Waarom de Nike Swoosh 1 mijn kijk op babyschoenen veranderde

Het was een willekeurige dinsdag, een uur of 9 's ochtends, en ik droeg een legging die absoluut sinds zondag niet meer in de was was geweest. Ik hing een beetje rond de magnetron, met mijn derde kop agressief middelmatige, sterke koffie in mijn hand, toen mijn schoonmoeder een paar stugge, zware, spierwitte leren laarsjes op het aanrecht zette.

"Voor Leo's enkels," verkondigde ze, zichtbaar trots op zichzelf. "Hij heeft die steun nodig om te leren lopen."

Ik staarde naar deze kleine middeleeuwse martelwerktuigen. Oh god. Ik ben dol op Brenda, echt waar, maar ons is de hardnekkige fabel aangesmeerd dat baby's ingesnoerd moeten worden in stijve enkelgipsjes om te ontdekken hoe ze de ene voet voor de andere moeten zetten. Het is gewoon dikke onzin. En eerlijk gezegd is het een fout die ik ook maakte bij mijn eerste kindje, Maya, voordat ik eigenlijk doorhad wat ik aan het doen was.

De absolute mythe van enkelsteun

Toen Maya een maand of 11 oud was en zich begon op te trekken aan de salontafel, raakte ik in paniek en kocht ik van die peperdure, loodzware loopschoentjes voor haar. Waarom? Omdat het internet me het gevoel gaf dat haar enkeltjes anders finaal zouden afbreken. Ze liep als een dronken Frankenstein. Serieus. Ze kon haar kleine voetjes totaal niet buigen, dus zwaaide ze haar hele beentje vanuit de heup naar voren, zette twee houterige stappen, raakte een hobbeltje in het vloerkleed en viel om als een omgehakte boom.

Ik was zoveel tijd kwijt aan het wringen van die stugge leren schoentjes om haar krijsende, zweterige voetjes. Proberen de opgekrulde teentjes van een tegenstribbelende baby in een harde schoen te proppen, is alsof je een natte spaghetti-sliert door een sleutelgat probeert te duwen. Om gek van te worden. Zij haatte ze, het zweet brak me uit, en we waren altijd te laat voor peutermuziek omdat ik in gevecht was met schoeisel. Ik voelde me een vreselijke moeder elke keer als ze al begon te huilen zodra ik ze uit de kast pakte.

Maar goed, het punt is: tegen de tijd dat Leo werd geboren, was ik vastbesloten om het anders aan te pakken. Ik wilde hem zo veel mogelijk op blote voeten laten. In de tijd dat hij nog als een klein propje op zijn buik onder zijn Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set lag, dacht ik niet eens aan schoenen. We lieten hem gewoon lekker met zijn blote voetjes trappelen tegen het houten olifantje. (Kleine kanttekening: die babygym was echt mijn redding, want hij is tenminste niet gemaakt van dat schreeuwerige neonplastic. Onze woonkamer leek daardoor niet op een ontplofte kinderopvang).

En begin trouwens niet eens aan die sokjes met van die rubberen antislip-nopjes aan de onderkant. Die glijden letterlijk in drie seconden van hun voeten en verdwijnen toch ergens tussen de kussens van de bank.

Maar uiteindelijk begon Leo te lopen. En we wonen in de stad. Je kunt je kind nou eenmaal niet met blote voetjes over de stoep laten paraderen tussen de glasscherven, mysterieuze plakkerige vlekken en wie weet wat nog meer. We hadden schoenen nodig.

En toen kwam Dave met zijn mini-sneakers

Op een zaterdag kwam mijn man Dave thuis van boodschappen doen met een klein oranje doosje. Hij keek veel te zelfvoldaan. Erin zat een paar Nike Swoosh 1 schoentjes.

Ik rolde direct met mijn ogen. Echt, Dave? Miniatuur-sneakers voor volwassenen zien er vaak hartstikke schattig uit, maar ze voelen aan als kleine betonblokken. Ze zijn meestal vreselijk voor babyvoetjes. Eigenlijk zijn ze puur voor Instagram.

Maar toen pakte ik ze op. Bizar. Ze wegen helemaal niks. Ik weet vrij zeker dat mijn telefoon zwaarder is dan beide schoentjes bij elkaar. Ik pakte het schoentje beet, boog het dubbel, en het vouwde gewoon perfect in tweeën. Het was eigenlijk een soort dikke, beschermende sok met een rubberen zooltje.

Mocht je momenteel bezig zijn met het samenstellen van een hele babygarderobe en overweldigd raken door alle stugge, synthetische troep die er te koop is, haal dan even diep adem en neem eerst een kijkje bij de biologische babykleding collectie van Kianao voordat je ook maar iets koopt.

Wat de kinderarts echt vertelde over die zachte voetjes

Omdat ik nou eenmaal die irritante, overbezorgde moeder ben, nam ik de schoentjes mee naar Leo's 12-maanden controle op het consultatiebureau. Onze kinderarts, dokter Miller, begon warempel te glimlachen toen ze ze zag. Dat is best bijzonder, want ze kijkt meestal nogal stoïcijns.

Ze vertelde me dat babyvoetjes eigenlijk gewoon een soort pudding zijn. Nou ja, kraakbeen. Ze hebben nog niet van die verharde botten zoals wij. Daardoor zitten er ontzettend veel zenuwuiteinden in hun voetjes – meer dan waar dan ook in het lichaam – en ze móéten de grond voelen om hun balans te kunnen vinden. Als je ze in een harde schoen stopt, blokkeer je al die zintuiglijke feedback. Het is alsof je probeert te typen op een toetsenbord terwijl je dikke winterwanten draagt.

Blijkbaar wordt hun levenslange looppatroon al bepaald zo'n vijf of zes maanden nadat ze beginnen met lopen? Ik ken de exacte berekeningen of diepe wetenschap erachter niet hoor. Ik heb waarschijnlijk de helft van wat ze zei verkeerd begrepen, want Leo probeerde op dat moment een houten spatel op te eten, maar de kern was wel: die allereerste schoentjes zijn echt belangrijk.

De Nike Swoosh 1 heeft oprecht een enorm brede neus. Het ziet er in het begin een beetje gek uit, bijna als kleine hobbit-voetjes, maar dokter Miller wees erop dat baby's juist de ruimte nodig hebben om die kleine mollige teentjes wijd te kunnen spreiden zodat ze grip op de vloer krijgen. Ze hebben zelfs een officieel keurmerk gekregen van de Amerikaanse vereniging van podotherapeuten; blijkbaar was dat de eerste keer dat Nike dit voor elkaar kreeg met een kinderschoen.

Aantrekken bij een krijsend monster

Maar dit is oprecht het allerbeste aan deze schoenen. Het detail dat dagelijks voorkomt dat ik knettergek word: de klittenbandsluiting.

De hele bovenkant van de schoen kan superstrak en wijd open. Je hoeft niet onhandig dat voetje erin te proppen. Je doet hem gewoon open, laat het voetje erin vallen alsof het een kleine taco is, en klapt de klittenband dicht. Achterop zit een grote lus waar je je vinger doorheen kunt haken. Zelfs als Leo zijn beruchte 'stijve-benen-krijsend-monster' move uithaalt omdat hij niet in de kinderwagen wil, heb ik deze schoentjes alsnog in vier seconden bij hem aan.

Tijdens die specifieke fase van zijn leven woonde Leo zowat in zijn Swoosh 1's en zijn Biologisch Katoenen Baby Romper. Geloof me, ik ben echt geobsedeerd door die romper. Hij is mouwloos, wat perfect was voor de zomer, en het biologische katoen is zo ontzettend zacht. Ik heb hem wel honderd keer gewassen (Leo trekt namelijk vuil aan als een magneet) en hij verloor nooit zijn pasvorm en ging ook niet pillen of iets geks. Hij leefde echt in dat rompertje en die kleine Nike's.

Ook kwamen er op dat moment agressief veel tandjes door. We hadden deze Bubble Tea Bijtring, die ik kocht omdat ik het gewoon hilarisch vond. Het is een prima ding hoor, eerlijk waar. Hij is schattig en gemaakt van veilige siliconen, en mijn oudste dochter Maya had hem waarschijnlijk fantastisch gevonden toen ze een baby was. Maar Leo? Leo koos louter voor chaos en besloot dat hij veel liever op de klittenbandsluiting van zijn Nike-schoen probeerde te kauwen dan op de daadwerkelijke bijtring die voor zijn mond bedoeld was. Kinderen zijn raar.

Het eco-vriendelijke dingetje dat Dave belangrijk vindt

Goed, de andere reden waarom Dave zich zo zelfvoldaan voelde over deze aankoop, is dat de bovenkant – dat rekbare, gebreide spul – voor zo'n 80% gemaakt is van gerecyclede materialen.

Dave is een enorme recycling-nerd. Hij wast pindakaaspotten af voordat hij ze weggooit, wat ik nog steeds zonde vind van het warme water, maar goed. Hij vond het oprecht belangrijk dat we niet nog meer troep van nieuw plastic kochten, waar Leo toch met drie maanden weer uit zou groeien. En ik moet toegeven, het is wel een fijn idee dat het schoentje toch een beetje duurzaam is.

Ze gebruiken dat Flyknit-materiaal, wat aan de binnenkant superzacht is. Echt van die knusse chenillegarens. Je hoeft er zelfs geen sokjes in aan te doen als je dat niet wilt. Dat is fantastisch, want zoals ik al eerder zei: sokken zijn een complot, bedacht om moeders tot waanzin te drijven.

Wanneer ik ze niet zou gebruiken

Ik moet over één ding wel eerlijk zijn. Ze zijn warm.

Omdat er dat zachte gebreide materiaal aan de binnenkant zit om blaren te voorkomen, zijn het niet de meest ademende schoentjes ter wereld. Op een bloedhete augustusdag in het park kreeg Leo toch wel wat zweetvoetjes. En je moet ze absoluut niet aandoen naar het strand, want het zand gaat in de stof zitten en dat is een drama om er weer uit te krijgen.

Voor hete zomerdagen kun je ze beter lekker op blote voeten in het gras laten lopen of goedkope waterschoentjes kopen en je geld besparen op die Nike's.

Maar voor het dagelijkse rondje in de stad? Voor de speeltuin, voor de kinderopvang, voor het trotseren van de gevaarlijke paden in de supermarkt terwijl hij per se dat mini-winkelwagentje wil duwen? Daarvoor zijn ze perfect. Hij loopt er oprecht in als een normaal mens, in plaats van een houterig robotje.

Ik zat er zó naast als het op babyschoenen aankomt. Je zou echt geen geld moeten weggooien aan stugge, onbuigzame laarsjes. Ze moeten gewoon zoveel mogelijk op blote voeten lopen. Of op z'n minst iets enorm buigzaams en lichts dragen, zodat hun weke kraakbeenvoetjes rustig kunnen ontdekken hoe zwaartekracht werkt.

Voordat we in de chaotische vragen duiken die je hier waarschijnlijk allemaal over hebt, neem nog even een kijkje in de duurzame babyspullen shop van Kianao. Daar vind je spullen die je leven oprecht makkelijker maken. Je toekomstige, vermoeide zelf zal je dankbaar zijn.

Vragen die ik om 2 uur 's nachts in paniek ging Googelen

Zijn dure babyschoentjes oprecht hun geld waard?
Eerlijk? Meestal niet. Veel daarvan is gewoon schattige troep. Maar als je betaalt voor echte flexibiliteit, een brede neus, en iets dat hun loopontwikkeling niet in de weg zit, dan wel. De Swoosh 1 kost rond de 60 euro, maar Dave kwam erachter dat ze nu een "Important" versie hebben voor rond de 40 euro, wat vrijwel hetzelfde is maar er net iets minder luxe uitziet. Ik zou überhaupt al 40 euro neertellen alleen maar voor het gemak van die klittenbandsluiting.

Hebben baby's echt enkelsteun nodig om te kunnen lopen?
Nee! Mijn kinderarts begon letterlijk te lachen toen ik dit vroeg. Hun enkels moeten juist wankelen en bewegen om spierkracht op te bouwen. Ze in stijve, hoge schoenen proppen staat eigenlijk gelijk aan een gezond gewricht in het gips zetten. Laat ze maar lekker wankelen.

Hoe maak ik de Nike Swoosh 1 schoon?
Ze zijn gebreid, dus ze worden snel vies als je kind van modder houdt. Ik maak de rubberen zool gewoon schoon met een vochtig doekje, en voor de bovenkant gebruik ik heel eerlijk gezegd gewoon een oude tandenborstel met wat afwasmiddel en water. Stop ze overigens niet in de droger, dan smelt de lijm waarschijnlijk of trekt het rubber krom. Laat ze gewoon lekker in de lucht drogen, bijvoorbeeld op het terras.

Kunnen ze ze dragen zonder sokken?
Ja hoor, Leo droeg die van hem de hele tijd zonder sokken. De binnenkant is van dat zachte, pluizige garen dat geen blaren veroorzaakt op hun hieltjes. Let wel op: zweetvoetjes bij peuters zijn echt een ding, dus ze kunnen na een paar weken wel wat muf gaan ruiken. Maar laten we wel wezen, op dit moment ruikt echt álles in mijn huis een beetje muf, dus het valt niet eens meer op.

Wanneer moet ik mijn baby serieus schoenen aandoen?
Dokter Miller vertelde me dat ik hem binnen echt altijd op blote voeten moest laten. ALTIJD. Doe ze pas schoenen aan als je het huis uit gaat en ze daadwerkelijk over ondergrond gaan lopen die ze pijn zou kunnen doen. Als ze gewoon in de kinderwagen zitten: doe die schoenen uit. Laat die kleine tenen lekker ademen.