Waarom simpele akkoorden voor kinderliedjes beter zijn dan Mozart

Drie jaar geleden zat ik op mijn goedkope woonkamerkleed, zwetend in mijn voedingstopje, wanhopig te proberen een Bluetooth-speaker te synchroniseren met een twaalf uur durende Spotify-afspeellijst genaamd "Mozart For Genius Brain Development." Mijn oudste zoon, de zogenaamde geluksvogel die van deze auditieve goudmijn mocht meegenieten, was druk bezig een oude Cheerio uit de tapijtvezels te pulken om op te eten. Ons is die vermoeiende leugen aangesmeerd dat het opvoeden van een slim, evenwichtig kind complexe klassieke symfonieën en dure abonnementen-apps vereist, en dat we een of andere hypergeconnecteerde e-baby moeten opvoeden die al kan programmeren voordat hij kan lopen. Ik ga gewoon eerlijk tegen je zijn: het is onzin. Mijn oudste heeft zes maanden lang non-stop naar Bach geluisterd en zat afgelopen dinsdag alsnog met zijn hoofd vast in de wasmand. Wat écht werkt is zo veel simpeler, en je hebt er alleen jezelf, een ukelele van dertig euro en de 'pretty little baby'-akkoordjes voor nodig.

Mijn oma draaide vroeger altijd de oude plaat van Connie Francis uit 1962, "Pretty Little Baby", terwijl ze koekjes aan het bakken was in de keuken, en ik rolde dan zo hard met mijn ogen dat ik mijn eigen hersenen kon zien. Ik dacht dat het gewoon oubollige onzin was. Maar mijn oma, de schat, wist precies waar ze mee bezig was. Het herhalende, vrolijke ritme van dat liedje is eigenlijk gewoon kattenkruid voor baby's, en het zelf leren spelen is de beste opvoedhack die ik in vijf jaar tijd ben tegengekomen.

De grote stem-ramp in mijn woonkamer

Voordat we het überhaupt over de akkoorden gaan hebben, moet ik even klagen over hoe bizar lastig het is om een snaarinstrument te stemmen met een baby in de kamer. Je besluit dat je die dromerige, muzikale moeder gaat zijn. Je gaat in kleermakerszit zitten. Je pakt je telefoon en opent een van die gratis stem-apps met veel te veel reclame. Je tokkelt de bovenste snaar aan. Het naaldje op het scherm springt naar het midden. Perfect. Dan tokkel je de volgende snaar, en precies op dat moment laat de baby een kreet horen die registreert als een hoge E, waardoor de app digitaal compleet doordraait.

Dus je wacht op stilte. Je probeert het nog een keer. Je draait aan het kleine metalen stempinnetje, en plotseling reikt er een klein, plakkerig knuistje naar de hals van de ukelele, wat de snaar waar je net drie minuten mee bezig was weer compleet ontstemt. Je worstelt het instrument zachtjes uit hun greep, proberend hun enthousiasme niet te onderdrukken, om je vervolgens te realiseren dat ze, terwijl je afgeleid was, erin geslaagd zijn rechtstreeks in het klankgat te spugen.

Tegen de tijd dat je het instrument enigszins gestemd hebt, heeft er iemand gepoept, is je koffie koud en ben je helemaal vergeten waarom je in de eerste plaats muziek wilde maken. Doe niet eens de moeite om van die kleine plastic schudeitjes te kopen om ze af te leiden, want die verdwijnen uiteindelijk toch voorgoed onder de bank.

Hoe je dat ding eigenlijk bespeelt

Hier is de prachtige waarheid over de 'pretty little baby'-akkoorden: ze zijn idioot makkelijk. Je hoeft geen gitaar-bro te zijn die zijn studiejaren heeft doorgebracht met het spelen van Wonderwall op feestjes. Je hebt letterlijk maar vier akkoorden nodig: C majeur, A mineur, D mineur en G majeur. Als je op een ukelele speelt (wat ik ten zeerste aanbeveel, omdat het in je schoot past terwijl er een baby op je borst klimt), is C majeur letterlijk gewoon één vinger op de onderste snaar plaatsen. Één vinger! Een vermoeide aap met slaapgebrek kan het nog.

De progressie is eigenlijk een grote loop die je niet echt kunt verpesten. Je speelt de C, wisselt naar de A mineur, glijdt door naar de D mineur en eindigt met de G. Het ritme is gewoon een zachte, wiegende slag—neer, neer-op, op-neer-op. Het is eigenlijk net als het opvouwen van een hoeslaken. Niemand weet echt of ze het perfect doen, maar als je in beweging blijft en wat zelfvertrouwen faket, komt het helemaal goed. Ik heb deze akkoorden geleerd terwijl ik om twee uur 's nachts een pasgeboren baby voedde en koude toast at, dus ik beloof jullie dat jullie het ook kunnen.

Wat mijn dokter serieus zei over babyhersenen

Mijn huisarts, dr. Evans, is een absolute heilige die me vaker heeft zien huilen om luieruitslag dan ik wil toegeven. Bij de controle van vier maanden van mijn middelste kind bekende ik dat ik me vreselijk schuldig voelde omdat ik die "hersenstimulerende" klassieke nummers niet meer draaide. Ze lachte me nog net niet uit en zei dat ik de app moest verwijderen. Ik verwoord de exacte medische wetenschap hier waarschijnlijk helemaal verkeerd, maar ze legde uit dat de echte, live zangstem van een ouder veel meer wonderen doet voor de hersenen van een baby dan een opgenomen nummer ooit zou kunnen.

Volgens het een of andere foldertje dat de verpleegkundige me bij het weggaan overhandigde, helpt het kijken naar je handen die een gitaar of ukelele bespelen baby's bij het ontwikkelen van auditieve en visuele tracking. Ze zien je hand bewegen, horen dat er geluid ontstaat en hun kleine babyhersentjes leggen de link. Bovendien verlaagt het horen van jouw echte stem die voor ze zingt hun hartslag en stresshormonen, wat waarschijnlijk de reden is waarom dit liedje spelen het enige is dat mijn jongste kalmeert als ze tandjes krijgt.

De vloer-setup situatie

Als je ervoor kiest om muziek te spelen voor je kind, ga je veel tijd zittend op de grond doorbrengen, dus je kunt het maar beter praktisch inrichten. Meestal sla ik mijn kamp op in de babykamer, en leg ik mijn jongste onder de Houten Babygym terwijl ik oefen. Ik ben oprecht dol op dit ding, omdat het er niet uitziet alsof er een plastic ruimteschip in mijn huis is neergestort. Er hangen van die natuurlijke houten dierenspeeltjes aan, en dan ligt ze daar te tikken tegen de kleine olifant terwijl ik het G-akkoord verpruts. Het is geen Action-prijsje, maar ik praat de prijs voor mezelf goed omdat het stevig, duurzaam hout is dat echt lang meegaat, en het houdt haar vrolijk bezig zodat ik beide handen vrij heb om te spelen.

Terwijl ik aan het tokkelen ben, wil ze meestal ook zelf iets in haar handjes houden om op te kauwen. Wij gebruiken hiervoor de Houten Bijtring en Rammelaar met Beer. Ik zal eerlijk met jullie zijn: het is een geweldig stevig speeltje, maar mijn dochter gebruikt het niet altijd zoals de fabrikant het waarschijnlijk bedoeld heeft. De gehaakte beer is schattig en de beukenhouten ring is superveilig voor doorkomende tandjes, maar de helft van de tijd gebruikt ze hem gewoon als drumstok om compleet uit de maat van mijn spel op de grond te slaan. Het doet prima zijn werk en houdt haar bezig, ook al probeert ze af en toe nog steeds liever op mijn gitaarband te kauwen als ze erbij kan.

Zwetend spelen op een ukelele is een work-out

Volgens mij praten mensen er te weinig over hoe fysiek zwaar het is om in kleermakerszit op een vloerkleed te zitten, een houten instrument vast te houden en een kronkelende dreumes op afstand te houden die de snaren wil vastgrijpen. Het is topsport. Ik zweer erbij om mijn kinderen de Romper van Biologisch Katoen aan te trekken als we 's middags muziektijd hebben. Mijn middelste kind had vreselijke eczeem die al opspeelde als je alleen maar verkeerd naar hem keek, en synthetische stoffen waren in principe zijn kryptoniet. Deze romper is van 95% biologisch katoen, ademt ontzettend goed wanneer ze over het kleed stoeien en, het allerbelangrijkste, de halslijn rekt niet compleet uit wanneer ze hem onvermijdelijk vastgrijpen om zichzelf op te trekken terwijl jij een A mineur probeert te spelen.

In plaats van een strak schema te willen forceren of je zorgen te maken over een perfecte toonhoogte of het kopen van een dure metronoom, kun je beter gewoon je tempo aanpassen aan hun stemming, de songtekst vervangen door hun eigen naam en er simpelweg voor zorgen dat ze niet per ongeluk een snaar in hun eigen ogen laten schieten terwijl ze het instrument verkennen.

Muziektijd hoeft geen perfect, Instagram-waardig moment te zijn waarop iedereen in matchend beige linnen gekleed is en zachtjes naar de camera lacht. Meestal ben ik het gewoon in een joggingbroek, die telkens dezelfde vier akkoorden speelt terwijl mijn kind met een houten ring op de vloer slaat en kwijlt. En eerlijk gezegd? Dat is precies hoe het hoort te zijn. Het is echt, het is luid en het verbindt ons op een manier die een iPad-afspeellijst simpelweg niet kan evenaren.

Als je nog op zoek bent naar speelkleden of spullen die de prachtige chaos van het opvoeden van kleintjes écht overleven, neem dan zeker een kijkje bij Kianao's baby essentials collectie, voordat je mijn rommelige antwoorden op de veelgestelde vragen hieronder leest.

De rommelige vragen die jullie maar blijven stellen

Wat als ik letterlijk nul muzikaal talent heb?

Welkom bij de club, pak een naambadge. Ik heb de zangstem van een opgeschrikte gans en mijn ritme is op z'n best twijfelachtig te noemen. Jouw baby maakt het niks uit. Ze weten niet wie Taylor Swift is en ze oordelen niet over je zuiverheid. Ze houden gewoon van de trilling van je borstkas en het geluid van de persoon die hen voedt. Sla gewoon die snaren aan en doe alsof je er verstand van hebt.

Moet ik een dure akoestische gitaar kopen?

Lieve help, nee. Geef alsjeblieft geen vijfhonderd euro uit aan een gitaar waar absoluut op gespuugd gaat worden. Ga online en koop een beginners-ukelele voor drie tientjes. Die hebben nylon snaren die veel vriendelijker zijn voor je vingers dan stalen gitaarsnaren, en ze zijn klein genoeg om vast te houden terwijl er een baby op je schoot zit.

Helpt het spelen hiervan ze écht om in slaap te vallen?

Soms wel, soms niet. Ik zou je graag vertellen dat het een magische uitknop is voor een huilende baby, maar dat is een leugen. Als je het langzaam en rustig speelt tijdens hun bedtijdroutine, helpt het zeker om de energie in de kamer omlaag te brengen. Maar als ze schreeuwen omdat ze een spuitluier tot aan hun schouderbladen hebben, gaat een nummer van Connie Francis je echt niet redden.

Waarom dit specifieke nummer in plaats van normale slaapliedjes?

Je kunt absoluut 'Twinkle Twinkle' of wat dan ook spelen, maar dit nummer heeft een bepaalde bounce waar baby's gewoon van nature op meebewegen. Bovendien vormt deze akkoordenprogressie de basis voor zo'n tienduizend andere popnummers, dus zodra je deze vier 'pretty little baby'-akkoorden hebt geleerd, weet je eigenlijk al hoe je de helft van de nummers op de radio moet spelen.

Hoe voorkom ik dat ze naar de snaren grijpen terwijl ik speel?

Niet. Je laat ze gewoon hun gang gaan. Ik houd mijn slaghand losjes, zodat ik niet per ongeluk tegen hun kleine vingertjes sla als ze ernaar reiken. Het verkennen van het instrument is voor hen de helft van de pret. Houd gewoon een oogje in het zeil zodat er geen vingertje bekneld raakt onder een strakke snaar, en laat ze lekker pingelen.