Waarom ik toch een Montessori klimrek kocht (en of het de investering waard is)

"Kom van dat tv-meubel af voordat je je hoofd openhaalt en ik de SEH-verpleegkundige moet uitleggen waarom je een afdruk van een volumeknop op je voorhoofd hebt staan." Dat was mijn dinsdagochtend, schreeuwend boven het geluid van de wasmachine uit terwijl ik agressief een berg piepkleine sokjes aan het opvouwen was. Als je me drie jaar geleden had verteld dat ik vrijwillig een heus Montessori-klimrek midden in mijn woonkamer zou zetten, had ik je keihard uitgelachen en je een sterke kop koffie aangeboden om weer even bij zinnen te komen.

Ik dacht altijd dat die gigantische houten indoorspeeltoestellen pure esthetische lokkertjes waren voor internetmoeders met volledig beige huizen, die op de een of andere manier tijd hebben om elke ochtend hun eigen zuurdesembrood te bakken. Ik ben niet die moeder. Ik heb drie kinderen onder de vijf, een Etsy-shop die ik vanuit de logeerkamer run, en een permanente laag hondenhaar op mijn plinten. Ik koop geen spullen alleen maar omdat ze mooi staan op Instagram. Ik koop dingen omdat ik wil dat mijn kinderen de tijd tot hun middagdutje overleven, zonder dat ze de fundering van mijn huis afbreken.

Waarom mijn moeder me belachelijk vindt

Mijn moeder, schat van een mens, heeft een heel simpele filosofie als het op drukke kinderen aankomt. Als ik haar bel om te klagen dat mijn middelste de planken van de voorraadkast probeert te beklimmen als een soort wilde, piepkleine bergbeklimmer, zucht ze alleen maar en zegt ze dat ik ze naar buiten moet sturen om uit te razen. En eerlijk is eerlijk, in theorie ben ik het met haar eens. Toen wij opgroeiden, leefden we buiten.

Maar mijn moeder vergeet voor het gemak even dat we op het platteland van Texas wonen, en dat de achtertuin van juni tot eind september een letterlijke heteluchtoven is. Als ik mijn tweejarige om twee uur 's middags naar buiten stuur, smelt hij weg tot een plasje op het terras, en de muggen hier hebben het formaat van kolibries. Buiten is gewoon niet altijd een optie. Soms regent het pijpenstelen, soms is het bijna veertig graden, en soms moet ik gewoon veertig Etsy-bestellingen inpakken zonder dat er iemand de straat op rent. We hadden een binnenoplossing nodig waarbij ze niet vanaf de rugleuning van mijn goede bank hoefden te springen.

De grote plastic glijbaan-nachtmerrie van tweeduizend eenentwintig

Laat me je vertellen over mijn oudste, Wyatt, die inmiddels eigenlijk een levend waarschuwingsbord is. Toen hij voor het eerst in die angstaanjagende klimfase kwam, vertikte ik het om echt geld uit te geven aan een binnenklimrek. In plaats daarvan ging ik naar de lokale Facebook-koopjeshoek en kocht ik voor twintig dollar zo'n plastic glijbaan-gevaarte in primaire kleuren. Ik vond mezelf enorm slim en budgetbewust.

Vanaf dag één was het een ramp. Dat ding piepte al als hij ernaar keek, en omdat het hol plastic was, woog het helemaal niets. Zodra hij de ambitie kreeg om op de bovenste trede te gaan staan, kiepte het hele gevaarte achterover. Hij lanceerde zichzelf via de zijkant, nam mijn favoriete vloerlamp mee in zijn val, en we brachten een ontzettend stressvolle middag door met het koelen van een enorm ei op zijn scheenbeen, terwijl ik de glijbaan uit elkaar haalde en linea recta bij het grofvuil zette.

En ik zal maar gewoon eerlijk zijn: ik verafschuw groot plastic speelgoed met elke vezel in mijn lijf. Het lijkt zich 's nachts te vermenigvuldigen, het vloekt met letterlijk alles in je huis, en het is onmogelijk om het fatsoenlijk te repareren als het - onvermijdelijk - afbreekt. Je kunt gewichtdragend plastic niet zomaar weer aan elkaar lijmen, dus zodra er een stukje afbreekt, belandt deze massieve, niet-recyclebare hoop troep rechtstreeks op de lokale vuilnisbelt. Waardoor jij je weer een vreselijk persoon voelt die in haar eentje de planeet aan het verwoesten is.

Bovendien zitten er altijd van die rare kleine richeltjes in waar gemorst sap en verkruimelde crackers een langzame dood sterven, wat zorgt voor een plakkerig laagje dat je er nooit helemaal uitgeschrobd krijgt, hoeveel schoonmaakdoekjes je er ook aan opoffert.

Ik ga het niet eens hebben over van die gigantische foam-klimblokken, want dat worden uiteindelijk gewoon extreem dure hondenmanden die een goddeloze hoeveelheid statisch haar verzamelen en de halve kamer in beslag nemen.

Wat de dokter eigenlijk zei over al dat geklim

Na het incident met de plastic glijbaan was ik ten einde raad. Bij Wyatt's volgende afspraak op het consultatiebureau bekende ik aan dokter Evans — die me vaker heeft zien huilen om slaapregressies dan ik wil toegeven — dat ik gek werd van mijn pogingen om de voeten van dit kind op de vloer te houden. Hij lachte een beetje en vertelde me dat ik een kansloze strijd tegen de biologie aan het voeren was.

Blijkbaar hebben peuters een ontwikkelingsfase waarin hun brein als het ware tegen ze schreeuwt om hun fysieke grenzen op te zoeken. Dokter Evans zei dat als we ze geen veilige plek geven om te oefenen met vallen en te ontdekken waar ze hun handen en voeten moeten plaatsen, ze wel gaan oefenen op het aanrecht. Hij noemde het iets van risico-inschatting en legde uit dat wanneer een kind berekent hoe het zijn voet op de volgende sport krijgt, het probleemoplossende vaardigheden leert die voor de rest van zijn leven in het brein worden opgeslagen. Ik noem het gewoon 'mij een hartverzakking bezorgen'. Ik neem aan dat Maria Montessori honderd jaar geleden precies hetzelfde ontdekte met haar theorie over "gevoelige periodes" voor beweging. Wat er in feite op neerkomt dat je het klimmen toch niet kunt stoppen, dus kun je maar beter de omgeving controleren.

Geld en andere pijnlijke realiteiten

Dus besloten we door de zure appel heen te bijten en te investeren in een echt, massief houten klimrek. Ja, van het prijskaartje begon mijn ooglid een beetje te trillen. Ik nam een flink deel van mijn Etsy-winst van de decemberdrukte en pompte het in dit ding. Op dat moment voelde het een beetje belachelijk, maar dit is wat ik nu weet: beknibbelen kostte me veel meer aan kapotte schemerlampen, coldpacks en pure stress.

Je kunt het beste op zoek gaan naar iets van zwaar hardhout, zoals berk of beuk. Dat goedkope spaanplaat gaat namelijk meteen splinteren in de voetjes van je kind zodra het een beetje slijtage oploopt. Een goed houten klimrek kan veilig een belachelijke hoeveelheid gewicht aan — zo rond de 60 kilo — wat betekent dat al mijn drie kinderen tegelijkertijd als dolle slingerapen aan dat ding kunnen hangen, en het wiebelt niet eens. Zorg er wel voor dat wat je ook koopt, is afgewerkt met een op water gebaseerde, niet-giftige lak. Mijn kinderen zullen er onvermijdelijk aan likken, erop kauwen of hun gezicht ertegenaan wrijven, en ik wil niet dat ze de chemicaliën binnenkrijgen waarmee goedkope meubels zo lekker glanzend worden gemaakt.

Over kauwen gesproken: als je een peuter hebt die tandjes krijgt tijdens het spelen, gaan ze gegarandeerd op de houten sporten knagen. Ik werd eindelijk slim en begon mijn jongste een speciale bijtring te geven vlak voordat ze de speelhoek indook. Wij gebruiken de Panda Bijtring, en die is fantastisch. Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen, makkelijk vast te houden voor haar kleine handjes terwijl ze naast het klimrek zit, en eerlijk gezegd gooi ik hem gewoon in de vaatwasser als hij vies wordt. Het heeft ervoor gezorgd dat mijn klimrek er niet uitziet alsof er een bever in de woonkamer is losgeslagen.

De baby uit het kruisvuur houden

Het moeilijkste van zo'n groot klimrek in huis hebben, is het managen van de baby terwijl de oudste twee helemaal losgaan op de glijbaan. Toen mijn jongste nog in die schattige aardappelfase zat waarin ze niet zelf kon wegkruipen voor gevaar, besefte ik dat ik een veilig plekje voor haar nodig had. Een plek waar ze niet onder de voet werd gelopen, maar toch het gevoel had dat ze meedeed met de actie.

Als je nog in de babyfase zit en een veilige, mooie speelplek wilt inrichten die niet vloekt met je woonkamer, moet je echt eens kijken naar Kianao's collectie houten babygyms.

Voor ons was de absolute winnaar de Nature Babygym Set. Mijn moeder gaf hem toen de baby werd geboren, en hij is prachtig. Er zitten van die mooie botanische elementen aan, een stoffen maantje en wat houten blaadjes. Ik legde haar er dan onder op een zacht speelkleed, vlak naast de plek waar de jongens aan het klimmen waren. Ze kon daar wel een uur liggen, vrolijk meppend naar het houten blaadje en trappelend met haar kleine beentjes. Het ding had geen verblindende knipperlichtjes of irritante elektronische liedjes, wat betekende dat ik mezelf nog kon horen denken terwijl ik toezicht hield op het hele circus.

We hebben op een gegeven moment ook de Houten Dieren Babygym Set geprobeerd. Hij is superleuk, helemaal van natuurlijk hout met een vogeltje en een olifant, maar heel eerlijk? Voor ons specifieke huishouden was hij net iets minder handig. Onze golden retriever dacht dat het ongelakte houten vogeltje een stok was die ik speciaal voor hem had mee naar binnen genomen, en hij probeerde het steeds te stelen terwijl de baby aan het spelen was. Daarnaast viel het naturel hout een beetje weg tegen ons beige vloerkleed, dus mijn dochter leek er niet zo gefascineerd door als door de contrasterende kleuren van de Nature-set. Hij is prachtig gemaakt, maar waarschijnlijk geschikter voor een huis zónder een hond die alles opvreet wat los en vast zit.

De regels die we moesten bedenken

Je kunt niet zomaar een houten berg in je huis neerzetten en weglopen in de veronderstelling dat ze hem wel verstandig zullen gebruiken. We moesten een paar heel strikte basisregels opstellen, voornamelijk met vallen en opstaan, gebaseerd op welke stunt Wyatt die week weer probeerde uit te halen. In plaats van als een havik bovenop ze te zitten en elke drie seconden "voorzichtig!" te roepen, kun je beter zorgen dat alle schroeven goed vastzitten, er een dik kleed of speelmat onder leggen (want de zwaartekracht is meedogenloos), om vervolgens op de bank te gaan zitten en op je tong te bijten terwijl ze uitvogelen hoe ze hun been over de bovenste stang krijgen zonder met hun gezicht op de vloer te belanden.

In het begin is het doodeng. Maar zien hoe hun zelfvertrouwen groeit? Kijken hoe mijn voorheen zo onhandige middelste kind ontdekt hoe hij zijn gewicht moet verdelen, achterwaarts naar beneden glijdt, en weer opstaat met een enorme grijns op zijn gezicht? Toen besefte ik dat het prijskaartje meer dan gerechtvaardigd was. Het is niet zomaar speelgoed; het is een enorme energie-vreter die op regenachtige dagen mijn verstand redt.

Voordat we in de rommelige details duiken van hoe je het daadwerkelijk overleeft om zo'n ding je vloerruimte te laten innemen, neem even de tijd om de duurzame babyproducten van Kianao te bekijken, zodat je jouw speelhoek direct goed kunt inrichten.

Vragen die je waarschijnlijk hebt voordat je er een koopt

Als je nog twijfelt, snap ik dat volkomen. Hier is de ongecensureerde realiteit van het leven met zo'n ding in huis, zonder het mooier te maken dan het is.