De fictieve maffiavader en de realiteit van co-ouderschap

Toen we erachter kwamen dat we een tweeling kregen, stroomde het ongevraagde advies binnen met de snelheid en agressie van een zwerm stadsduiven die een gevallen frietje spotten. Drie verschillende mensen gaven me compleet tegenstrijdige instructies over hoe ik met de zwangerschap van mijn vrouw moest omgaan. Mijn schoonmoeder stelde voor dat ik haar behandelde alsof ze van gesponnen suiker was gemaakt en zou kunnen oplossen in de regen. Mijn maat Dave, die drie jongens heeft en een permanente, ietwat angstaanjagende spiertrek in zijn oog, vertelde me dat ik de hormonen volledig moest negeren en gewoon van een veilige afstand chocola de kamer in moest gooien om vervolgens weg te rennen. Het internet daarentegen, via een diep in de war geraakt algoritme, suggereerde dat ik me moest gedragen als een fictieve maffiabaas.

Zie je, ergens in haar tweede trimester, toen de slapeloosheid toesloeg en haar bekken voelde alsof het in afzonderlijke geografische regio's spleet, ontdekte mijn vrouw micro-drama's. Om precies te zijn: ze raakte geobsedeerd door een bizarre, 67 afleveringen tellende virale soap waarin een fictieve gangster-'baby daddy' zijn zwangere vriendin in de watten legde tot in het absolute paradijs. Ze zat daar dan om twee uur 's nachts, badend in het blauwe licht van haar telefoon, naar deze twee minuten durende afleveringen te kijken via een louche Dailymotion-link, terwijl ze droge ontbijtgranen uit de doos at. Ik kwam dan de kamer binnenstrompelen met een glas kraanwater, en ze keek me aan, en vervolgens terug naar het scherm waar een miljardair-maffioso letterlijk een eiland kocht om de ochtendmisselijkheid van zijn partner te genezen.

Het schept eerlijk gezegd een spectaculair oneerlijk precedent voor de gemiddelde man in een ietwat bevlekte fleecetrui.

De miljardairsstandaard voor prenatale zorg

Ik moet het even over dit maffiadrama hebben, want de verwachtingen die het creëert zijn ronduit beledigend voor degenen onder ons die navigeren door de zorgverzekering met een freelance budget. In aflevering veertien krijgt de hoofdrolspeelster een beetje last van haar rug, en haar maffiavriendje trommelt onmiddellijk per privéhelikopter een team van wereldberoemde specialisten op. Toen mijn vrouw klaagde over rugpijn, bood ik haar een kruik aan en vroeg of ik MasterChef op pauze moest zetten. Ik zeg niet dat ik de echtgenoot van het jaar was, maar de miljardair in de serie hoeft niet uit te vogelen hoe hij met één hand in de stromende regen een duowagen opklapt voor de Albert Heijn.

Het hele concept berust op de fantasie dat de ultieme vorm van stressverlichting bestaat uit onbeperkte rijkdom en een partner die problemen oplost door mensen te bedreigen. Maar mijn vrouw vond het geweldig. Het was puur, ongefilterd escapisme uit de verpletterende realiteit dat we binnenkort in de minderheid zouden zijn door kleine, boze mensjes die niet wisten hoe ze een toilet moesten gebruiken.

Ik denk dat de aantrekkingskracht van de 'baby daddy' (een term waardoor ik me telkens voel als een mislukte hiphopartiest uit de jaren negentig als ik het hoor) die binnen komt vliegen om alles op te lossen, geworteld is in hoe volslagen angstaanjagend een zwangerschap eigenlijk is. Je verliest de controle over je lichaam, je slaap en je toekomst. De gedachte dat een fictieve misdaadbaas een met diamanten ingelegde fopspeen voor je koopt, is waarschijnlijk een geruststellende gedachte als je hoogzwanger bent en huilt omdat de buurtsuper door die ene specifieke smaak chips heen is die je nodig hebt om de middag te overleven.

Wat onze huisarts eigenlijk zei over stress

Onze huisarts, een spectaculair vermoeid ogende vrouw van wie ik sterk vermoed dat ze sinds 2014 geen volledige nachtrust meer had gehad, praatte uiteindelijk met ons over stress bij de moeder. Ze mompelde iets over verhoogde cortisolspiegels en hoe chronische angst het geboortegewicht kan beïnvloeden en een vroeggeboorte kan veroorzaken. Ze deelde deze informatie terwijl ze rechtstreeks naar mijn vervaagde bandshirt staarde, waarbij ze duidelijk diepe twijfels koesterde over mijn vermogen om een kalme, rustgevende omgeving te bieden.

Ik verliet die afspraak met het gevoel dat ik ons appartement in een Tibetaans klooster moest veranderen, wat vrij lastig is als je naast een busremise woont en de cv-ketel een geluid maakt als een stervende zeehond. Maar haar punt, gefilterd door mijn eigen wazige begrip van de medische wetenschap, was dat een stabiel, voorspelbaar en eerlijk gezegd saai huishouden is wat er echt toe doet. Fictieve maffioso hebben schietpartijen in hun woonkamer, iets wat het consultatiebureau vrij zeker als een ongunstige jeugdervaring zou classificeren.

Als je wilt weten hoe echte, medisch verantwoorde verwennerij er in het derde trimester uitziet, dan is dat vooral onglamoureuze logistiek. Hier is mijn definitieve lijst van dingen die echt helpen:

• De was ongevraagd overnemen, vooral omdat bukken haar het gevoel geeft dat haar ruggengraat doormidden breekt.
• Snacks op industriële schaal inkopen en ze strategisch door het huis plaatsen, zodat ze nooit meer dan een meter hoeft te lopen voor koolhydraten.
• Niet klagen als ze je als menselijk lichaamskussen gebruikt, ook al is je linkerarm al drie uur volledig gevoelloos en moet je wanhopig plassen.
• Het internet afspeuren naar babyspullen zodat zij niet nóg een angstaanjagende moederblog hoeft te lezen.

Er was een kort moment waarop ik overwoog een chique spadag met een bubbelbad voor haar te boeken, maar de huisarts vermeldde terloops dat het verhogen van de kerntemperatuur van een zwangere vrouw tot boven de 39 graden de baby als het ware 'kookt' en neurale buisdefecten veroorzaakt, dus we hielden het maar bij lauwe baden en ellende.

Stilte kopen met bamboepanda's

Toen de tweeling er eenmaal echt was, verschoof het concept van verwennen van prenatale massages naar "alsjeblieft, neem deze krijsende baby even over zodat ik tien minuten wezenloos naar een muur kan staren." De realiteit van samen opvoeden betekent het delen van de absolute doodsangst die over je heen spoelt wanneer de fase van doorkomende tandjes begint. Het verandert ze. Je hebt deze lieve, naar melk ruikende wezentjes, en ineens veranderen ze in hondsdolle dassen die kauwen op meubels, je sleutelbeenderen en hun eigen knuistjes, terwijl ze een constant, hoog sirenegeluid produceren.

Dit is het moment waarop ik mijn diepe, eindeloze liefde voor de Panda Siliconen Bijtring moet opbiechten. Ik kocht het tijdens een panieksessie scrollen om 3 uur 's nachts. Normaal hecht ik me niet emotioneel aan levenloze objecten, maar als deze bijtring een mens was, zou ik hem trakteren op een biertje.

Tweeling A (we noemen haar De Bijter) nam dit ding onmiddellijk in de armen. Het is gemaakt van voedselveilige siliconen, wat zogenaamd vrij is van al die angstaanjagende chemicaliën die ouders 's nachts wakker houden. Het consultatiebureau vertelde ons dat het geven van iets stevigs maar meegevends helpt om het ontstoken tandvlees te masseren, en de getextureerde stukjes op het bamboeblad van de panda leken precies de plek te raken die de ophef veroorzaakte. Het is verrassend makkelijk schoon te maken, wat een enorme overwinning is, want ik besteed momenteel 40% van mijn wakkere uren aan het afwassen van dingen bedekt met onidentificeerbare kleverige substanties. Ik heb hem zelfs wel eens twintig minuten in de koelkast gestopt voordat ik hem gaf, wat de pijn schijnt te verdoven, al denk ik eerlijk gezegd dat de kou ze gewoon in een tijdelijke, gezegende stilte shockeert.

De speelgym-situatie

Omdat ik probeerde het soort moderne, esthetisch bewuste vader te zijn dat zijn woonkamer niet vult met felgekleurde plastic troep die een blikkerige versie van "Vader Jacob" afspeelt tot je het met een hamer kort en klein wilt slaan, heb ik ook de Houten Regenboog Speelgym aangeschaft. Er hangen kleine diertjes aan en het ziet eruit als iets dat je in een heel dure Scandinavische babykamer zou vinden.

Hier is mijn eerlijke oordeel: het is prachtig, en het is gemaakt van duurzaam hout, waardoor ik me iets minder schuldig voel over mijn ecologische voetafdruk. Het hangende olifantje is charmant. Mijn baby's zijn echter absolute cultuurbarbaren. Ze sloegen een minuut of vijf tegen de houten ringen, keken me aan met diepe verveling, en besteedden vervolgens het volgende uur aan een poging de kartonnen doos op te eten waarin het werd geleverd. Het is een oprecht mooi stukje baby-uitrusting en het staat fantastisch in de hoek van de kamer, maar verwacht niet dat het als magische oppas fungeert. Baby's zullen altijd afval verkiezen boven prachtig gemaakte Montessori-items. Dat is gewoon wetenschap.

Esthetische verwennerij voor de gevoelige huid

Als je een moeder serieus wilt verwennen, koop dan kleding voor haar baby die niet leidt tot een paniekerig telefoontje naar de huisartsenpost. We leerden dit op de harde manier nadat iemand ons een polyester rompertje had gegeven dat een bizarre, rode vlekkerige uitslag over de hele buik van Tweeling B veroorzaakte. Een angstaanjagend dik opvoedboek stelde voor om een 'zen-achtige uitstraling' te behouden tijdens deze medische paniekmomenten, wat ik bijzonder onbehulpzaam vond terwijl ik braaksel uit het tapijt stond te schrobben en via Google Afbeeldingen om 3 uur 's nachts een uitslag probeerde te diagnosticeren.

Onze huisarts keek even snel, zuchtte en vertelde ons dat we het bij natuurlijke vezels moesten houden omdat een babyhuid in feite nutteloos is in het reguleren van temperatuur of het bestrijden van irriterende stoffen. Sindsdien koop ik simpelweg het Biologische Katoenen Baby Rompertje in bulk in.

Het klinkt misschien alledaags, maar een rompertje vinden dat écht rekt over het hoofdje van een spartelende baby zonder dat ze gaan gillen alsof ze bij een sekte worden ingewijd, is een vorm van luxe. Het is gemaakt van biologisch katoen, wat betekent dat er geen pesticiden aan te pas zijn gekomen, wat voelt als een verantwoorde keuze voor de planeet die ze onvermijdelijk zullen erven en waarover ze zullen klagen. Belangrijker nog, het heeft van die envelop-halslijnen zodat, wanneer de onvermijdelijke catastrofale luier-explosie plaatsvindt, je het hele ding over hun benen naar beneden kunt trekken in plaats van giftig afval over hun gezicht te moeten slepen. Als je verder niets opsteekt van dit artikel, onthoud dan: trek het naar beneden.

Als je de inrichting van je eigen babykamer wilt upgraden zonder je toevlucht te nemen tot de georganiseerde misdaad of het kopen van een privé-eiland, is snuffelen in Kianao's collectie babykleding van biologisch katoen waarschijnlijk een veiliger, aanzienlijk meer legaal startpunt.

Onromantische waarheden over samen opvoeden

De waarheid over de hele "gangster baby daddy"-fantasie is dat het geweldig materiaal voor Dailymotion is, maar een verschrikkelijke realiteit. Echt samen opvoeden is diep onromantisch. Het is elkaar aflossen om 4 uur 's nachts, een flesje paracetamol aan elkaar doorgeven als een estafettestokje in de treurigste hardloopwedstrijd op aarde. Het is woest fluisteren over een ledikantje over wiens beurt het is om de luieremmer te legen. Het is naar je partner kijken, die een badjas aanheeft die onder de geprakte banaan zit, en je realiseren dat je diegene volledig vertrouwt met de meest kwetsbare dingen die je ooit hebt vastgehouden.

Je moet eigenlijk gewoon de ruis vergeten, de bizarre internetmicro-drama's negeren, en blindelings in welk slaapschema dan ook struikelen dat iedereen in leven en redelijk gezond van geest houdt.

Voordat je in het konijnenhol van fictieve miljardairs en onrealistische zwangerschapsverwachtingen verdwijnt, neem eens een kijkje bij Kianao's assortiment van duurzame, oprecht nuttige babyspullen die echte, alledaagse ouderschapsproblemen oplossen.

Rommelige vragen die me gesteld zijn (en mijn volstrekt ongekwalificeerde antwoorden)

Hoe kalmeer je eerlijk gezegd een gestreste zwangere partner?
Nou ja, dat doe je niet. Je absorbeert het gewoon. Mijn belangrijkste strategie was om mezelf zo nuttig en onopvallend mogelijk te maken, als een zeer goed getrainde butler die af en toe een bord met toast tevoorschijn tovert. Zeg in geen geval dat ze rustig aan moet doen. De laatste vent die tegen een zwangere vrouw zei dat ze moest kalmeren is nog steeds niet gevonden door de autoriteiten.

Is dat maffia-babydrama nou echt goed?
Het is objectief gezien vreselijk. Het acteerwerk is houterig, het plot slaat nergens op en de pakken van de miljardair zien eruit alsof ze met korting zijn gekocht in een outlet voor herenkleding. Dat gezegd hebbende, ik heb per ongeluk zes afleveringen over de schouder van mijn vrouw meegekeken en ik ben best geïnteresseerd of hij wel of niet die diamanten fopspeen voor haar koopt.

Waarom biologisch katoen in plaats van goedkope spullen?
Omdat de goedkope spullen mijn kind uitslag bezorgden die me drie uur in een wachtkamer en een milde paniekaanval kostte. Biologisch katoen ademt beter. Bovendien houden synthetische vezels warmte vast, en een zweterige baby is een boze baby, en een boze baby betekent dat je vannacht niet slaapt. Het is puur zelfbehoud.

Kan ik bijtspeeltjes invriezen zodat ze beter werken?
Ons consultatiebureau vertelde me specifiek om ze niet in de vriezer te leggen omdat ze dan keihard worden en daadwerkelijk het tandvlees kunnen beschadigen, of aan de lippen van de baby kunnen vastvriezen als een tong aan een bevroren lantaarnpaal. De koelkast is prima. Het maakt ze koud genoeg om de baby een paar minuten lang met stilte te verwarren, en dat is eigenlijk het ultieme doel.

Wordt het ooit makkelijker, of ben je gewoon voor altijd moe?
Ik laat het je weten wanneer de tweeling het huis uit gaat om te studeren. Momenteel functioneer ik op een niveau van vermoeidheid dat bijna spiritueel aanvoelt. Maar af en toe lachen ze naar je, en dat verpest je hele slechte humeur.