Survivalgids voor kersverse ouders die op hun tandvlees lopen

Het is kwart over drie 's nachts. Ik sta in de gang op mijn hielen te wippen tot mijn kuiten branden, met mijn oudste zoon in mijn armen die schreeuwt alsof ik zijn voorouders persoonlijk heb beledigd. Ik fluister zachtjes: "Kom maar bij mama, kom maar hier, laat me je vasthouden," terwijl ik tegelijkertijd de stem van mijn moeder hoor galmen in mijn door slaapgebrek geteisterde brein. Ze was eerder die dag langsgekomen, had gezien hoe ik hem oppakte zodra hij ook maar even piepte, en deelde haar favoriete wijsheid uit de jaren '90: "Als je die baby elke keer oppakt als hij huilt, verwen je hem door en door, het arme kind."

Bij mijn oudste heb ik nog naar haar geluisterd. Echt waar. Ik probeerde de strakke voedingsschema's, die onzin van 'slaperig-maar-wakker-wegleggen', en geloof me, we waren er allebei doodongelukkig door. Vandaag de dag is hij mijn meest angstige kind, een wandelend waarschuwingsverhaal over wat er gebeurt als je de biologie probeert te bevechten omdat een of ander boek of je oma dat tegen je zei.

Tegen de tijd dat mijn tweede en derde baby kwamen, heb ik dat hele regelboek zo in de prullenbak gegooid, vlak naast de vieze luiers. Ik zal maar gewoon eerlijk tegen je zijn—de grootste leugen die ons is aangesmeerd, is dat je een pasgeboren baby zou kunnen manipuleren. En de op één na grootste leugen is dat je alles perfect op de rit moet hebben terwijl je lichaam letterlijk nog aan het herstellen is van een zware medische gebeurtenis.

Wat mijn dokter echt zei over dat huilen

Dokter Miller keek me aan tijdens de controle na twee weken, terwijl ik snotterend in een spuugdoekje zat. Ze vertelde me dat hun kleine hersentjes letterlijk nog niet de capaciteit hebben om ons te manipuleren. Ik parafraseer een beetje, want ik draaide op twee uur slaap en overleefde puur op koude toast, maar ze legde zoiets uit dat reageren op hun gehuil de witte stof in hun hersenen opbouwt of iets in die trant. Eigenlijk leer je ze daarmee dat de wereld geen angstaanjagend, zwart gat is.

Ze vertelde me ook dat dat hele 'op de rug slapen' niet onderhandelbaar is, wat leidde tot een enorme discussie met mijn moeder. Zij zwoer namelijk dat wij vroeger allemaal op onze buik bovenop dikke, donzige dekbedden sliepen en het ook hebben overleefd. Ik neem aan dat artsen erachter kwamen dat die donzige dekbedden eigenlijk levensgevaarlijk waren, dus nu is het gewoon een plat matras en een baby in een slaapzak, alsof het een kleine burrito is. Oh, en ze zei ook dat we het navelstrengstompje gewoon met rust moesten laten om in te drogen en die alcoholdoekjes helemaal moesten overslaan, maar eerlijk gezegd, wie maakt zich druk om een navel als je al sinds dinsdag niet hebt geslapen.

Het punt is: als ze huilen, pak je ze gewoon op. Je houdt ze vast. Je kleedt ze uit tot op hun luier en legt ze direct op je blote borst. Dokter Miller zwoer namelijk hoog en laag dat huid-op-huidcontact ervoor zorgt dat hun piepkleine, onregelmatige hartslag synchroon gaat kloppen met die van jou. Ik ken de exacte biologie erachter niet, maar het was het enige dat ervoor zorgde dat mijn middelste kind niet meer klonk als een stervende pterodactylus.

De allerergste uren van de dag

Niemand waarschuwt je goed genoeg voor de uren tussen vijf uur 's middags en elf uur 's avonds.

Ze noemen het het "huiluurtje", maar degene die dat bedacht heeft is een leugenaar, want het duurt nooit maar één uur. Het is een slopende, eindeloze marathon van onverklaarbaar gemopper waardoor je gaat twijfelen aan elke levenskeuze die je ooit hebt gemaakt. Precies op het moment dat mijn man thuiskwam van zijn werk, besloot de baby plotseling dat de kamertemperatuur, de verlichting en de algemene staat van het universum volstrekt onacceptabel waren.

Ik heb wekenlang geprobeerd te achterhalen of het aan mijn moedermelk lag, aan de kunstvoeding, aan de blaffende hond, of aan het feit dat ik hem verkeerd aankeek. Maar nee, het is gewoon een ontwikkelingsfase die rond de zes weken piekt, waarbij hun zenuwstelsel compleet overprikkeld is na een hele dag 'bestaan'. Als ze dat breekpunt bereiken, moet je ze gewoon strak inbakeren, een white noise-apparaat aanzetten dat klinkt als een straalmotor, en in het donker naar buiten lopen.

Mijn moeder vertelde me altijd dat de nachtlucht slecht voor ze was, wat hilarisch is aangezien we op het platteland van Texas wonen en de nachtlucht de enige lucht is waarin je niet direct wegsmelt. Maar inbakeren is de sleutel. Voor mijn laatste twee heb ik uitsluitend de Bamboe Babydeken met Kleurrijke Blaadjes gebruikt. Ik kocht hem oorspronkelijk omdat het aquarelmotief met blaadjes zo mooi stond op de foto's voor mijn Etsy-shop, maar eerlijk gezegd is hij gewoon ontzettend goed in het voorkomen dat ze gaan zweten. Als je een baby hier in het zuiden in een fleecedeken wikkelt, rooster je ze levend. De bamboestof is blijkbaar antimicrobieel of zoiets dergelijks, maar het belangrijkste vind ik dat hij groot genoeg is—120 bij 120 centimeter—om een wriemelend, boos kind écht in te bakeren zonder dat er vijf seconden later een beentje uitfloept. Het is niet de goedkoopste deken op de markt, maar ik heb hem letterlijk elke dag gebruikt om in te bakeren, over de kinderwagen te gooien en in noodgevallen een mondje spuug mee weg te vegen.

Spullen die echt werken als je wanhopig wordt

Onder die deken heb je iets basaals en onverwoestbaars nodig. Ik smeek jullie om voor een pasgeborene niet van die stugge, kriebelende boetiek-outfitjes met tachtig kleine knoopjes te kopen. Je gaat jezelf erom haten als je om 2 uur 's nachts in het donker een luier probeert te verschonen terwijl de baby het uitschreeuwt.

Het allerbeste wat ik bezit, mijn absolute favoriete kledingstuk dat ik nooit meer wil missen, is de Mouwloze Babyromper van Biologisch Katoen. Toen mijn tweede baby vreselijke, bobbelige rode uitslag over zijn hele borst en rug had, zei dokter Miller dat het waarschijnlijk contactdermatitis was, veroorzaakt doordat goedkope synthetische stoffen zijn zweet vasthielden. Ik voelde me een vreselijke moeder, gooide alle polyester cadeautjes die we hadden gekregen weg en stapte over op deze rompers. Hij is gemaakt van 95% biologisch katoen, is van nature ongeverfd, en dankzij de envelophals trek je hem zonder enige strijd zo over dat grote babyhoofdje heen.

Het mooie van deze romper is dat je hem tijdens een gigantische spuitluier gewoon naar beneden, over hun lichaam uit kunt trekken in plaats van dat je een met poep besmeurd shirt over hun gezicht moet sjorren. Voor omgerekend zo'n achttien euro past hij prima in het budget, en hij overleeft de wasmachine serieus zonder te krimpen tot een raar, breed vierkant. Koop er gewoon vijf. Kijk niet eens meer naar andere rompertjes.

Als je even op adem moet komen voordat je in een door slaapgebrek gedreven paniek het hele baby-gangpad in de grote winkel leegkoopt, blader dan gewoon eens door onze collectie biologische babykleding en houd het bij de daadwerkelijke benodigdheden die de huid van je kleintje niet ruïneren.

Waar je je geld niet aan moet verspillen

Omdat ik beloofd heb altijd eerlijk tegen je te zijn, wil ik het even hebben over de Beren Bijtring Rammelaar. Veel moeders op internet zweren bij dit ding. Het is een onbehandelde beukenhouten ring met een schattig, blauw gehaakt beertje eraan vast.

Hij is ontegenzeggelijk schattig, vrij van chemicaliën en staat prachtig als decoratie op een plankje in de babykamer. Maar als ik heel eerlijk ben: mijn jongste taalde er precies drie dagen naar, voordat ze besloot dat mijn sleutelbeen, de afstandsbediening van de tv en haar eigen grote teen superieur speelgoed voor doorkomende tandjes waren. Als je naar een babyshower gaat en een veilig, biologisch cadeau wilt geven dat er duur uitziet en laat zien dat je om natuurlijke materialen geeft, moet je hem absoluut kopen. Maar als je een vermoeide moeder bent die thuis zit met een baby die tandjes krijgt, verwacht dan niet dat een houten ring de huilbui op magische wijze verhelpt.

Hoe je redelijk normaal blijft

Het moeilijkste van de pasgeborenen-fase zijn niet de luiers of de voedingen—het is de meedogenloze, verpletterende vermoeidheid. Jouw mentale gezondheid is de absolute fundering voor het welzijn van je baby, dus die moet je beschermen.

In plaats van elke ingewikkelde gadget op de markt te kopen, een baby van drie weken oud slaaptraining te geven en jezelf helemáál gek te maken, kun je beter gewoon je verwachtingen bijstellen. Zet in elke kamer van het huis een mandje met luiers en snacks zodat je niet met een lekkende baby de trap op hoeft te klauteren, en dwing je partner om de dienst van tien uur 's avonds tot twee uur 's nachts op zich te nemen, zodat jij tenminste vier schamele uurtjes ononderbroken slaap achter elkaar kunt pakken.

Toen ik probeerde mijn Etsy-shop te runnen met mijn tweede baby op mijn borst gebonden, realiseerde ik me eindelijk dat niemand prijzen uitdeelt voor afzien. Je doet wat je moet doen om het vierde trimester te overleven. Je houdt de baby vast, je koopt de goede koffie, je draagt dat charmante netbroekje tot het uit elkaar valt, en je negeert iedereen die zegt dat je het verkeerd doet.

Klaar om je newborn survival kit een upgrade te geven zonder een berg onnodige plastic troep in huis te halen? Shop onze biologische baby-essentials en haal de basics in huis die gewoon wél werken.

Vragen die ik de hele tijd krijg

Kun je een pasgeboren baby echt te veel vasthouden?
Nee, letterlijk onmogelijk. Het kan me niet schelen wat je schoonmoeder zegt. Ze hebben net negen maanden doorgebracht in een warme, lawaaierige baarmoeder, en hier buiten is het koud, stil en doodeng. Door ze vast te houden vertel je hun kleine zenuwstelsel dat ze niet worden opgegeten door een beer. Houd die baby gewoon vast.

Wat is in hemelsnaam het huiluurtje?
Het is dat verschrikkelijke blok tijd, meestal van de late namiddag tot de late avond, waarin je lieve engeltje zonder enige logische reden verandert in een woedende tomaat. Het piekt op een leeftijd van ongeveer anderhalve maand. Het is gewoon sensorische overbelasting. Haal een goede inbakerdoek, ga naar buiten, ga wippen op een yogabal en bid dat het bedtijd wordt.

Hoe zorg je dat ze blijven slapen als je ze weglegt?
Als ik hier het perfecte antwoord op had, was ik nu miljardair. Maar toen ze een maand of twee oud waren, begon ik ze in de ledikant te leggen als hun ogen zwaar waren maar nog net open stonden. Soms wurmden ze wat en vielen ze in slaap, soms begonnen ze te brullen en moest ik ze weer oppakken. Het is een pure gok, maar als je er vroeg mee oefent, helpt het ze ontdekken hoe ze rustig kunnen worden zonder dat jij ze een uur lang hoeft te wiegen.

Heb ik echt biologisch katoen nodig voor een baby?
Eerlijk? Ja, eigenlijk wel. Vroeger dacht ik dat het gewoon een marketingtruc was voor rijke mensen, maar toen kreeg mijn kind uitslag over zijn hele lichaam door een goedkoop polyester pyjamaatje uit de opruiming. Hun huid is bij de geboorte flinterdun, net papier. Je hebt geen enorme garderobe nodig, maar de paar dingen die de hele dag hun huid raken, zouden echt van biologisch katoen of bamboe moeten zijn.

Gaan ze ooit doorslapen?
Ja. Het voelt nu alsof je voor altijd om drie uur 's nachts door de gang aan het ijsberen bent, maar ik beloof je: op een dag schrik je om zes uur 's ochtends in paniek wakker omdat je beseft dat de baby helemaal niet heeft gehuild, en dan ren je naar hun kamer om te checken of ze nog wel ademen. Het gaat voorbij, en daarna worden het peuters, wat weer een compleet andere vorm van uitputting met zich meebrengt.