Hoe die schattige minischapen-trend me bijna tot waanzin dreef

Het was 14:14 uur op een dinsdag. Ik stond tot mijn enkels in de modder van Vermont met een halflege Yeti-beker lauwe koffie in mijn hand, terwijl ik toekeek hoe mijn 18 maanden oude dochter Maya een actieve poging deed om een miniatuur boerderijdier te tongzoenen.

Mijn vriendin Jen was helemaal in de pandemie-boerderij-vibe geraakt. Ze had haar appartement verkocht, een stukje land gekocht en meteen wat ze "de ultieme huisdieren voor het gezin" noemde geadopteerd. Ik verwachtte zoiets als een golden retriever. In plaats daarvan liep ik haar achtertuin in en zag ik drie kniehoge, ongelooflijk massieve boerderijdieren met letterlijke teddybeergezichtjes die me aanstaarden.

Babydoll-schapen. Zo heten ze. Of als je het vervelend formeel wilt maken: Olde English Babydoll Southdown-schapen. Ze hebben een soort permanente kleine glimlach op hun pluizige snoetjes en ze komen nauwelijks tot je knieschijven, dus natuurlijk dacht Maya dat het gewoon uit de kluiten gewassen, levende knuffels waren. Dat was precies vier seconden lang schattig, totdat het schaap met zijn neus tegen haar hand wreef en Maya haar met schapenkwijl bedekte vingers direct in haar mond stopte.

Paniek.

Dat nachtelijke telefoontje naar de dokter waar ik nog steeds spijt van heb

Kijk, ik weet dat ik waarschijnlijk te spastisch ben als het om bacteriën gaat. Mijn man Dave vertelt me altijd dat ik de kinderen "hun immuunsysteem moet laten opbouwen" en ze "een beetje zand moet laten eten". Dat is makkelijk praten voor hem, want hij is nooit degene die om 3 uur 's nachts met een emmer onder een kotsende dreumes staat. Dus op het moment dat Maya de smaak van een boerderijdier te pakken had, schoot mijn brein direct naar het doemscenario.

Uiteindelijk belde ik die avond rond een uur of 8 onze huisarts, dokter Miller, omdat ik in een Google-rabbithole over zoönosen was beland en er heilig van overtuigd was dat mijn kind de *patient zero* van een nieuwe plaag zou worden. Dokter Miller kent me al sinds de geboorte van Leo, dus hij is wel wat gewend qua mijn hysterie.

Hij vertelde me eigenlijk dat gezond uitziende schapen superschattig zijn, maar dat het ook wandelende petrischaaltjes zijn voor dingen die ronduit angstaanjagend klinken, zoals E. coli en salmonella. Blijkbaar zijn kinderen onder de vijf daar extra vatbaar voor omdat hun immuunsysteem eigenlijk nog in de steigers staat. Hij zei dat ik mijn kinderen, wanneer we in de buurt van boerderijdieren zijn, moet behandelen alsof ze door een radioactief gebied lopen, waar ze absoluut geen speentjes of flessen in de buurt van hun gezicht mogen houden, totdat we hun handjes hebben geschrobd met industriële zeep en heet water.

Hoe dan ook, het punt is: de baby uit het verblijf van de Babydoll-schapen houden is mijn nieuwe levensmotto.

Het gesneuvelde kledingstuk van de boerderijdag

Het hele boerderijbezoek was gewoon één grote chaos. Maya droeg dit Mouwloze Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao, wat oprecht mijn absolute lievelingsitem in haar kast is omdat het katoen zo ongelooflijk zacht is. Maar ik had haar natuurlijk weer oerstom in die prachtige, ongekleurde natuurlijke tint gekleed. Tegen de tijd dat we bij Jen vertrokken, zat het onder de modder, schapenkeutels en weet ik veel wat er verder nog in die wei op de loer lag.

Toen we thuiskwamen, was ik zo in paniek over de bacteriën dat ik dat arme biologische rompertje op de stand 'kernsmelting' heb gewassen. Ik was er helemaal klaar voor om het te ruïneren en ging ervan uit dat het zou krimpen tot barbieformaat. Maar wat bleek? Het kwam er helemaal prima uit. De elastaan zorgde er op de een of andere manier voor dat het zijn vorm behield, en het voelde zelfs nog zachter aan. Het is letterlijk het enige dat die dag ongeschonden heeft overleefd.

Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen over haar speelgoed. Toen ze die hele hand-in-mond-actie deed in de schapenwei, had ze ook haar Siliconen Panda Bijtring met Bamboe vast. Ze kreeg die maand net vreselijk last van doorkomende tandjes, en die panda was het enige wat haar ervan weerhield om mijn sleutelbeen door te bijten. Maar toen ik hem in de modder op de boerderij zag vallen... oh mijn hemel. Mijn enige redding was dat siliconen uitgekookt kunnen worden. Zodra we binnenstapten, gooide ik hem letterlijk in een pan met kokend water alsof ik pasta ging maken. Het is oprecht een levensreddende bijtring, omdat hij allemaal kleine bobbeltjes heeft waar ze dolgraag op kauwt, maar ik heb er nog steeds lichte trauma's van dat ik hem naast een hoef zag liggen.

Het zijn eigenlijk gewoon kleine, pluizige tanks

Wat niemand je vertelt over deze miniatuurschapen... Ja, ze zijn klein. Maar ze zijn massief. Echt ongelooflijk massief. Jens kleine lammetje zag eruit als een wolkje, maar woog bijna dertig kilo.

En hoewel iedereen op Instagram ze neemt omdat het zogenaamd van die volgzame, zachtaardige grasmaaiers zijn, moet je toch zó voorzichtig zijn. Jen vertelde me dat je echt alleen vrouwtjes (ooien) of gecastreerde mannetjes (hamels) als huisdier moet nemen. Zij heeft één ongecastreerde ram, en die gast is een regelrecht gevaar. Terwijl we daar waren, zag ik hem agressief een kopstoot geven aan een metalen voederbak, puur en alleen omdat die in de weg stond. Ik keek er één keer naar en besefte me dat, als Maya daar had gestaan, ze naar de volgende postcode zou zijn gelanceerd.

Oh, en ze sterven letterlijk van eenzaamheid als je er niet minstens twee koopt, dus je kunt er sowieso nooit maar eentje nemen.

De enige reddende eigenschap van de schapen

Oké, ik heb best veel geklaagd. Als je dit tot hier hebt gelezen, denk je waarschijnlijk dat ik een hekel heb aan de natuur. Dat is niet zo! Sterker nog, Dave en ik hadden het een paar weken later over het hele kinderboerderij-fiasco, en hij begon me te vertellen over het daadwerkelijke agrarische doel van deze schapen. Best wel fascinerend eigenlijk.

Als je ook maar een beetje bezig bent met milieuvriendelijke en duurzame babymaterialen (wij proberen bijvoorbeeld onze babyspullen zoveel mogelijk te vervangen door natuurlijke vezels), dan zijn Babydoll-schapen eigenlijk een soort koninkjes. Wijngaarden gebruiken ze zelfs als "biologische onkruidverdelgers". Omdat ze zo klein zijn, kunnen ze niet bij de druiven aan de wijnstokken, dus waggelen ze er gewoon tussendoor, eten ze het onkruid op en bemesten ze op een natuurlijke manier de grond. Briljant toch.

Maar de échte magie zit hem in hun wol.

Ik dacht altijd dat wol dat kriebelige, vreselijke spul was waar mijn oma truien van breide en waarvan mijn nek onder de uitslag kwam te zitten. Maar Babydoll-wol is anders. Van wat Dave had gelezen (en me probeerde uit te leggen voordat ik mijn ochtendkoffie op had), is hun wol ongelooflijk fijn. We hebben het over 19 tot 24 micron, wat blijkbaar de wetenschappelijke manier is om te zeggen: "het voelt als duur kasjmier".

Doordat de vezels zo fijn zijn, is de wol bizar zacht, veerkrachtig en hypoallergeen. Je kunt het direct op de huid dragen zonder dat het gaat irriteren. Toen ik dat hoorde, dacht ik natuurlijk direct aan babykleding. Het vinden van biologische, niet-irriterende materialen is zo ontzettend lastig als je kinderen een gevoelige huid hebben. Maya kreeg altijd vreselijke eczeemaanvallen van synthetische stoffen, en dat is precies de reden dat we grotendeels zijn overgestapt op biologisch katoen en natuurlijke vezels. Als je van plan bent om de kinderkamer compleet te vernieuwen met spullen waarvan je kindje geen uitslag krijgt, is het bekijken van een collectie biologische babykleding oprecht de beste plek om te beginnen.

Grappig hoe een doodenge dag op een hobbyboerderij me uiteindelijk meer waardering heeft gegeven voor duurzaam boeren. Ik bedoel, ik laat Maya echt niet meer in de buurt van een levend schaap totdat ze op de middelbare school zit, maar ik ga absoluut een trui van hun wol voor haar kopen.

Wanneer esthetisch speelgoed gewoon... oké is

Over natuurlijke materialen gesproken: aangezien we na het boerderijbezoek in de hele 'haal de natuur naar binnen'-fase zaten, kocht Dave de Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set. Hij staat echt prachtig in de woonkamer. Hij past perfect bij die hele minimalistische, *sad-beige-baby* esthetiek, en het hout is echt van mooie kwaliteit.

Maar heel eerlijk? Hij is gewoon oké. De hangende speeltjes zijn schattig en zo, maar Leo (toen 4) probeerde het houten A-frame constant te gebruiken als opstapje om bij de televisie te komen, wat me dagelijks een hartverzakking bezorgde. Maya tikte zo'n vijf minuten tegen de houten ringen aan, om vervolgens te besluiten dat ze toch liever met een lege Amazon-doos speelde. Het is een prachtig item voor in de babykamer, maar als jouw kinderen net zo chaotisch zijn als de mijne, ben je er waarschijnlijk meer tijd mee kwijt om de boel te bewaken dan dat zij ermee spelen.

Om eerlijk te zijn is ouderschap gewoon een aaneenschakeling van goede keuzes proberen te maken, lichtelijk falen, in paniek de dokter bellen, en dan iets biologisch kopen om je er weer wat beter over te voelen. Als je erover nadenkt om een miniatuurschaap aan je gezin toe te voegen... blijf dan voor nu misschien gewoon even bij de pluche variant.

Voordat je je overgeeft aan een boerderij in de achtertuin, kun je misschien beter eerst de *essentials* in de babykamer een upgrade geven. Ontdek hier onze natuurlijke babycollectie.

Mijn Rommelige FAQ Over Kinderen en Minischapen

Zijn Babydoll-schapen echt goede huisdieren voor peuters?
Mijn god, nee. Ik bedoel, mensen op het internet zullen je vertellen van wel omdat ze klein zijn en een schattig snuitje hebben. Maar ze wegen dertig kilo en kunnen salmonella bij zich dragen. Mijn dokter heeft ons eigenlijk verboden om ze als honden te behandelen. Als je oudere kinderen hebt die bezig zijn met natuur of scouting, misschien. Maar voor dreumesen en peuters die nog steeds hun handen in hun mond stoppen? Lekker overslaan.

Wat gebeurt er als mijn baby een schaap aanraakt op de kinderboerderij?
Raak niet net als ik in paniek, maar handel wel snel. Laat ze hun gezicht, hun speen of hun snacks niet aanraken. Breng ze direct naar een wasbak en schrob met water en zeep. Desinfecterende handgel is oké als je wanhopig bent, maar zeep is wat je echt nodig hebt om dat boerderijvuil eraf te krijgen. En was hun kleren thuis direct op een heet programma.

Is de wol van Babydoll-schapen echt zo zacht?
Ja! Het is oprecht bizar. Het valt in dezelfde micron-categorie als kasjmier, dus je hebt helemaal niet dat vervelende kriebelende gevoel. Het is fantastisch voor babydekentjes en winterkleding, omdat het perfect een stabiele temperatuur vasthoudt zónder de gevoelige huid te irriteren.

Krijg je boerderijmodder uit biologisch katoen gewassen?
Wonder boven wonder: ja. Ik heb Maya's biologische Kianao-rompertje na ons boerderij-fiasco op een heel heet programma gewassen en het heeft het overleefd. Normaal gesproken moet je biologisch katoen wassen met koud water en aan de lucht laten drogen zodat het niet krimpt, maar in geval van een bacteriële noodsituatie is het verrassend goed bestand tegen een hete wasbeurt.

Geven mannetjesschapen kopstoten?
Ja. Rammen (de ongecastreerde mannetjes) geven absoluut kopstoten. Ik zag er eentje een deuk in een metalen emmer rammen. Laat een klein kind nooit, maar dan ook nóóit, in een verblijf met een ram. Houd het bij de vrouwtjes of de gecastreerde mannetjes (hamels) als je een boerderij bezoekt.