbroek verlicht waarvan ik wanhopig hoop dat het gewoon geprakte zoete aardappel is. Ik lees een forumpost voor ouders uit 2011 van een gebruiker genaamd 'EarthMother99' die vol zelfvertrouwen beweert dat het wrijven van ruwe Baltische barnsteen over het voorhoofd van je kind hun slaapregressie direct zal genezen, terwijl Tweeling A gilt op een toonhoogte waarvan ik vrij zeker weet dat ze communiceert met de lokale vleermuizen. Dit, precies dit, is wat je dus absoluut nooit moet doen.

Gooi je uitgeputte, emotioneel breekbare, volledig aangetaste brein niet voor de internetwolven als je kinderen weigeren te slapen. Ik bracht de eerste zes maanden van mijn vaderschap door met het behandelen van Google als een medische professional, en typte paniekerig elke hoest, uitslag en verandering in de structuur van hun ontlasting in, om er vervolgens achter te komen dat mijn kinderen ofwel kerngezond waren, ofwel op het punt stonden spontaan te ontbranden. Er bestaat geen middenweg op het internet.

Het keerpunt kwam toen de verpleegkundige van het consultatiebureau, Brenda—een vrouw die absoluut alles al heeft gezien en nergens bang voor lijkt te zijn—toekeek hoe ik zenuwachtig een lijst van drie pagina's uitrolde met dingen om in de gaten te houden, die ik had samengesteld over Tweeling B's plotselinge weigering om geprakte worteltjes te eten. Brenda nam een langzame slok van haar thee, keek naar mijn trillende linkeroog, en vertelde me dat baby's gewoon prachtig chaotische organismen zijn die af en toe haperen zonder aanwijsbare reden, en dat als een havik met een smartphone boven ze hangen op zoek naar 'antwoorden' me alleen maar gek maakte. Ze stelde voor dat ik mijn telefoon in de gracht zou gooien en in plaats daarvan misschien iets veiligs voor ze zou kopen om op te kauwen. Ik heb de telefoon niet weggegooid, maar ik realiseerde me wel dat de meeste nachtelijke paniekaankopen en diagnoses die ik deed, volkomen zinloos waren.

Het speen-incident dat mijn geest brak

Voordat ik de chaos accepteerde, probeerde ik het te beheersen met obsessieve hygiëne, wat een hoogtepunt bereikte op een vochtige dinsdag in een park in Zuid-Londen. Tweeling A, die de strategische sluwheid van een doorgewinterde legergeneraal bezit, wachtte tot we precies halverwege een modderig veldje waren voordat ze haar fopspeen uit de kinderwagen lanceerde. Hij belandde in een plas van zeer dubieuze oorsprong, wat me dwong tot die vernederende oudermanoeuvre waarbij je de speen agressief afveegt aan je eigen, net iets minder vieze trui, terwijl je om je heen kijkt om te zien of iemand je veroordeelt.

Dit leidde tot mijn aankoop van het Fopspeendoosje voor baby's, wat hygiënische opslag zou moeten zijn. Het is prima. Het doet precies wat een siliconen hoesje hoort te doen, namelijk voorkomen dat de speen ligt te marineren in het mysterieuze laagje van verkruimelde haverrepen en pluizen onderin mijn luiertas. Is het een magisch stukje techniek dat mijn leven heeft veranderd? Nee, het is een klein doosje met een geschulpte rand. Maar het heeft wel een verdomd handig lusje dat ik stevig aan de duwstang van de kinderwagen bevestig, zodat ik niet gek word van het zoeken naar een schone speen zodra de sirenes beginnen. Er past een speen in, het kan in de vaatwasser, en het voorkomt dat ik zelf het parkvuil van het plastic moet zuigen—een hartverscheurend dieptepunt dat ik afgelopen november bereikte en eerlijk gezegd nooit meer wil herbeleven.

Als je geïnteresseerd bent in meer spullen die voorkomen dat je kinderen vuil eten, wil je misschien eens op je gemak kijken naar de Kianao babyaccessoires-collectie, hoewel ik niet kan beloven dat je kind niet alsnog ergens een verdwaald stuk grind vindt om op te eten.

Doorkomende tandjes voelen als een agressieve biologische ontwerpfout

Niets trekt je zo de diepte in van een internetspiraal om drie uur 's nachts als doorkomende tandjes. Van wat ik er vaag uit kan opmaken door de mist van mijn chronische slaapgebrek, lossen de tandjes van een baby in wezen hun weg door het tandvlees heen met behulp van gespecialiseerde enzymen, wat klinkt als iets uit een buitenaardse sci-fi-film en waarschijnlijk verklaart waarom ze zo spectaculair woedend zijn over de hele beproeving. De enorme hoeveelheid kwijl die wordt geproduceerd door twee kleine mensjes die tanden krijgen, is onvoorstelbaar; ik ben constant vochtig. Ik leef in een staat van milde luchtvochtigheid.

Tijdens het ergste deel besloot Tweeling B dat slapen slechts een suggestie was en dat haar primaire levensdoel was om gewelddadig op mijn sleutelbeen te kauwen. Op pagina 47 van een peperduur opvoedboek dat ik had gekocht, werd aangeraden om 'kalm te blijven en vredige energie uit te stralen', wat ik om 4 uur 's nachts uiterst onbehulpzaam vond terwijl er op me werd geknaagd door een furieuze baby.

In een moment van pure wanhoop bestelde ik de Slapend Konijn Bijtring met Rammelaar, puur en alleen omdat het konijntje een beetje leek mee te leven met mijn lot. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit kleine gehaakte konijntje letterlijk mijn verstand heeft gered. Ik weet niet wat voor hypnotische hekserij Kianao in dit specifieke voorwerp heeft geweven, maar beide tweelingmeisjes klampten zich vast aan die onbehandelde houten ring alsof het een reddingsvlot in een storm was. Het hoofdje van biologisch katoen geeft ze iets zachts om agressief tegen hun pijnlijke tandvlees aan te drukken, en het hout biedt de harde weerstand waar ze zo naar lijken te snakken.

Het mooiste is dat het niet piept, oplicht, of een agressieve elektronische versie van 'Old MacDonald' afspeelt elke keer dat het wordt aangeraakt. Het maakt gewoon een heel zacht, dof rammelend geluid dat zelfs voor mij verrassend rustgevend is. Ik heb eerlijk gezegd overwogen een derde te kopen, gewoon om in mijn eigen zak te houden om stevig vast te grijpen tijdens stressvolle Zoom-meetings. Het is veilig, het is niet uit elkaar gevallen ondanks de kaakkracht van twee boze peuters, en het deed ze daadwerkelijk stoppen met schreeuwen, wat de allerhoogste lof is die ik mogelijk aan welk voorwerp op aarde dan ook kan toekennen.

White noise-machines zijn overigens compleet nutteloos zodra de tandjes doorkomen, dus doe geen moeite.

De fantoomuitslag die leidde tot een uiterst gênant doktersbezoek

Een andere klassieke nachtelijke Google-valkuil is het huidonderzoek. Op een ochtend ritste ik het slaappakje van Tweeling A open en ontdekte ik dat haar romp bedekt was met kleine rode bultjes. Ik nam onmiddellijk aan dat ze een zeldzame middeleeuwse pest had opgelopen, besteedde veertig minuten aan het vergelijken van haar buik met angstaanjagende afbeeldingen op een medische website, en sleepte beide meisjes in blinde paniek naar de huisartsenpraktijk.

De dokter wierp één blik op haar, vroeg me wat ze aanhad, en wees me er vriendelijk op dat het kleden van een zwetende baby in een goedkope, synthetische, polyesterrijke romper die mijn oudtante in de supermarkt had gekocht, waarschijnlijk contacteczeem veroorzaakte. Blijkbaar zorgt het inpakken van een klein, temperatuur-ongereguleerd mensje in plastic vezels ervoor dat ze oververhit raken en uitbreken in een furieuze uitslag. Wie had dat gedacht?

In plaats van haar in te smeren met hydrocortisoncrème, zoals het internet suggereerde, gooiden we het polyester gewoon weg en stapten we over op de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen. De mysterieuze roodheid verdween binnen twee dagen. Ik neem aan dat er echt wetenschappelijk bewijs is dat biologisch katoen wordt verbouwd zonder industriële pesticiden en daardoor niet actief de strijd aangaat met de menselijke huid, maar het enige dat mij echt kan schelen, is dat de stof belachelijk zacht is en ver genoeg meerekt, zodat ik niet het gevoel heb dat ik na het badderen een worstelende octopus in een worstenvel probeer te proppen. De envelophals betekent dat wanneer (niet als) er een catastrofale luier-explosie plaatsvindt, ik het hele kledingstuk naar *beneden* over haar lichaam kan trekken in plaats van dat ik biologisch afval over haar hoofd moet slepen. Als je nog niet weet waarom dat belangrijk is, wacht dan maar af.

In plaats van koortsachtig internetforums te raadplegen over abnormale kleuren ontlasting of fantoomuitslag terwijl je thee koud wordt op de bijzettafel, vind je misschien veel meer rust door simpelweg te accepteren dat baby's rommelig, luid en volkomen onvoorspelbaar zijn, en dat ze gekleed in degelijke materialen, mét een houten ring om op te kauwen, zo'n zeventig procent van de problemen oplost.

Als je op dit moment de verschrikkingen van doorkomende tandjes overleeft en iets nodig hebt dat daadwerkelijk werkt zonder dat er batterijen aan te pas komen, raad ik je ten zeerste aan om de volledige Kianao bijtspeeltjes-collectie te ontdekken voordat je iets wanhopigs doet, zoals barnsteen over iemands voorhoofd wrijven.

Vragen die ik 's nachts om 3 uur paniekerig heb gegoogeld (zodat jij dat niet hoeft te doen)

Waarom weigert mijn baby met doorkomende tandjes ineens alle vaste voeding?
Omdat hun mond aanvoelt als een bouwplaats en het idee van kauwen op een cracker waarschijnlijk een helse pijn is. Ik heb een week lang letterlijk alles gepureerd tot een koude, smaakloze smurrie omdat het het enige was wat Tweeling A wilde doorslikken. Mijn kinderarts vertelde me dat zolang ze hun melk drinken en gehydrateerd blijven, een tijdelijke staking van vast voedsel tijdens de ergste tandenfase volkomen normaal is. Blijf gewoon koude dingen aanbieden en probeer het niet persoonlijk op te vatten als ze een wortelstaafje naar je hoofd gooien.

Hoe in vredesnaam maak je gehaakte bijtspeeltjes schoon?
Als het Slapende Konijntje bijzonder verzadigd raakt met kwijl en geprakte banaan, houd ik hem gewoon onder de kraan met een klein beetje milde zeep en wrijf ik het voorzichtig in. Je kunt het niet in de wasmachine gooien, want de houten ring zal waarschijnlijk kromtrekken en het hele ding verpesten, wat ik overigens maar net heb weten te voorkomen. Was het gewoon met de hand in de wasbak als een Victoriaanse boer en laat het 's nachts aan de lucht drogen op een handdoek. Het droogt verrassend snel.

Zijn biologische babykleertjes het echt waard of is het gewoon een marketingpraatje?
Kijk, ik ben ontzettend cynisch over alle modewoorden rondom opvoeding, maar na het hele incident met de polyester-uitslag moet ik toegeven dat het echt een verschil maakt. Baby's hebben een ongelooflijk dunne, nutteloze huid die op letterlijk alles reageert. Biologisch katoen wordt niet behandeld met de agressieve chemische afwerkingen zoals standaardkleding, wat betekent dat het niet die rare wrijvingsuitslag veroorzaakt als ze de hele dag over het speelkleed kronkelen. Daarnaast krimpt het na drie ritjes in de wasmachine niet tot een vreemd, stijf vierkant.

Mag ik siliconen bijtringen in de vriezer leggen?
De koelkast, ja. De vriezer, absoluut niet. Daar kwam ik op de harde manier achter toen ik een stijfbevroren siliconen ring aan Tweeling B gaf en ze onmiddellijk begon te krijsen omdat het in feite een blok ijs was dat aan haar lippen vastvroor. Leg ze gewoon tien minuutjes in de koelkast. Dat wordt koud genoeg om het tandvlees te verdoven zonder dat het in een gevaarlijk wapen verandert.

Wanneer slapen baby's écht de hele nacht door?
Ik laat het je weten als het ooit gebeurt. Iedereen op het internet die je vertelt dat hun baby met zes weken oud twaalf uur aan één stuk sliep, liegt tegen je of probeert je een PDF-cursus aan te smeren. Verlaag je verwachtingen, koop goede koffie en accepteer de chaos.