Ik zat op de vloer van Leo's babykamer — die trouwens was geschilderd in een kleur genaamd "Sea Salt", maar wat in het verkeerde licht uiteindelijk gewoon leek op een gekneusde ader — en zweette me volledig door mijn derde voedingsbeha van de dag heen. Het was 14:14 uur op een dinsdag. Maya, destijds drie jaar oud, stond in de gang agressief het themalied van Paw Patrol naar de hond te zingen, terwijl ik voorovergebogen over een mozesmandje esthetische perfectie probeerde te bereiken. Ik had zo'n gigantische, grofgebreide wollen deken over de rand van het mandje gedrapeerd, een klein houten bordje met de tekst "Eén maand", en Leo. Nou ja, Leo was aan het krijsen. Hij trok zijn ruggetje krom als een woedende, piepkleine garnaal omdat de wol kriebelde, en ik was panisch met een rammelaar boven mijn hoofd aan het schudden terwijl ik mijn iPhone probeerde te balanceren. Ik had een mok donkere koffie op de commode staan die al zo vaak was opgewarmd in de magnetron dat het smaakte naar warme koperen muntjes. Ik wilde gewoon één goede foto.
Ik weet nog dat ik naar een specifieke stockfoto van een baby op mijn telefoon staarde die ik op Pinterest had gevonden. Ik vroeg me af hoe in vredesnaam de fotograaf die baby er zo vredig uit kon laten zien, begraven onder zes lagen imitatiebont en pluchen, fluwelen bedomranders. De baby op de foto leek op een rustig engeltje dat dreef op een wolk van beige textiel. Mijn baby leek op een piepkleine, zweterige dictator die zijn voltallige personeel wilde ontslaan. Ik bleef de deken maar aanpassen en probeerde hem precies zoals op de foto onder zijn kin te stoppen, maar elke keer dat ik dat deed, begon hij te spartelen en viel de hele zorgvuldig samengestelde set-up in duigen. Mijn man, Dave, kwam binnenlopen, keek naar het chaotische tafereel, keek naar de zware wollen deken die de helft van het gezichtje van ons kind bedekte, en stelde heel subtiel voor dat we onze zoon misschien niet moesten verstikken voor Instagram.
Wat, eerlijk gezegd, bloedirritant was, want hij had gelijk. Hoe dan ook, mijn punt is dat ik me op dat moment realiseerde dat de hele industrie achter esthetische babyfotografie eigenlijk een scam is, ontworpen om vermoeide moeders het gevoel te geven dat ze tekortschieten.
De leugen van de pluizige deken die bijna mijn middag verpestte
Het punt met al die prachtige, neutraal gekleurde babykamerfoto's die je overal online ziet: ze hebben helemaal niets te maken met de menselijke realiteit. Ten eerste, waar koop je in vredesnaam een flokati-kleed dat in een ledikantje past, en wie heeft de tijd om het te borstelen als het onvermijdelijk onder de spuug komt te zitten? In mijn derde trimester ben ik drie weken lang geobsedeerd geweest door het creëren van zo'n zachte, getextureerde slaapomgeving, simpelweg omdat elke catalogus en blogpost baby's liet zien die sliepen in weelderige, met kussens gevulde nestjes. Ik kocht pluchen bedomranders. Ik kocht zo'n zware, gevlochten bedslang die meer kostte dan mijn eerste auto. Ik wilde dat het ledikant eruitzag als een luxe hotel voor een bosdiertje.
Maar als je daadwerkelijk een ademende, kronkelende pasgeborene in een nest van los textiel probeert te leggen, verandert het direct in een angstaanjagende nachtmerrie. De dekentjes kruipen omhoog over hun gezicht. De knuffels vormen direct een verstikkingsgevaar. Je eindigt ernaast zittend, starend naar hun borstkastje om te controleren of het op en neer gaat, en je kunt zelf absoluut niet slapen omdat je als de dood bent dat de prachtige esthetiek die je hebt gecreëerd eigenlijk een dodelijke valstrik is. De eerste twee weken van Leo's leven stond ik zowat stijf van de angst elke keer als ik hem neerlegde. Dan legde ik zorgvuldig die schattige hydrofiele inbakerdoek over hem heen voor een foto, maakte het kiekje, en trok hem vervolgens in lichte paniek weer uit het bedje. Het is uitputtend.
En begin me niet eens over die gigantische bloemenhaarbanden; ze laten letterlijk deukjes achter in hun zachte, kleine schedeltjes.
Wat mijn kinderarts zei over die bedomranders
Uiteindelijk brak ik en vroeg ik het aan dokter Aris tijdens onze controle bij twee maanden. Dokter Aris is zo'n ongelooflijk geduldige man die me vaker in zijn kantoor heeft zien huilen dan ik wil toegeven, meestal terwijl ik een joggingbroek draag met verdachte vlekken op de knieën. Ik liet hem de foto's zien die ik probeerde na te maken. Ik zei: "Waarom haat mijn baby dit knusse slaapnestje zo erg? Doe ik het inbakeren verkeerd?"
Hij keek naar mijn telefoon, slaakte een hele diepe, vermoeide kinderarts-zucht, en legde vriendelijk uit dat ik eigenlijk naar een catalogus vol veiligheidsrisico's keek. Hij vertelde me dat al die spullen — de bedomranders, de knuffels, de dikke, knusse dekbedden — precies is wat de kinderartsen afraden om ooit te gebruiken. Hij noemde een absoluut angstaanjagende statistiek over hoe duizenden baby's elk jaar gewond raken of erger door slaapgerelateerde problemen, meestal gekoppeld aan los beddengoed en onveilige omgevingen. Ik denk dat die hele "stevig, plat matras met verder letterlijk niets erin"-regel niet zomaar een suggestie is voor ziekenhuiswiegjes; het is de daadwerkelijke wetenschap achter hoe ze horen te slapen. Toen ik dat hoorde, draaide mijn maag zich om. Ik had honderden euro's en zoveel mentale energie besteed aan het kopiëren van foto's die klinisch gezien gevaarlijk waren.
De wetenschap erachter is eerlijk gezegd een beetje overweldigend, met risico's op het inademen van uitgeademde lucht en wiegendood (SIDS), maar wat ik er vooral uithaalde was dat als het er schattig en pluizig uitziet in een ledikantje, het waarschijnlijk levensgevaarlijk is. Dus als je een zware deken wilt gebruiken voor een foto, moet je er letterlijk boven hangen, klaarwakker, en de seconde dat de camera klikt, trek je al die troep weg. Laat ze er nooit, maar dan ook nooit, alleen mee.
Kleding waardoor je kind er niet uitziet als een wandelend reclamebord
Zodra ik had geaccepteerd dat het bedje er om veiligheidsredenen uit moest zien als een steriele gevangeniscel, moest ik bedenken hoe ik Leo enigszins fotogeniek op de foto kon krijgen zonder te steunen op rekwisieten. Ik realiseerde me al snel dat de meeste babykleding gewoon agressief schreeuwerig is. Mensen geven je pakjes cadeau met gigantische brullende cartoondinosaurussen op de borst, of broekjes met betekenisloze woorden zoals "KLEINE BOEF" in strass-steentjes op de billen. Ze leiden af. Als je een foto maakt van een baby die een druk patroon draagt, is het patroon het enige dat je ziet.
Ik vond mijn heilige graal uiteindelijk in het Biologisch Katoenen Rompertje van Kianao. Ik maak geen grapje als ik zeg dat Leo zeker zes maanden lang praktisch woonde in de mouwloze versie hiervan. Het is gewoon een simpel, effen stukje stof, maar het rekt mee op een manier waardoor het niet uitlubbert, als je snapt wat ik bedoel. Je weet wel hoe sommige rompertjes zo'n rare, lubberende 'bacon-hals' krijgen nadat je ze twee keer hebt gewassen? Deze niet. We hadden een enorme spuitluier-situatie in een koffietentje — het soort poep dat de wetten van de fysica tart en OMHOOG reist over de rug — en ik moest dit rompertje agressief uitschrobben in de wasbak van een openbaar toilet. Het heeft het overleefd. Het kwam prachtig schoon uit de was. Omdat het gewoon effen, biologisch katoen is, fotografeert het als een droom. Geen glimmende logo's die de flitser reflecteren, geen rare synthetische glans. Gewoon zachte, neutrale stof waardoor je daadwerkelijk het gezichtje van je baby ziet.
Eerlijk waar, het hebben van een paar effen basics van hoge kwaliteit maakt het nemen van die mijlpaalfoto's zóveel makkelijker, omdat je niet aan het vechten bent met de outfit.
Ontdek hier eenvoudige, biologische kleding die écht mooi op de foto staat (en de was overleeft).
De één-plek-regel en mijn ontzettend vieze raam
Experts in de fotografie zeggen altijd dat de truc voor goede mijlpaalfoto's de "één-plek-regel" is. Je kiest een stoel, een kleed, of een hoekje in de babykamer, en je maakt elke maand een foto op precies dezelfde plek om hun groei bij te houden. Het klinkt ontzettend makkelijk. Dat is het niet.
Met Maya probeerde ik het te doen op een specifieke fauteuil in onze woonkamer. Maar tegen maand vier rolde ze al van het kussen, en tegen maand zeven weigerde ze stil te zitten en probeerde ze continu de bekleding op te eten. Met Leo was ik vastbesloten om het beter te doen. Ik koos een plekje op de grond, vlak naast het grote raam in onze slaapkamer. Licht is zo ongeveer het enige dat er écht toe doet in de fotografie. Als je de plafondlampen gebruikt, ziet je baby er geel en uitgeput uit, als een piepkleine accountant van middelbare leeftijd die de hele nacht heeft doorgewerkt. Natuurlijk licht van een raam maakt alles zachter.
Natuurlijk was ik even vergeten dat ons slaapkamerraam onder de hondensnuiten en vegen van ongeïdentificeerd vuil zat, maar goed. Het zachte licht werkte.
Speelgoed dat ook dient als rekwisiet
Om Leo iets te geven om naar te kijken behalve mijn gestreste gezicht achter de camera, begon ik klein houten speelgoed in de foto's te verwerken. We hadden de Zachte Baby Bouwblokken Set gekocht. Ze zijn... prima. Ik bedoel, het zijn blokken. De pastelkleurtjes zijn leuk, en ze zien er op de achtergrond van een foto zeker beter uit dan een stapel schreeuwerig, plastic speelgoed met knipperende lichtjes en harde geluiden. Maar qua echt speelgoed bestond Leo's voornaamste interactie ermee uit het kauwen op het cijfer vier totdat deze volledig onder het kwijl zat, om het vervolgens naar de kat te gooien. Ze schijnen geweldig te zijn voor vroege logica en motoriek, maar bij ons thuis waren het vooral esthetisch verantwoorde projectielen. Ze zien er wel schattig uit op foto's, dat moet ik ze nageven.
Voor tummy time-foto's — wat oprecht de enige foto's zijn die je nog kunt maken zodra ze de vijf maanden passeren en weigeren op hun rug te blijven liggen — legde ik de Biologisch Katoenen Babydeken met Herfstegels neer. Ik weet dat ik net een klaagzang hield over dekens, maar deze is totaal anders, omdat ik hem alleen gebruikte als hij klaarwakker was en onder toezicht op de vloer lag. Hij is plat, niet pluizig, dus het vormt niet hetzelfde verstikkingsgevaar als van die dikke imitatiebontkleden. De mosterdgele kleur stak prachtig af tegen de vloer, en de kleine blauwe egeltjes gaven Leo iets contrastrijks om naar te staren terwijl hij zichzelf opdrukte. Het leverde een paar ontzettend leuke, spontane kiekjes op van hem terwijl hij aan zijn nekspieren werkte. Maar nogmaals, nooit in het bedje. Het ledikant blijft de lege gevangeniscel.
Mijlpalen die plaatsvonden terwijl ik naar mijn camera zocht
Het grappige aan het proberen vast te leggen van al die klinische mijlpalen — het glimlachen bij twee maanden, het rechtop zitten bij zes maanden, het optrekken bij negen maanden — is dat de druk om ze perfect vast te leggen vaak het eigenlijke moment verpest. Ik miste Leo's eerste echte, bewuste sociale lachje omdat ik aan het klungelen was met mijn telefoon om de flitser uit te zetten. Tegen de tijd dat ik de camera klaar had, was hij alweer aan het huilen.
Wanneer ze zes maanden aantikken en eindelijk de buikspieren ontwikkelen om rechtop te zitten als een klein mensje in plaats van een zware zak meel, worden de foto's leuker. Maar ze vallen ook constant om. De meeste van mijn zes-maanden-foto's van Maya zijn gewoon een waas waarin ze buiten beeld valt. Tegen de negen maanden, als ze beginnen te kruipen, kun je die hele 'één-plek-regel' sowieso wel vergeten. Je moet ze gewoon het huis door volgen, zelf op je knieën kruipend, in de hoop dat het natuurlijke licht nét mooi op ze valt terwijl ze een stofnest onder de bank aan het onderzoeken zijn.
De rommelige, wazige foto's waarop ze half buiten beeld zijn, een bevlekt biologisch rompertje dragen en omringd zijn door weggesmeten bouwblokken — dat zijn de foto's die eerlijk gezegd het échte verhaal vertellen. Niet die perfect in scène gezette stockfoto's. Ik kijk terug naar de foto's waarop Leo me boos aanstaart vanuit zijn lege, veilige bedje, en oprecht, ik hou er meer van dan van dat Pinterest-perfecte kiekje waar ik die bewuste dinsdagmiddag om stond te huilen. Hij is veilig, hij is chagrijnig, en hij is helemaal echt.
Als je kapot bent van je pogingen om je leven op een tijdschrift te laten lijken: stop ermee. Trek ze iets comfortabels aan, gooi de gordijnen open en maak gewoon die rommelige foto.
Mijn uiterst rommelige antwoorden op jullie babyfoto-vragen
Hoe zorg ik ervoor dat mijn baby er vredig uitziet voor mijlpaalfoto's?
Oh god, dat lukt je niet. Tenzij je ze net in dat piepkleine tijdvenster van vijf minuten na een enorme voeding te pakken krijgt, waarin ze melkdronken en in katzwijm zijn. Omarm in alle andere gevallen gewoon de chaos. Laat ze op hun handje kauwen. Laat ze er knorrig uitzien. De "vredige" look betekent meestal gewoon dat ze slapen, en een slapende baby in een fotoset-up leggen is alsof je een bom probeert te ontmantelen. Maak gewoon die foto waarop ze wakker zijn en krijsen; over vijf jaar kun je er hard om lachen.
Zijn bedomranders wel veilig als ze ademend zijn?
Mijn kinderarts begon nog net niet te lachen toen ik dit vroeg. Nee. Zelfs die van gaas of mesh worden nu als een risico beschouwd. Dokter Aris vertelde me dat baby's erin verstrikt kunnen raken, of ze als opstapje kunnen gebruiken om zichzelf het ledikant uit te lanceren zodra ze kunnen staan. Laat het bedje gewoon leeg. Het ziet er saai uit, maar 'saai' zorgt ervoor dat ze blijven ademen, dus wij zijn dol op saai.
Wat is het beste moment van de dag om babyfoto's te maken?
Op het moment dat je huis het beste indirecte zonlicht door een raam krijgt. Voor ons was dat rond 10 uur 's ochtends in de slaapkamer. Gebruik in ieder geval geen plafondlampen, en zet om alles wat je lief is de flitser van je telefoon uit. De flits maakt hun huid bleek en laat hun ogen eruitzien als gloeiende demonische bollen. Schuif ze gewoon in de buurt van een relatief schoon raam en hoop er het beste van.
Moet ik een speciale outfit kopen voor hun maandelijkse foto's?
Bespaar jezelf het geld. Serieus. Ik kocht zo'n ingewikkelde outfit met bretels voor Leo's drie-maanden-foto, en hij spuugde er in één grote golf overheen voordat ik überhaupt de camera-app had geopend. Hou het bij een effen rompertje van hoge kwaliteit. Het rekt mee als ze kronkelen, het leidt de aandacht niet af van hun gezichtje, en je krijgt geen zenuwinzinking als het vies wordt, want het wast echt ontzettend makkelijk schoon.
Hoe gebruik ik rekwisieten veilig in babyfoto's?
Alleen als ze helemaal wakker zijn, en alleen als je er letterlijk binnen armbereik naast zit. Als je een foto wilt met een schattige knuffel of een mooie deken, leg die dan naast ze op de grond, terwijl je er zelf bij bent. Zodra ze er slaperig uitzien, of op de seconde dat de fotosessie voorbij is, haal je de rekwisieten weg. Leg die spullen nooit in hun slaapomgeving. Nooit.
Delen:
Waarom je baby steeds zijn tong uitsteekt als een kleine hagedis
Hoe zelfgemaakte griesmeelpap mijn boodschappenbudget en gemoedsrust redde